ทาสรักพี่ชายหื่น

      ตอนพักกลางวันแพรววนิตซื้อข้าวขึ้นไปฝากธาวินเหมือนเคย บังเอิญเจอกับจิรายุที่ยืนคุยอยู่กับรุ้งลาวัณย์หน้าห้องทำงาน

      “สวัสดีค่ะคุณยุ คุณรุ้ง” เธอเอ่ยทักทายก่อน

      “สวัสดีครับคุณแพรว มาหาวินเหรอครับ” จิรายุหันมายิ้มทักทายเธอ

      “ใช่ค่ะ คุณยุก็มาหาพี่วินเหมือนกันเหรอคะ”

      “เปล่าครับ ผมมาชวนแฟนไปกินข้าว” เขายิ้มมองคนข้างตัว

      “ใครแฟนคุณ อย่ามามั่วนะ” รุ้งลาวัณย์รีบสวน เขายังไม่ขอเธอคบซะหน่อย

      “เอ๊ะ เหมือนแพรวจะพลาดอะไรไปรึเปล่าคะ” จำได้ว่าเจอทั้งคู่ครั้งล่าสุดที่ราชบุรี สองคนนี้ยังไม่ลงรอยกันด้วยซ้ำ

      “ว่าที่แฟนละกันครับ”

      “ขี้ตู่จริง ๆ” รุ้งลาวัณย์กลั้นยิ้มพลางเดินหนีไปกดลิฟต์

      “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาหันมาบอกกับแพรววนิตแล้วรีบวิ่งตามไป

      “สู้ ๆ นะคะ” เธอยิ้มให้กำลังใจ แล้วเดินไปเคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดเข้าไป

      “มาพอดีเลย มานั่งตรงนี้สิ” ธาวินตบที่ตักตัวเอง

      “มีอะไรรึเปล่าคะ” แพรววนิตวางของไว้บนโต๊ะรับแขกก่อนจะเดินไปนั่งตามคำสั่งอย่างว่าง่าย

      เขากอดเธอแล้วเกยคางไว้บนบ่าเล็ก

      “พี่เปิดรับสมัครคนสวนใหม่ที่จะมาแทนคนที่เกษียณไปน่ะ เลยจะให้แพรวช่วยเลือก”

      “ทำไมไม่ให้คุณพ่อช่วยเลือกเหรอคะ”

      “ยังไงแพรวก็เป็นหนึ่งในเจ้าของบ้านและเป็นว่าที่คุณนายด้วย ให้แพรวเลือกก็เหมือนกันแหละ” เขายื่นใบสมัครสิบกว่าแผ่นให้เธอ

      แพรววนิตยิ้มหน้าบานกับคำว่า ‘ว่าที่คุณนาย’ ของเขา แล้วหยิบใบสมัครมาดูทีละแผ่น

      “เอ๊ะ คนนี้” เธอไล่อ่านจนไปเจอคนหนึ่งที่สะดุดตาเข้า นายปองพล เสนาวงษ์

      “แพรวรู้จักเหรอ”

      “เปล่าค่ะ แค่คุ้น ๆ หน้า แพรวคงจำคนผิด” ผู้ชายคนนี้หน้าคล้ายกับคนที่เธอเคยเห็นตอนอยู่กับแม่ ถึงจะเห็นแค่ผ่าน ๆ ทั้งสองครั้งแต่เธอค่อนข้างมั่นใจว่าจำคนไม่ผิด มันจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่าที่เขามาสมัครงานที่บ้านเรา เธอนั่งไล่อ่านใบสมัครจนครบทุกใบพอเป็นพิธี

      “แพรวอยากได้คนไหนมาทำงานเหรอ” เขาถามเมื่อเห็นเธอครุ่นคิดไปนาน

      “คนนี้ก็ดีนะคะ ประวัติการทำงานก็เยอะ แพรวรู้สึกถูกชะตาด้วยค่ะ พี่วินคิดว่ายังไงคะ” แพรววนิตเลือกคนที่เธอคิดว่ารู้จักกับแม่ของเธอ ยังไงก็คงต้องสืบให้รู้ว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์กันยังไง

      “เมียพี่ว่าไงก็ตามงั้น” เขาไม่แม้แต่จะชายตามองใบสมัคร กลับจูบที่หลังคอของเธอไล่ลงมาถึงลาดไหล่มน

