หลายวันผ่านไป หลังจากที่หลงเทียนเฟย (龙天非) ได้ทักษะใหม่มาประดับกาย เขาก็ตัดสินใจว่าการนอนอยู่ในคฤหาสน์นานเกินไปนั้นช่างเป็เื่ที่บั่นทอนความคิดสร้างสรรค์ เขาจึงก้าวออกจากประตูใหญ่ของตระกูลหลงในอาภรณ์ผ้าไหมสีเขียวหยกที่ดูเรียบง่ายทว่าสง่างาม เพื่อออกไปัับรรยากาศภายนอก
ภาพความโอ่อ่าของนครหลวงพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ถนนหนทางที่ปูด้วยศิลาแผ่นใหญ่ถูกวางเป็ระเบียบในลักษณะตารางสี่เหลี่ยม สองข้างทางเรียงรายไปด้วยอาคารไม้สองชั้นและสามชั้น หลังคาที่โค้งงอนขึ้นอย่างมีพลังคือเอกลักษณ์ที่พบเห็นได้ทั่วไป บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองและสุนทรียภาพแห่งยุคสมัย
ผู้คนที่สัญจรไปมานั้นหลากหลายและมีชีวิตชีวา พ่อค้าจากดินแดนตะวันตกผู้มีั์ตาสีฟ้าเดินสวนกับบัณฑิตในชุดขาวสะอาด จอมยุทธ์พเนจรที่สะพายกระบี่ไว้กลางหลังเดินผ่านนักบวชจากแดนใต้ในอาภรณ์สีเหลือง สีสันอันสดใสของอาภรณ์ที่ผู้คนสวมใส่ทำให้ท้องถนนดูราวกับพรมบุปผาที่เคลื่อนไหวได้
เป้าหมายของเขาในวันนี้คือ ‘ตลาดตะวันตก’ ซึ่งเป็หนึ่งในตลาดการค้าที่ใหญ่และคึกคักที่สุดของเมือง
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตตลาด เสียงจอแจอันเป็เอกลักษณ์ก็ดังกระหึ่มขึ้น กลิ่นเครื่องเทศจากต่างแดน กลิ่นกำยานหอมฟุ้ง และกลิ่นอาหารเลิศรสลอยปะปนกันอยู่ในอากาศ แผงลอยนับร้อยนับพันตั้งเรียงราย ขายสินค้าั้แ่ผ้าไหมเนื้อดี อัญมณีล้ำค่า ไปจนถึงสมุนไพรหายากและของแปลกจากดินแดนอันไกลโพ้น
ขณะที่เขากำลังเดินชมแผงขายผลไม้จากแดนใต้อย่างไม่รีบร้อนนั้น เสียงสนทนาจากโต๊ะน้ำชาข้างๆ ก็ลอยเข้าหูมา "ท่านได้ยินเื่นั้นหรือไม่? พ่อค้าจากแดนคุนหลุนผู้นั้นนำสมุนไพรประหลาดมาด้วย เห็นว่าเรียกว่า ‘กลีบบุปผาเมฆาครามฝัน’ หากนำไปชงเป็ชาแล้วดื่มก่อนนอน จะทำให้ผู้ดื่มเข้าสู่ห้วงนิทราที่สงบสุขและฝันถึงเื่ราวอันน่าอัศจรรย์ราวกับได้ไปท่องเที่ยวในแดนเซียน!"
ดวงตาที่ดูซื่อตรงของหลงเทียนเฟยพลันเป็ประกายวาบ ‘ความบันเทิงที่ไม่ต้องออกแรงเลยแม้แต่น้อยนี่นา!’
เขากำลังจะก้าวเดินเพื่อตามหา แต่หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่ง เป็คุณชายจากตระกูลจ้าว คู่แข่งทางการค้าของตระกูลหลง กำลังยืนเลือกซื้อพัดด้ามหยกอยู่ไม่ไกล เมื่อคุณชายผู้นั้นเห็นหลงเทียนเฟยเข้า ก็แค่นเสียงในลำคออย่างดูแคลน
"นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณชายใหญ่ตระกูลหลง...ผู้ไร้ราก (无根者) นี่เอง ไม่ได้เก็บตัวอยู่ในคฤหาสน์แล้วหรือไร?"
คุณชายจ้าวรู้สึกขัดใจกับท่าทีเรียบเฉยของหลงเทียนเฟยยิ่งนัก เขาก้าวเท้าเพียงก้าวเดียวก็มาขวางหน้าไว้ พร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคนที่ขนาบข้างอย่างรวดเร็ว
"จะไปไหนรึ คุณชายัไร้ราก?" คุณชายจ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า "ข้ายังพูดกับเ้าไม่จบ"
หลงเทียนเฟยหยุดฝีเท้าลง ดวงตาที่กระจ่างใสของเขาช้อนมองคุณชายจ้าว บนใบหน้าที่ดูซื่อตรงจริงใจนั้นปรากฏร่องรอยของความงุนงงอย่างแท้จริง ราวกับเขากำลังถามว่า "เราเคยรู้จักกันด้วยหรือ?"
ภาพลักษณ์ที่ดูซื่อๆ และไม่เป็พิษเป็ภัยนี้ยิ่งทำให้คุณชายจ้าวเดือดดาล "ทำหน้าอะไรของเ้า! วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เ้ารู้จักมารยาทเสียบ้าง!"
