บทที่ 1 ราชวงศ์ต้าคัง
หลังจากที่นั่งอยู่บนตอไม้ได้ราว ๆ ครึ่งชั่วโมง จินเฟิงก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่า...
เขาได้เดินทางข้ามเวลามาแล้ว
เดินทางจากศตวรรษที่ 21 ย้อนมาสู่ระบบศักดินาอันล้าหลัง
“เทวดาฟ้าดิน ท่านกำลังมองมาที่ผมอยู่หรือเปล่า?”
จินเฟิงแหงนหน้ามองท้องฟ้า พร้อมกับถอนหายใจออกมาด้วยความขมขื่น
ในชีวิตที่แล้ว จินเฟิงมาจากหมู่บ้านบนูเาที่ยากจนข้นแค้น เขาเพียรพยายามอย่างหนักจนสอบเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้ หลังจากนั้นก็ขยันทำงานเก็บเงินเพื่อส่งตัวเองเรียนต่อในระดับปริญญาโทและปริญญาเอกจนจบการศึกษา หลังจากเรียนจบ เขาก็กลายเป็เ้าหน้าที่ระดับสูงด้านวิศวกรเครื่องกล มีรายได้หลักล้านต่อปี
ประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาของเขาเป็แรงบันดาลใจให้กับใครหลายคน แม้แต่จินเฟิงเองก็คิดว่าตัวเองประสบความสำเร็จในชีวิตแล้วเช่นกัน
ไม่คิดเลยว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นหลังจากที่เขาเพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่กี่วัน โดยเื่ไม่คาดฝันนั้นเป็ผลมาจากการทำงานล่วงเวลาติดต่อกันของเขาเอง…
ตอนนี้เขาได้ย้อนเวลามายังสมัยราชวงศ์ต้าคัง และได้มาอยู่ในร่างของช่างตีเหล็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง
“คนที่ชื่อจินเฟิงโชคร้ายแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า?”
ใช่แล้ว เขาได้เข้ามาอยู่ในร่างของช่างตีเหล็กที่มีชื่อว่าจินเฟิงเหมือนกันจะว่าไปจินเฟิงคนนี้มีชะตากรรมที่น่าเวทนากว่าเขาเสียอีก
เพราะในขณะที่จินเฟิงผู้นี้เพิ่งเกิด เขาและพ่อแม่ก็ต้องหนีาไปยังหมู่บ้านเล็ก ๆ บนูเาที่ชื่อว่าซีเหอวาน ยิ่งไปกว่านั้น แม่ของเขาก็มาด่วนจากไปั้แ่เขายังอยู่ในวัยหัดเดิน
ขณะที่พ่อของจินเฟิงรู้ดีว่าการศึกษาคือทางออก เขาจึงกัดฟันส่งเสี่ยวจินเฟิงไปเรียน โดยหวังว่าสักวันหนึ่งลูกชายจะมีความรู้ความสามารถ มีเกียรติยศและชื่อเสียงจนเป็ที่เชิดหน้าชูตาแก่วงศ์ตระกูลได้
แต่น่าเสียดายที่จินเฟิงผู้นี้ไม่มีหัวด้านการเรียนเลยสักนิด ขนาดส่งไปศึกษาหาความรู้อย่างหนักถึงสิบปี เขาก็ยังไม่สามารถสอบซิ่วไฉ*[1]ได้
สุดท้าย ความเจ็บป่วยก็ได้พรากชีวิตพ่อของเขาไปเมื่อปีที่แล้ว และทรัพย์สินที่เหลือในครอบครัวก็ถูกจินเฟิงใช้ไปจนหมด
ตลอดระยะเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขากินข้าวต้มเพียงวันละมื้อเท่านั้น ความหิวโหยนี้ทำให้เขาหน้ามืดจนเดินชนเข้ากับเสา
ถูกต้อง การเดินชนเสาในครั้งนั้นทำให้จินเฟิงแห่งศตวรรษที่ 21 ข้ามเวลามายังสมัยราชวงศ์ต้าคัง...