      “อือ เราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเย็นหมด” เธอผลักเขาออกแล้วรีบลุกขึ้นยืนเพราะกลัวจะกลายเป็นมื้อเที่ยงให้เขาจับกิน

      ตอนบ่ายธาวินพาคณะกรรมการเดินลงมาสำรวจตามชั้นต่าง ๆ เพื่อหาทำเลในการติดตั้งร้านกาแฟสำหรับให้ผู้ปกครองนั่งรอลูกหลานระหว่างที่เด็ก ๆ เรียน คนอื่นต่างก็เห็นด้วยกับไอเดียที่เขาเสนอนี้ในที่ประชุมเพราะได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย ผู้ปกครองจะได้ไม่ต้องยืนคอยให้เมื่อยและบริษัทเองก็ได้ค่าเช่าจากร้านค้าที่มาเปิดด้วย

      หลังจากแยกย้ายกับคนอื่น ๆ แล้วเขาก็แอบอู้งานเดินกลับไปที่ชั้นเคมี

      ร่างสูงยืนมองผ่านผนังห้องเรียนที่เป็นกระจกใส เป็นครั้งแรกที่เห็นเธอตอนทำงาน

      ก่อนหน้านี้เขาปฏิเสธหัวชนฝากับพ่อว่าไม่อยากให้เด็กจบใหม่มาสอนในสถาบันใหญ่เพราะไม่มั่นใจในฝีมือ แต่พอโดนย้อนว่าตัวเขาเองก็ไม่ได้ต่างจากเธอเท่าไหร่จึงเถียงไม่ออก เพราะถ้าดูจากประวัติการทำงานแล้วเธอเคยรับสอนพิเศษระหว่างเรียนมาหลายปี ต่างจากเขาที่ใช้เส้นสายเข้ามารับตำแหน่ง

      ตอนนั้นเขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่พ่อดูถูกเขา ถึงจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ พอเริ่มงานเลยต้องทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำเพื่อพิสูจน์ตัวเอง แต่พอทำงานได้เพียงครึ่งปีก็แต่งงานแล้วเริ่มติดเมียจนต้องมายืนเฝ้า

      ธาวินมองแพรววนิตเพลินจนกระทั่งคลาสเลิก เขารอให้ทุกคนออกจากห้องจนหมดแล้วจึงเดินเข้าไปหาเธอ

      “เลิกงานยัง”

      “อ้าว พี่วินเลิกงานแล้วเหรอคะ” แพรววนิตหันมามองด้วยความแปลกใจที่วันนี้เขาเลิกงานเร็ว

      “ครับ” เขาโกหก ที่จริงเหลือเช็กอะไรอีกนิดหน่อยแต่ค่อยเก็บไว้ทำวันอื่น

      “แต่แพรวยังเหลือเตรียมข้อสอบของพรุ่งนี้อีกนิดหน่อยค่ะ พี่วินจะกลับไปก่อนก็ได้นะคะ”

      “ใจร้ายจัง พี่อุตส่าห์มารอตั้งนาน” เขาแสร้งทำหน้าเศร้า

      “อ่า แต่แพรวอยากทำให้เสร็จเย็นนี้น่ะค่ะ” เธอลำบากใจเพราะไม่อยากหอบงานกลับไปทำที่บ้าน แล้วพรุ่งนี้ก็ต้องหอบกลับมาอีก

      “งั้นเอางานขึ้นไปทำที่ห้องทำงานพี่ละกัน ทำที่ห้องแพรวคงไม่สะดวก คนเยอะ” คำพูดของเขาไม่ค่อยน่าไว้ใจสำหรับเธอเท่าไหร่

      “หมายถึงทำงานจริง ๆ ใช่มั้ยคะ” จนเธอต้องถามย้ำ

      “ก็ทำงานไง หรืออยากทำอย่างอื่นด้วย พี่ไม่ติดนะ” สายตาคมมีเลศนัยส่งกลับมา

      “แพรวอยากทำงานอย่างเดียวค่ะ งั้นขึ้นไปกันเลยมั้ยคะ” เธอตัดบทเดินนำไปก่อน ขนาดตอนเช้าทำไปหลายรอบแล้วเขายังไม่พออีกเหรอ จะไม่ให้เธอได้พักเลยหรือไง

