"แม่ค่ะ ที่นี้ที่ไหนเหรอคะ?"
"สายฝน ต้อไปนี้ที่นี้คือบ้านหลังใหม่ของเรานะลูก"
"บ้านหลังใหม่?"
"ใช่จ๊ะ เราเข้าไปกันเถอะ"
เด็กหญิงวัยเพียงแค่ 4 ขวบเดินตามผู้เป็แม่เข้าไปในรั้วบ้านหลังใหญ่ ภายในบ้านหลังนี้ทุกคนไม่ได้ดูต้อนรับพวกเธอทั้งสองแม่ลูกเลยแม้แต่น้อย นอกจากผู้ชายวัยกลางคนและเด็กชายตัวน้อยๆวัยราวคราวเดียวกับเธอ
"เข้ามานั่งก่อนสิดาริน"
"ค่ะ คุณสุชาติ" เธอเดินจูงมือเด็กน้อยเข้าไปนั่งที่โซฟา
"แม่คะ คุณลุงคนนี้ใครกันคะ?"
"คุณลุงสุชาติ เ้าของบ้านหลังนี้ สวัสดีคุณลุงสิลูก"
"สวัสดีค่ะคุณลุง"
"ลูกของเธอน่ารักจริงๆ เมฆา ตะวัน มานี้สิลูก"
"ครับ/คร๊าบ"
"ทักทายน้องหน่อยสิ"
"หวัดดีเราชื่อตะวันนะ เธอล่ะชื่ออะไร"
"เราชื่อสายฝน"
"ไม่เห็นจะอยากรู้จัก เสียเวลา" แล้วเด็กชายวัย 10 ขวบก็วิ่งออกไปหาผู้เป็ย่าทันที
"แม่ค่ะ ทำไมเขาถึงไม่อยากรู้จักหนูคะ"
"ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ พี่เขาแค่ยังไม่ชิน"
"งั้นเหรอค้ะ"
15 ปีผ่านไป
"สายฝน เป็แฟนกับตะวันนะ"
"ตะวัน"
"ว่าไง" เธอยิ้มออกมาก่อนจะให้คำตอบชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"ได้สิ ฝนก็รอเวลานี้มานานแล้วเหมือนกัน"
"เย้ ฝนเป็แฟนกับตะวันแล้วน่ะ"
"อื้ม ^///^"
"แต่ฝนช่วยเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับก่อนได้ไหม รอให้พร้อมกว่านี้แล้วตะวันจะบอกกับทุกคนเอง"
"ได้สิ เพื่อตะวันฝนยอมได้เสมอ"
"ขอบคุณนะฝน"
5 ปีต่อมา
เครื่องที่บินตรงมาจากต่างประเทศเข้าสู่สุวรรณภูมิ วันนี้เป็วันครบรอบที่เธอและตะวันคบกัน เธอกลับมาเพื่อเซอร์ไพร แต่ทว่าเมื่อกลับมาถึงบ้านสิ่งที่เธอเห็นคือทุกคนกำลังอยู่ในพิธี ซึ่งคนที่อยู่ในพิธีก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนั่นก็คือตะวัน เธอที่เห็นถึงกับพูดอะไรไม่ออก ตะวันที่หันมาเจอเธอก็ถึงกับหน้าถอดสีด้วยความใ พิธีหมั้นยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนเสร็จ
สวนหย่อมหลังบ้าน ตอนนี้มีเพียงตรงนี้เท่านั้นที่สามารถทำให้เธอสงบจิตใจลงได้เพราะไม่มีใครเดินเข้ามายังที่แห่งนี้
"สายฝน" เสียงชายคนที่เธอรักและไว้ใจดังมาจากด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งด้วยความใ
"อย่าเข้ามานะ ฝนอยากอยู่คนเดียว" ตะวันไม่ได้ฟังคำที่เธอพูดและยังคงก้าวเท้าเข้าไปหาเธอจนบัดนี้ทั้งสองได้ประชันหน้ากันแล้ว
"สายฝน ผมขอโทษ"
"ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้"
"ตะวันรักนิรา ฝนเข้าใจใช่ไหม"
"เข้าใจเหรอ"
เปรี๊ยะ!!
มือเรียวบางตบเข้าไปที่ใบหน้าจองตะวันอย่างแรง พร้อมกับน้ำใสๆที่ค่อยๆไหลหยดลงมาจากแววตาคู่สวยคู่นั้น
"ฝน"
"ตะวัน ตะวันค่ะ" เสียงเรียกของแขกที่ไม่ได้รับเชิญดังมาจากด้านหลัง
"นิรา"
"ตะวันมาทำอะไรตรงนี้คะ?"
"คือ...ผม"
"ผู้หญิงคนนี้ใช่คุณสายฝนรึเปล่าค่ะตะวัน?"
"เอ่อ...คือ"
"ค่ะ ฉันคือสายฝน"
"ตัวจริงสวยมากเลยนะคะเนี้ย ตะวันเล่าให้นิฟังบ่อยๆว่าคุณเป็คนน่ารัก คงคิดว่าทั้งสองเป็แฟนกันแล้วนะคะเนี้ย"
"...."
"นิรา เรากลับเข้างานกันเถอะเดี๋ยวแขกจะรอ ฝนตะวันไปก่อนนะ"
ทั้งสองเดินออกไปพร้อมกัน หลังจากที่งานเลี้ยงจบฉันก็บินกลับทันทีโดยที่ไม่มีใครรู้ เพราะถึงยังไงคนในตระกูลนี้ก็ไม่ได้มีใครต้อนรับฉันอยู่แล้ว
2K