“พี่ชายแซ่จิน ขบวนส่งตัวเ้าสาวจากศาลาว่าการใกล้จะมาถึงแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านให้ข้ามาแจ้งท่าน รีบไปที่ทางเข้าหมู่บ้านเถอะ”
เด็กชายอายุราวสิบสองหรือสิบสามปีะโเรียกเขาอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน เมื่อแจ้งข่าวเสร็จอีกฝ่ายก็รีบแจ้นไปโดยไม่สนว่าจินเฟิงจะได้ยินหรือไม่
“ขบวนส่งตัวเ้าสาวเหรอ?”
เมื่อคิดถึงเื่นี้ ข้อมูลในหัวของจินเฟิงก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
การเผชิญกับภาวะาหลายปีติดต่อกันทำให้ประชากรชายในสมัยราชวงศ์คังลดลง เพื่อกระตุ้นการเติบโตของประชากร ทางราชสำนักจึงประกาศให้บุรุษที่มีอายุครบสิบแปดปี และสตรีที่มีอายุครบสิบเจ็ดปี เข้าพิธีแต่งงาน มิเช่นนั้นจะต้องเสียภาษีเพิ่มขึ้นสามในสิบส่วน
การลดลงของประชากรชายทำให้แรงงานขาดแคลน การจัดเก็บภาษีในยุคนี้โหดเอาเื่ ทั้งยังมีโจรท้องถิ่นที่คอยขูดรีดเงินจำนวนมากกับชาวบ้าน ราษฎรทั่วไปจึงตกที่นั่งลำบาก แน่นอนว่า เก้าในสิบส่วนของประชากรไม่สามารถจ่ายภาษีนี้ได้
ตามข้อมูลทะเบียนราษฎร จินเฟิงเป็ช่างฝีมือ เขาจึงไม่ต้องรับราชการทหาร ทว่าภาษีที่ต้องจ่ายนั้นหนักกว่าภาษีของครอบครัวที่ทำการเกษตรหรือครอบครัวที่เป็พรานป่า ซึ่งตัวจินเฟิงเองก็จ่ายภาษีเพิ่มจากเดิมสามส่วนไม่ไหวเช่นกัน
เมื่อถึงวัยแต่งงาน ศาลาว่าการจะเรียกเก็บภาษีใน่ต้นปี และภายในปีนั้น ราษฎรที่ได้แต่งงานจะต้องส่งเื่แจ้งพวกเขา
ในซีเหอวาน จินเฟิงขึ้นชื่อเื่ความเกียจคร้านและเอ้อระเหยลอยชาย ในอนาคตคงได้อดตายแน่ ๆ ใครมันจะบ้ายกลูกสาวให้มาแต่งงานกับเขา?
แต่ไม่เป็ไร ถึงแม้ในสมัยราชวงศ์คังจะไม่มีสิ่งใดน่าสนใจนัก ทว่าก็มีสตรีมากมายที่รอคอยการแต่งงาน
่สิ้นฤดูใบไม้ผลิและสิ้นฤดูใบไม้ร่วง ศาลาว่าการจะจัดขบวนส่งตัวเ้าสาวสองครั้ง เพื่อส่งสตรีที่อายุถึงเกณฑ์แต่ยังไม่มีคู่ครองไปตามหมู่บ้านและเมืองต่าง ๆ ให้ฝ่ายชายเป็ฝ่ายเลือกเ้าสาว
ไม่ว่าชายผู้นั้นจะแข้งขาพิการหรือมีดวงตามืดบอด ตราบใดที่เขาเลือก สตรีผู้โชคร้ายก็จะต้องแต่งงานและมีทายาทสืบสกุลต่อไป
“นี่คือภรรยาที่ออกโดยทางการงั้นเหรอ? หรือเสมียนแห่งต้าคังก็จะเดินทางข้ามเวลามาเช่นกัน สวัสดิการนี้ไม่เลวเลยจริง ๆ”