      “มา พี่ถือให้” เขาเดินตามมาจนทัน มือหนาคว้าโน้ตบุ๊กกับหนังสือจากมือเธอไปถือแทน

      “วันนี้ไม่มีงานอะไรแล้ว คุณรุ้งเลิกงานเลยก็ได้ครับ” ธาวินหันไปบอกรุ้งลาวัณย์เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงานเขา

      “ขอบคุณค่ะ”

      “เมื่อกี้ยุบอกว่าจะรอที่เดิมนะครับ” เขาเองก็พอรู้ความสัมพันธ์ของคู่นี้เพราะจิรายุเอาแต่เซ้าซี้ถามถึงสิ่งที่เลขาเขาชอบไม่หยุด

      “คุณวิน” เธอตาโตที่เจ้านายรู้ ขนาดยังไม่คบกัน จิรายุเที่ยวประกาศขนาดนี้เลยเหรอ

      “สองคนนั้นเขาไปชอบกันตอนไหนเหรอคะ ดูแล้วไม่น่าจะเข้ากันได้ด้วยซ้ำ” แพรววนิตถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเข้ามาในห้อง

      “ยุน่าจะสนใจนานแล้ว แต่เริ่มจีบเมื่อไม่นานนี้เอง”

      “ดีจังเลยนะคะ” อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาทะเลาะกันเป็นเด็ก ๆ เพื่อแย่งผู้ชายอีก

      “เลิกสนใจคนอื่นแล้วมาทำงานได้แล้ว” เขาวางของของเธอบนโต๊ะทำงานแล้วหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้

      “เอ่อ พี่วินช่วยลุกหน่อยค่ะ แพรวจะได้ทำงาน”

      “ไม่ พี่อยากนั่งตรงนี้” เขายิ้มยียวน

      “งั้นแพรวยืนก็ได้ค่ะ”

      “จะยืนให้เมื่อยทำไม” เขารวบเอวบางลงมานั่งบนตัก

      “ปล่อยค่ะ แพรวทำงานไม่ได้” เธอพยายามดิ้นหนี

      “อยู่นิ่ง ๆ ถ้ายังดิ้นแบบนี้จะไม่ได้ทำงานจริง ๆ นะ” ริมฝีปากหนางับใบหูเล็กเพื่อทำโทษ

      “โอเคค่ะ แต่สัญญาก่อนว่าจะให้แพรวทำงานจนเสร็จ”

      “สัญญาครับ” แต่ถ้าทำงานเสร็จแล้วก็ไม่แน่

      แพรววนิตเปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กแล้วเริ่มทำงานของตัวเองโดยไม่สนใจคนข้างหลัง

      ธาวินคลายอ้อมแขนออกวางไว้บนที่เท้าแขนเพราะกลัวเธออึดอัด หญิงสาวเปลี่ยนมานั่งบนเก้าอี้ตรงกลางหว่างขาของเขาเพราะต้องใช้เวลาทำงานนานกลัวอีกฝ่ายขาชา

      ระหว่างที่เธอทำงานเขาเองก็อยากช่วยออกความคิดเห็นแต่ไม่เข้าใจเนื้อหาเลยได้แต่ใช้มือคอยลูบผมเธอเล่น

      ผ่านไปหลายชั่วโมงงานก็ไม่มีทีท่าว่าจะเสร็จจนแพรววนิตที่ตั้งใจทำงานเพลินก็นึกขึ้นได้ว่าเขาจะเบื่อหรือเปล่า

      “พี่วินเบื่อมั้ยคะ” เธอหันไปถาม

      “อยู่กับแพรวพี่ไม่เคยเบื่อหรอก”

      “ปากหวานแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนเลยรึเปล่าคะ”

      “เปล่า กับเมียคนเดียว”

      “แต่ตอนแต่งงานใหม่ ๆ ไม่ใช่แบบนี้นี่” เธอแกล้งย้อน

      “ยังโกรธพี่อยู่อีกเหรอ ตอนนั้นยอมรับว่าพี่โง่เองแหละ” เขาทำหน้าสำนึกผิดจนเธอใจอ่อน ไม่อยากแกล้งต่อ

      “ล้อเล่นค่ะ ตัวโต๊โตแต่ทำไมน้อยใจเก่งจัง” เธอหยิกแก้มเขาจนปากเบี้ยว

      “หันกลับไปทำงานให้เสร็จเลย” มือหนาหมุนศีรษะเล็กให้หันกลับไปมองหน้าจอ