‘เฌอ’
ตอนนี้พวกเรามานั่งทานอาหารกันแบบงงๆ แต่ก็ดีนะนานๆทีจะได้กินอาหารดีๆแบบนี้ น้องเฌอคนนี้ชอบ
“ทำงานมาเกือบปี ฉันพึ่งเคยเห็นเ้าของ ใจดีสุดๆเลยพวกแก” กิ่งแก้วเพื่อนร่วมงานของฉันพูดขึ้น
“แกดูลูกชายของเขาสิ หล่อกราวใจฉันมากเลย ถ้าได้เป็ผัวนะ ฉันคงอกแตกตายแน่ๆยัยแก้ว” ทรายพูดแล้วหันมาหาฉัน
“ กินเถอะพวกแก อย่ามัวแต่เม้าท์”ฉันตอบกลับไปแล้วตั้งหน้าตั้งตากิน ถ้าแม่ฉันได้กินอาหารแบบนี้ด้วยก็คงจะดีนะ แต่ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมองตลอดเวลาเลย หวังว่าจะไม่ใช่นายนั่นนะ ฉันไม่กล้าหันไปมองเลยอ่ะ พี่เขาก็แอบหล่อเกินไปฉันเขินเอาจริงๆ
หลังจากที่พวกเราทานกันเสร็จแล้วก็เก็บงานเรียบร้อยแล้ว แขกก็กลับหมดแล้ว ได้เวลากลับบ้านของฉันสักที
“เจอกันพรุ่งนี้นะเฌอ พักผ่อนมั้งนะแกอ่ะ อย่าหักโหมเกินไปนะฉันไปนะ” ทรายกับกิ่งแก้วโบกมือลาฉัน ฉันโบกตอบกลับไป
“3 ทุ่มแล้วหรอ หวังว่าจะทันรถเมย์รอบสุดท้ายนะ”ฉันยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดู วันนี้กลับช้ากว่าทุกวันนิดหน่อย ถ้าไม่มีรถกลับฉันคงต้องเรียกแท็กซี่แต่กว่าจะผ่านมาแต่ละคันก็นานอยู่นะ
ฉันเก็บของเสร็จก็สะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากร้านไป รอรถที่ป้ายรถเมย์เป็ประจำของฉันอยู่แล้ว อากาศเย็นจังเลยวันนี้ดีนะฉันใส่กางเกงขายาวสบายๆแต่เสื้อน่ะสิ ดันเป็ครอปครึ่งตัว ฉันนั่งรอรถเมย์อยู่พักใหญ่ไม่มีวี่แววว่าจะมาเลย
“บี๊บ..~” ใหมด ฉันสะดุ้งเพราะกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ เสียงแตรรถก็ดังขึ้นมา ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองไฟรถมาสาดเข้ามาหาฉัน ฉันยกมือบังหน้าตัวเองเล็กน้อยเพื่อไม่ให้แสงเข้าตาตัวเอง เหมือนจะมีผู้ชายคนนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาฉัน
“เดี๋ยวฉันไปส่ง” ฉันเอามือที่บังหน้าตัวเองลงเพราะพี่คนนั้นบังแสงไฟให้ฉันหมดแล้ว ให้ตายเถอะ นี่มันพรหมลิขิตหรืออะไรกันแน่ วันนี้ฉันเจอพี่คนนี้ 3 รอบแล้ว
“ลุกขึ้นสิ มานั่งอ้ากปากค้างทำไม”ฉันสะบัดหน้าตัวเองเหมือนได้สติ
“ไม่เป็ไรค่ะ เฌอกลับเองได้ เกรงใจ”
“เมื่อกี้ฉันขับรถผ่านมาเห็นขี้ยาอยู่แถวๆนี้ จะรอรถอยู่ตรงนี้ก็ตามใจ งั้นไปก่อนนะ” พี่เขาพูดจริงหรอ แถวนี้มีขี้ยาด้วยหรอ ฉันมองซ้ายมองขวา ถามว่ากลัวมั้ยก็ต้องกลัวสิ ฉันเป็ผู้หญิงนะ
“เดี๋ยวสิค่ะพี่” ฉันเอามือคว้าแขนพี่เขาไว้อย่างลืมตัว
“เปลี่ยนใจแล้วหรอ” พี่เขาถามฉัน ฉันไม่ได้ตอบอะไรได้แต่พยักหน้าอย่างจำนนให้พี่เขาไป
“ก็แค่นั้น” พี่เขาไม่พูดป่าวหยิบหมวกกันน๊อคสีชมพูที่เขาถือมาสวมใส่ที่หัวของฉันอย่างเบามือ แต่ว่ามันพอดีกับหัวฉันเลยแฮะ แถมยังใจดีถอดเสื้อคลุมของเขามาให้ฉันใส่ด้วยพี่เขามีแฟนไหมเนี่ย ฉันจะไม่โดนอะไรใช่มั้ย
“ไปได้แล้วยัยบ๊อง อีกอย่างหมวกนี้ไม่ใช่ของคนอื่นเพราะมันเป็ของเธอั้แ่แรก” ฉันตาโตเมื่อได้ยินที่พี่เขาพูด