จินเฟิงเพิ่งเดินทางข้ามเวลามา ตอนนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่คำเดียว นี่เขาต้องออกไปดูตัวแล้วเหรอ เมื่อสถานการณ์เป็เช่นนี้ จินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ
ขบวนส่งตัวเ้าสาวอะไรนั่น เขาไม่ได้รอคอยเลยสักนิด
สตรีที่มาพร้อมกับขบวนส่งตัวเ้าสาว ล้วนเป็หญิงสาวที่มาจากหมู่บ้านต่าง ๆ ได้ยินมาว่าพวกนางคือกลุ่มสตรีที่เหลือตกค้าง พูดง่าย ๆ ก็คือเป็คนที่ไม่ถูกเลือกนั่นแหละ ได้ยินแบบนี้ ก็พอจะเดาได้แล้วว่าเพราะอะไร
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ต้องเลือกหนึ่งในพวกนางอยู่ดี
บุรุษมีสิทธิ์เลือก แต่ไม่มีสิทธิ์ไม่เลือก
กล่าวคือ ไม่ว่าวันนี้จะพอใจหรือไม่ก็ต้องหาหญิงสาวสักคนไปเป็ภรรยาให้ได้ ไม่เช่นนั้นจะโดนขูดรีดภาษีและถูกส่งตัวไปเสี่ยงตายในสนามรบ
จินเฟิงทำได้เพียงข่มความหิวของตนไว้และเดินไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน
บริเวณประตูทางเข้าหมู่บ้าน มีชายหนุ่มสามคนยืนอยู่ คนหนึ่งหลังค่อม คนหนึ่งพิการขาเป๋ ส่วนอีกคนแขนขาแข็งแรงดี แต่มีใบหน้าชวนให้อนาถใจยิ่ง มองเพียงแวบเดียวก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนดี
พวกเขาเ่าั้ไม่ต่างอะไรกับจินเฟิง ล้วนเป็คนที่ชาวบ้านไม่สบายใจที่จะยกบุตรสาวให้
“ดูสิ จินเฟิงก็มาที่นี่ด้วย ลิงั์ทั้งสี่มารวมตัวกันแล้ว”
เมื่อเด็กคนหนึ่งเห็นจินเฟิงเดินมา เขาก็ะโขึ้นแล้วส่งเสียงเอะอะหลายครั้ง
“เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว!”
แม่ของเด็กคนนั้นรีบปิดปากบุตรชายของตนไว้ไม่ให้พูดพล่าม
ชายหนุ่มที่หลังค่อม ชายหนุ่มที่ขาเป๋ และชายหนุ่มที่เป็อันธพาลชอบพูดจาแทะโลมสาวน้อยสาวใหญ่ รวมถึงจินเฟิงที่อวดดีแต่ไร้ความสามารถ ต่างก็ถูกเด็ก ๆ ในหมู่บ้านเรียกว่าลิงั์ทั้งสี่
จินเฟิงเกลียดชื่อนี้และโกรธมากทุกครั้งที่ได้ยิน แต่วันนี้เขาเพียงแค่ส่งยิ้มให้เด็กเ่าั้และเดินเข้าไปรวมกับชายทั้งสาม
“พี่ชายแซ่จินมาแล้ว!”
ชายหลังค่อมและชายขาเป๋ทักทายเขาด้วยรอยยิ้ม
ส่วนชายอันธพาลกลับแค่นยิ้มเหยียดหยาม จากนั้นก็เขย่งเท้ามองไปยังหน้าทางเข้าหมู่บ้าน
“พี่ชายแซ่หลี่ พี่ชายแซ่จาง!”
จินเฟิงยิ้มตอบทั้งสองด้วยความนอบน้อม
“มาแล้ว มาแล้ว!”