สิ้นคำ ผู้ติดตามสองคนของเขาก็พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าแขนของหลงเทียนเฟยไว้คนละข้าง
ในเสี้ยววินาทีที่ผู้ติดตามพุ่งเข้ามา หลงเทียนเฟยไม่ได้คิดจะต่อสู้หรือหลบหลีกเลยแม้แต่น้อย ในใจของเขาเพียงแค่รู้สึกว่าสถานการณ์นี้ช่างน่าเหนื่อยหน่ายอย่างยิ่ง เขารวบรวมพลังปราณ (灵气) อันน้อยนิดไว้ที่ปลายนิ้วชี้ขวาอย่างแเี แล้วใช้วิชา 'ดัชนีพฤกษาตัดเฉือน (草木切割指)' ที่เพิ่งสังเคราะห์ได้ กรีดไปยังขาโต๊ะไม้ของแผงลอยที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแ่เบา
เปรี๊ยะ!
เสียงไม้ปริแตกดังขึ้นอย่างกะทันหัน! ขาโต๊ะที่รับน้ำหนักผลไม้กองโตพลันหักสะบั้นลง ทำให้ผลแตงโมเนื้อทรายและผลไม้หลากสีสันกลิ้งถล่มลงมาบนพื้นราวกับหินถล่ม!
ความโกลาหลเล็กๆ บังเกิดขึ้นในทันที ผู้คนรอบข้างต่างร้องอุทานและหลบหลีกกันอย่างวุ่นวาย ผู้ติดตามของคุณชายจ้าวชะงักไปกลางคันด้วยความใ หันไปมองต้นเสียงอย่างสับสน
หลงเทียนเฟยเองก็แสดงสีหน้างุนงงและตื่นตระหนกได้อย่างสมบทบาท เขากะพริบตาปริบๆ มองซ้ายมองขวาด้วยใบหน้าที่ดูซื่อตรง "เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?"
การแสดงออกอันแเีและดูจริงใจนี้ทำให้คุณชายจ้าวเชื่ออย่างสนิทใจว่ามันเป็เพียงอุบัติเหตุ "พวกเ้าทำงานกันประสาอะไร!" เขาดุลูกน้องที่เสียสมาธิ ก่อนจะหันมาจ้องหลงเทียนเฟยเขม็งอีกครั้ง
แต่ก่อนที่คุณชายจ้าวจะได้ลงมือ เสียงสตรีที่เ็าดุจน้ำค้างแข็งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ตระกูลจ้าว คิดจะรังแกคนของตระกูลหลง (龙家) ท่ามกลางตลาดที่วุ่นวายเช่นนี้รึ?"
หลงหลิงซีนั่นเอง นางเดินเข้ามาอย่างสง่างามในชุดสีครามเย็นตา พร้อมกับองครักษ์ของตระกูลหลงอีกสี่นาย การปรากฏตัวของนางทำให้ผู้คนในบริเวณนั้นยิ่งหันมาให้ความสนใจมากขึ้นไปอีก
คุณชายจ้าวชะงักไปทันที ใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็ใคร "คุณหนูหลิงซี...ข้าเพียงแค่...ทักทายคุณชายเทียนเฟย (天非) เท่านั้น"
"ทักทาย?" หลงหลิงซีปรายตามองญาติผู้พี่ของตนที่ยังคงยืนทำหน้าซื่อๆ อยู่ท่ามกลางผลไม้ที่เกลื่อนกลาด ก่อนจะหันกลับมามองคุณชายจ้าวด้วยสายตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม "ดูเหมือนวิธีการทักทายของตระกูลจ้าวจะน่าสนใจเป็พิเศษนะ"
คำพูดเพียงไม่กี่คำของนางทำให้คุณชายจ้าวหน้าชาวาบ เขารู้ดีว่าหากเื่นี้บานปลาย คนที่เสียเปรียบย่อมเป็เขา
"ขะ...ข้าขออภัยหากทำให้เข้าใจผิด" เขากล่าวอย่างตะกุกตะกัก ก่อนจะรีบพาลูกน้องของตนล่าถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเื่วุ่นวายจบลง หลงหลิงซีก็หันมามองหลงเทียนเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน "นอกจากจะไร้ค่าแล้ว ยังชอบสร้างปัญหาอีก"
หลงเทียนเฟยเพียงแค่ยิ้มตอบอย่างซื่อๆ "ต้องขอบคุณท่านหญิงที่ช่วยเหลือ"
"ข้าไม่ได้ช่วยเ้า ข้าช่วยรักษาหน้าตาของตระกูลหลง (龙家) ต่างหาก" นางกล่าวอย่างเ็า "อย่าให้ข้าต้องเห็นเ้าก่อเื่อีกเป็ครั้งที่สอง"
พูดจบนางก็สะบัดชายเสื้อแล้วเดินจากไปทันที
หลงเทียนเฟยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขากลับไปสนใจเป้าหมายเดิมของตนเอง และในที่สุด เขาก็พบบุรุษชราผู้มีหนวดเคราขาวโพลนในอาภรณ์แบบชาวคุนหลุนนั่งอยู่หลังแผงเล็กๆ บนถาดไม้ที่ดูเก่าแก่ที่สุดนั้น มีกลีบบุปผาสีครามแห้งๆ ที่ส่องประกายเรืองรองจางๆ ราวกับมีละอองดาวจับอยู่ วางไว้ในห่อผ้าอย่างดี
'หาเจอจนได้'
ใบหน้าที่ดูซื่อตรงของหลงเทียนเฟยปรากฏรอยยิ้มที่พึงพอใจอย่างแท้จริงเป็ครั้งแรกของวัน
(จบตอนที่ 4)
98
![[จบ] ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714470813_42406751.webp)