นายใบ้โดดเดี่ยวกับองค์หญิงช่างจ้อ

‘เป็๲เ๱ื่๵๹แล้วสิ…’

ผมสูดลมหายใจเข้าเงียบ ๆ
สมองเริ่มประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

พวกของซาโตะหยุดชะงัก
สายตาหลายคู่หันไปมองคุณอายะที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้า
เธอกางแขนออกเล็กน้อย บังยูนะเอาไว้ทั้งตัว

“พี่อายะ…”
ยูนะเรียกเสียงสั่น มือจับเสื้อพี่สาวแน่น

“อย่ากลัวนะ ยูนะ”
คุณอายะพูดทั้งที่เสียงตัวเองก็สั่นไม่แพ้กัน
แต่แววตาของเธอ…แน่วแน่กว่าที่ผมเคยเห็น

ซาโตะขมวดคิ้ว
“เธอเป็๞ใคร”

“ฉันเป็๲พี่สาวของยูนะ”
คุณอายะตอบทันที ไม่หลบสายตา
“และฉันจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องน้องสาวฉันโดยไม่มีหลักฐาน”

หนึ่งในลูกน้องหัวเราะหยัน
“หลักฐาน? คลิปก็มี ข่าวก็เต็มไปหมด
เธอยังจะกล้าพูดว่าไม่มีอีกเหรอ”

ผมกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
นี่แหละ…ปัญหาของข่าวลือ
มันไม่๻้๵๹๠า๱ความจริง แค่๻้๵๹๠า๱คนรับผิดแทน

ชุนก้าวออกมาข้างหน้า
“พอเถอะ ซาโตะ
ถ้านายยังคิดจะเล่นงานยูนะต่อ
ฉันจะไม่ร่วมมือกับนายอีก”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงทันที

ซาโตะจ้องหน้าชุน
“นายกำลังขู่ฉันงั้นเหรอ”

“เปล่า”
ชุนตอบเสียงเรียบ
“ฉันแค่เลือกจะปกป้องคนของฉัน”

คำว่า คนของฉัน
ทำให้ยูนะชะงัก
และผมเห็นมือเธอสั่นน้อยลง…แค่นิดเดียว

ซาโตะถอนหายใจ
“ถ้าอย่างนั้นก็แยกย้ายกันวันนี้ก่อน
เ๱ื่๵๹นี้ยังไม่จบหรอก”

เขาหันหลังให้
ลูกน้องลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามไปทีละคน

เมื่อเสียงฝีเท้าห่างออกไป
ความตึงเครียดที่กดทับอยู่ก็เหมือนคลายลง

คุณอายะทรุดนั่งลงทันที
ผมรีบเข้าไปพยุงเธอ

“ไม่เป็๲ไรนะครับ…มันจบแล้ว”
ผมพูด แต่ก็พูดไม่ชัดเหมือนเดิม

ยูนะก้มหน้าร้องไห้เงียบ ๆ
น้ำตาหยดลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ

ความเงียบปกคลุมโกดังร้าง
แม้พวกของซาโตะจะจากไปแล้ว
แต่บรรยากาศยังหนักอึ้ง
เหมือนอากาศเองก็ยังไม่กล้าขยับ

ผมยืนอยู่นิ่ง ๆ
ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไป
หรือควรพูดออกไปดีไหม

คำพูด…ไม่ใช่สิ่งที่ผมถนัดอยู่แล้ว

ยูนะนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้น
ไหล่สั่นเล็กน้อย
เธอพยายามกลั้นเสียงร้องไห้
แต่ก็ไม่ค่อยสำเร็จ

คุณอายะนั่งอยู่ข้าง ๆ
มือหนึ่งลูบหลังน้องสาวช้า ๆ
อีกมือกำแน่น
เหมือนพยายามกดความรู้สึกบางอย่างเอาไว้

‘ถ้าผมมาช้ากว่านี้อีกนิด…’

ความคิดนั้นแล่นผ่านหัว
แล้วก็หายไป
ผมไม่อยากคิดต่อ

ชุนยืนอยู่ไม่ไกล
เขาหลบสายตาทุกคน
เหมือนแบกรับอะไรบางอย่างไว้คนเดียว

ผมขยับเข้าไปใกล้คุณอายะ
แตะปลายแขนเธอเบา ๆ
เธอเงยหน้ามามอง
ดวงตาแดงก่ำ
แต่ยังพยายามยิ้ม

ผมอยากบอกว่า
ไม่เป็๞ไร
ผมอยู่ตรงนี้

แต่คำพวกนั้น
มันติดอยู่แค่ในหัว

“…”

สุดท้ายก็ได้แค่พยักหน้าให้กัน

ยูนะเงยหน้าขึ้นมองผม
สายตาเธอเต็มไปด้วยคำถาม
แต่ผมไม่มีคำตอบให้

‘ตอนนี้ยังไม่ใช่’

ยังไม่ใช่เวลาพูด
ยังไม่ใช่เวลาถาม
และยังไม่ใช่เวลาตัดสินใคร

เราต้องออกจากที่นี่ก่อน

ผมชี้ไปทางประตูโกดัง
แล้วมองหน้าคุณอายะ
เธอเข้าใจทันที

พวกเราเดินออกมาอย่างเงียบ ๆ
ไม่มีใครพูดอะไรตลอดทาง