ชายอันธพาลชี้ไปที่ทางเข้าหมู่บ้านแล้วะโเสียงดัง
บนถนนเล็ก ๆ หน้าทางเข้าหมู่บ้าน มีกลุ่มคนที่ถือป้ายสีแดงกำลังเดินมาช้า ๆ
ขบวนนี้นำโดยนักการของศาลาว่าการจำนวนห้าคนและแม่สื่อในชุดสีแดงจัดจ้าน ตามมาด้วยหญิงสาวอีกยี่สิบกว่าชีวิต พวกนางแบกสิ่งของที่ห่อด้วยผ้าไว้ด้านหลัง
หัวหน้าหมู่บ้านพาคนไปต้อนรับเหล่านักการจากศาลาว่าการ ในขณะที่แม่สื่อสั่งให้หญิงสาวไปยืนตรงข้ามกับจินเฟิงและคนอื่น ๆ
การส่งตัวเ้าสาวเป็ธรรมเนียมปฏิบัติมาหลายปีแล้ว บรรดาเ้าสาวจึงไม่ได้มีความเขินอายใด ๆ พวกนางได้แต่มองไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น
ในขณะที่ด้านหลังของพวกนางแต่ละคนแบกสินเดิม*[2]เอาไว้ หากพวกนางได้รับเลือกก็จะปักหลักอยู่ที่นี่เลย
หมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้าอาจเป็บ้านในอนาคตของพวกนาง และผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ก็อาจเป็ครอบครัวในอนาคตของพวกนางเช่นเดียวกัน...
“คงจะดีหากมีปุ่มให้กดเปิดปิดไฟอยู่ตรงหน้า”
จินเฟิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงรายการออกเดทที่มีชื่อเสียง
สตรีเหล่านี้ล้วนเป็ไปตามที่เขาคาดการณ์ มาตรฐานไม่สูงเกินไป
ส่วนใหญ่มีหน้าตาจืดชืด บ้างก็หมองคล้ำเนื่องจากการตรากตรำทำงานหนัก
ทว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งที่สะดุดตาจินเฟิง
แม้ว่าเสื้อผ้าที่หญิงสาวผู้นี้สวมใส่จะดูโทรมกว่าคนอื่น ๆ แต่ใบหน้าของนางกลับดูอ่อนโยนและงดงามไม่น้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นทำให้ผู้ที่พบเห็นอดสงสารและเอ็นดูไปพร้อม ๆ กันไม่ได้
จินเฟิงเคยเห็นคนสวยมามาก ในยุคอินเทอร์เน็ตเพียงแค่เปิดโทรศัพท์มือถือก็เจอกับนางงาม นางแบบได้ง่าย ๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ความงามของสตรีที่เขาสนใจจะไม่ได้ด้อยไปกว่าคนดังเ่าั้ ต่อให้นางจะไม่ได้แต่งหน้าก็เถอะ
“ความงามเช่นนี้น่าจะเป็ที่หมายปองของใครหลายคน แต่ทำไม่นางถึงไม่ถูกเลือกและมาปะปนอยู่ในขบวนส่งตัวเ้าสาวกัน”
จินเฟิงไม่เข้าใจ
ชายหลังค่อมที่อยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นว่าจินเฟิงจ้องมองหญิงสาวในชุดสีฟ้า เขาจึงเอนตัวไปกระซิบ “พี่ชายแซ่จิน เหตุใดเ้าถึงเอาแต่จ้องกวานเสี่ยวโหรวตลอดเวลาล่ะ?”
จินเฟิงไม่ตอบคำถามของเขา แต่ย้อนถามว่า “เ้ารู้จักนางหรือ?”
“เ้าไม่รู้หรือ?”
หลี่สือโถวตกตะลึง
จากนั้นเขาก็จำได้ว่า จินเฟิงถือว่าตัวเองเป็บัณฑิตมาโดยตลอด เขาหยิ่งในศักดิ์ศรีและไม่เคยมาเข้าร่วมขบวนส่งตัวเ้าสาวเลยสักครั้ง
“นางเป็หญิงจากหมู่บ้านกวานเจียวาน เป็เพียงสินค้าขาดทุน”
หลี่สือโถวเตือนด้วยเสียงต่ำ
[1] การสอบซิ่วไฉ (秀才) : เป็ระบบการสอบเข้ารับข้าราชการของจีนรอบที่หนึ่ง
[2] สินเดิม : ทรัพย์สินก่อนสมรส
372