“ค่ะๆ” ไม่กล้าพูดมากกว่านั้น ฉันรีบเดินตามพี่เขาไป
“ว้าย…”ฉันร้องเสียงหลงเมื่อพี่เขาอุ้มฉันจนตัวลอยขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซต์คันใหญ่นี้
“นั่งดีๆล่ะ ฉันจะพาซิ่งแล้ว” พี่เค้าพูดจบก็แทรกตัวมานั่งข้างหน้าฉัน แล้วสตาร์ทรถบิดคันเร่งจนฉันใเลยเผลอกอดพี่เขาอย่างลืมตัว
“บ้านเธออยู่ที่ไหน”ฉันได้ยินเสียงพี่เขาข้างๆหู หมวกอันนี้มันไฮเทคดีจัง ไม่ได้ยินเสียงลมอะไรเลย
“อยู่ซอย……”ฉันบอกทางพี่ พี่เขาขับรถเร็วมาก หัวใจฉันจะวายแล้ว ครั้งเดียวพอนะอย่าได้เจอกันอิกเลยขับรถน่ากลัวจัง
นายขับรถมาได้สักพักก็ถึงบ้านของคนตัวเล็กที่ดูนิ่งไป แถมมีอะไรหนักมาพิงอยู่ที่หลังของเขาอีกด้วยนายเลยค่อยๆจอดรถไว้ที่หน้าบ้านของเธอ เขามองสำรวจไปยังบ้านของเฌอ
“บ้านก็ใหญ่โต ทำไมถึงปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆทำงานหนักกลับบ้านดึกๆดื่นๆ” นายได้แต่สงสัย
“เธอๆ” นายเขย่ามือเฌอเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงตอบกลับ นายค่อยๆจับมือเฌอที่กอดเอวเขาไว้แน่นแล้วแกะออกอย่างเบามือ เขาดันตัวเฌอเอาไว้แล้วค่อยๆลงจากรถอย่างลำบาก
“น่ารักชิบหายเลยว่ะ” นายเผลอมองหน้าเฌอตอนหลับอยู่นาน จนเฌอเริ่มรู้สึกตัว
“ถึงแล้วหรอคะ” เฌอกระพริบตาพลางปรับสายตามองไปรอบๆ
“ถึงแล้ว ดึกมากแล้วเธอเข้าบ้านไปได้แล้ว” นายอุ้มคนตัวเล็กลงจากมอเตอร์ไซค์คันโปรดของเขาในขณะที่เฌอยังงัวเงียๆอยู่
“ขอบคุณมากค่ะ เอ่อ พี่ชื่ออะไรหรอคะ” เฌอถามแล้วพยายามที่จะเอาหมวกกันน๊อคออกเพื่อคืนนาย
“ฉันชื่อนาย เรียกฉันว่าพี่นาย เข้าใจมั้ย” นายตอบแล้วเดินเข้ามาปลดหมวกกันน๊อคให้เฌออย่างเบามือ
“ขอบคุณค่ะพี่นาย เฌอเข้าบ้านก่อนนะคะ ดึกแล้ว ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่มาส่งเฌอค่ะ” เฌอก้มหัวให้นายเล็กน้อยแล้วยื่นหมวกกันน๊อคคืนนาย
“เก็บเอาไว้ที่เธอ เพราะมันเป็ของเธอ”นายลูบหัวเธอเล็กน้อยแล้วหมุนตัวออกไปขึ้นรถแล้วสตาร์ทเครื่องออกไป
“อะไรของพี่เขาเนี่ย รู้มั้ยว่าห้ามทำแบบนี้กับผู้หญิงอ่ะ เห้อ ยังงี้ฉันก็ต้องเจอพี่เขาอีกนะสิ” เฌอถอนหายใจแล้วจ้องมองไปที่หมวกกันน๊อคสีชมพูในมือ ก่อนจะไขกุณแจเปิดประตูเข้าบ้านไป
บ้านหลังเล็กข้างหลังบ้านใหญ่เป็บ้านที่เฌอกับแม่อาศัยอยู่ด้วยกัน เฌอเปิดประตูเข้ามาอย่างเบามือเพราะเวลานี้แม่เธอน่าจะหลับไปแล้ว เฌอจึงเข้าห้องของตัวเองเพื่อชำระร่างกายที่เหนื่อยล้ามาด้วยกันทั้งวัน
“ติ้ง…”เสียงข้อความของเฌอดังขึ้น เฌอที่กำลังเช็ดผมที่พึ่งสระของตัวเองชะเง้อมองโทรศัพท์ของตัวเอง
“นอนหรือยัง” เธอขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความที่เด้งมาจากใครไม่รู้
“พี่นาย” เธออุทานของมาเบาๆเมื่อกดเข้าไปดูโปรไฟล์ของคนที่ส่งมา
“เอาไงดียัยเฌอ เผลอกดอ่านไปแล้วด้วย” เธอกำโทรศัพท์ไว้แน่น
ซีนาย : อ่านแล้วก็ตอบดิว่ะ
น้องเฌอ : เฌอกำลังจะนอนค่ะ
ซีนาย : ก็แค่นั้น ฝันดีนะ
น้องเฌอ : …..?
เฌอขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เฌอวางโทรศัพท์ของตัวเองลงก่อนจะบ่น....
“บ้าหรือป่าวเนี่ย แล้วจะใจเต้นทำไมละยัยเฌอ นิสัยไม่ดีเลยนะ พึ่งเจอกันแท้ๆ” เฌอสะบัดหน้าตัวเองเบาๆ แล้วจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะขึ้นเตียงปิดไฟนอนด้วยความเหนื่อยล้า
‘วันรุ่งขึ้น’
เฌอตื่นขึ้นมาใน่เช้าของวัน เธอจัดการตัวเอง เพื่อที่จะขึ้นรถไปเรียนเหมือนในทุกๆวัน
“มอนิ่งค่ะแม่”เฌอวิ่งเข้าไปกอด ‘ปราง’ แม่ของเธอที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่
“มอนิ่งจ้าลูกสาวคนสวยของแม่ วันนี้จะกลับกี่โมง เมื่อคืนแม่รอน้องเฌอไม่ไหวเลยไปนอนก่อน”
“เฌอก็ไม่รู้ค่ะแม่ บางวันลูกค้าก็เยอะ แม่ไม่ต้องรอเฌอนะจ๊ะ เฌอจะทำงานให้ได้เงินเยอะๆ เราจะได้ออกจากบ้านนี้กันสักที” ปรางยื่นมือมาจับมือเล็กๆของลูกสาวเฌอ
“แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกลำบาก”
“ไม่เป็ไรค่ะแม่ เราจะอยู่ที่นี่ไม่นาน เฌอสัญญาค่ะ” เฌอโน้มตัวลงไปกอดแม่ของเธอ
“ยัยน้ำฟ้า ได้ยินอะไรมั้ยเมื่อกี้นี้พี่ว่าหูพี่ไม่ได้ฝาดใช่มั้ย” น้ำใสลูกสาวคนโตของพ่อเฌอเดินจีบไม้จีบมือมากับน้ำฟ้าลูกสาวคนเล็ก
“ไม่ผิดหรอกค่ะพี่น้ำใส แว่วๆว่าจะมีคนออกจากบ้านเรา ออกไปได้ก็ดี อยู่ไปก็เป็ภาระคุณพ่อ” น่ำฟ้าหันมามองเฌอ
“พูดจาให้มันดีๆนะคะพี่น้ำใสพี่น้ำฟ้า เฌอไม่ได้จะขอมาอยู่ที่นี่นะคะ”เฌอเอาตัวเองบังแม่ของเธอไว้
“แล้วมาทำไมละจ๊ะ”น้ำใสค่อยๆเดินมาหาเฌอ
“พี่ก็ไปถามคุณพ่อสิคะ มาถามเฌอทำไม”เฌอมองกลับ
“อย่ามาเรียกพี่ฉันว่าพี่ ยอมเล่นเป็เพื่อนก็ดีขนาดไหนแล้ว” น้ำฟ้าตะคอกเฌอ
“ขอโทษค่ะ ถ้าพี่สองคนไม่มีอะไรกับแม่กับเฌอแล้วขอตัวนะคะ” เฌอดึงแม่ของเฌอกับเข้าบ้าน ก่อนที่สองพี่น้องนี้จะพูดอะไรแทงใจดำแม่ของเฌอ
“ตามสบายย่ะ แต่รีบๆหน่อยนะ เพราะบ้านนี้ไม่ใช่บ้านของลูกเมียน้อยอย่างเธอ” น้ำใสหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แล้วควงแขนน้องสาวเฌอออกไป
“แม่ไม่เป็อะไรนะคะ พี่เขาคงไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดกับเราแบบนั้น”เฌอหันมาหาแม่ของเธอเพราะเป็ห่วงความรู้สึกแม่เธอ
“ไม่เป็ไรจ๊ะ เฌอรีบไปเรียนเถอะเดี๋ยวจะสายเอา เดี๋ยวแม่จะออกไปทำความสะอาดบ้านใหญ่แล้ว ไปเถอะจ๊ะลูก” ปรางลูบผมลูกของเธอ
“ค่ะแม่ ถ้ามีอะไรโทรหาเฌอได้ตลอดเลยนะคะ”เฌอไหว้แม่ของเธอ แล้วเดินออกมาแต่ก็ไม่วายหันกลับไปมองแม่ของเธอด้วยความเป็ห่วง
11K
