หลังจากเลิกเรียนคาบวิทยาศาตร์ไม่นาน ฟุจิมุระ อาสึกะ ก็ตัดสินใจเดินกลับห้องทั่นใด นัตสึกิ ก็พุ่งเข้ามาหาอาสึกะและคว้าตัวเค้าวิ่งไปที่หนึ่ง นั่นคือ ห้องน้ำหญิงโดยส่วนมากห้องน้ำหญิงจะอยุ่ไกลจากห้องวิทยาศาตร์แต่ทางโรงเรียนได้เตรียมห้องน้ำในตัวเรียบร้อย
เพราะฉะนั่นไม่ต้องห่วงเื่เข้าห้องน้ำช้าเท่าไรแต่ข้อเสียมีแค่ห้องเดียวเท่านั่นและที่สำคัญคือทุกคนในห้องได้กลับไปเกือบหมดแล้วด้วย จึงเหลื่อแต่นัตสึกิและอาสึกะเท่านั่น เธอลากเค้าเข้าไปห้องถึงจะเป็ห้องเดียวแต่ก็กว้างพอควณสำหรับสองคน
เธอใช้แขนสองข้างยันเค้าเข้ากำแพงห้องน้ำ เธอมองไปที่อาสึกะที่เต็มไปดวยความเข้าใจ เพราะเค้ารู้อยู่แล้วว่าเธอจะถ่ามอะไรเธอเริ่มพูดก่อน "ทำไมนายไม่มาคุยกับชันเลยตอนออกนอหห้อง" เธอถ่ามเื่นั่ก่อนอันดับแรก
" เออเพราะ เห็นเธออารณ์ไม่ดีน่ะเลยไม่เข้าไปทัก"(แน่นอนข้อแก้ตัว) อาสึกะตอบไปแต่ในใจเขาเป็ข้อแก้ตัว
" ชันอารณ์ไม่ดีจริงๆนั่นแหละ แต่ชันหงุดหงิด ก็ตรงนายไม่คุยกับชันนี้แหละ" เธอหันหน้าไปด้านซ้ายและไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย
"เออ แล้วไม่ถ่ามว่าทำไมผมถึงมาโรงเรียนได้ก่อนเหรอ" อาสึกะ ถ่ามกลับเพราะบรรยากาศมันอึดอัดมาก
"อ่า ชันพอเดาได้เพราะ พ่อชันสิน่ะไม่งั่นนายคงไม่เข้าได้เร็วขนาดนี้หรอก เพราะต้องสอบเข้า"
"อ่า ไอ้นั่นน่ะผมทำแล้วครับ" อาสึกะ ตอบด้วยคำพูดที่คาดไม่ถึง ทำเอานัตสึกิงงอยู่สักพัก
"ครับคุณพ่อเค้าให้ผมทำดูแล้วก่อนจะมาที่นี้น่ะ" นัตสึกิ ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ และพูดในใจ(เป็ไปไม่ได้นั่นมัน) นัตสึกิมองไปที่อาสึกะ
"นายทำได้เท่าไรเพราะไม่ทางที่จะเร็วขนาดนั่นสักหน่อยเพราะถึงแม้จะไกลจากเขตที่2 แต่มันแค่แปรบเดียวเองน่ะ นายทำกี่ข้อ ใช้เวลาเท่าไร"
" อ่อเค้าให้ผมทำ ประมาณ สามสิบนาที จำนวนทั่งหมด" อาสึกะเว้น่สักแปป"ร้อยข้อครับ" คำตอบที่คาดไม่ถึงทำให้นัตสึกิอึ่งไปนาน
ทีเดียว (นี่อาสึกะนายเก่งขนาดนั่นเชียวดหรออออออออ) นัตสึกิะโให้ความรู้สึกเหมื่อนเธอพายแพ้เลยเพราะถึงแม้เธอจะซ้ำชั่นก็จริง
แต่เธอก็ฉลาดในระดับสูงพอควณแต่คะแนนที่เธอทำได้(จริงสิคะแนน)
"อาสึกะ นายได้คะแนนเท่าไร" ถึงแม้จะไม่เท่าเทียมเท่าไรก็เถอะ
"เต็มทั่งหมด" แค่คำตอบเดียวทำให้นัตสึกิมองข้าง
"เป็ไปไม่ได้ คะแนนเต็ม"
"อือ ง่ายอยู่น่ะเหมื่อนก่อนความทรงจำเสื่อมชันจะเก่งเื่พวกนี้"
เธอค่อยๆคุกเข่าลงพื้นเหมื่อนจะรู้เื่ที่ไม่นาเชื่อเพราะปกติอาสึกะ ดูไม่เหมื่อนเห่งเื่พวกนี้เลยมันแทบเป็ไปไม่ได้เลย
"อ่าช่างเถอะ แล้ว แว่นตากับหนวดนั่นมันอะไรน่ะ"
"อ่อ ไอ้นี่น่ะเหรอนั่นสิน่ะเพราะแจ็คเค้าให้ลองใช้ดูน่ะผมเลยสถาพเป็งี้น่ะ และ แว่นนี้ทำให้เห็นไกลขึ้นอึกหน่อยนึ่งเลยใส้แล้ว"
"ช่างเถอะ ไปกันเถอะ"
"ไปไหน"
"ถ่ามได้กินข้าวเทียงไง"เธอยิ้มให้ก่อนจะดึงมืออาสึกะไปด้วย
"อ่ะ"
เวลาในตอนนี้เป็เวลา 00:00 เป็ที่เรียบร้อยแล้วในอาคารยามค่ำคือน บริเวณทางเดินที่อาบไปด้วยแสงจันทราได้ยินเสียงี้องเท้าเดินไปตามทางอย่างเงียบเด็กสาวคนในชุดนักเรียนเธอเดินไปที่ห้องเรียนเพื่อมาเอาของที่เธอลืมไว้ในห้องเธอเดินเข้าไปและออกมาทันที
เธอมาในเวลาเพราะเป็่ที่ย่ามเฟ้าโรงเรียนแอบงีบหลับสาเหตุที่เป็งี้เพราะหลังเลิกเรียนจะห้ามนักเรียอยู่ในโรงเรียนเธอเดินออกไปที่
ประตูหน้าทั่นใดนั่นเองเสียงบ่างอย่างก็ดังขึ้นเธอหันไปทั่นทีแต่ไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากความว่างเปล่าและแสงจันที่ผ่านเข้ามายังทางเดิน
และเมือเธอหันไปที่ประตูทางออกสิ่งที่เธอเห็นคือ ร่างของหญิงสาวในชุดเดสสีขาวมองมาที่เธอ และ ถาพเบื่องหน้าเธอพามั่วและ
หลับไปลงสู่นิทาอย่างไม่รู้สาเหตุ
จากคนเขียน
เย้เสร็จแล้วตอนนที่ 6 เห้ยเหนื่อยไม่คิดเลยว่าการปลูความสัมพันธ์ จะยาวขนาดนี้เลยเหนื่อยน่าดูเลยครับเอาเถอะยังไงก็เสร็จ แต่จะเป็ผลในอนาคตแน่นอนครับ และอีกอย่างคือ เออ อะไรน่ะลืมแหละ ใช้ๆบทที่0 จะเป็ตัวแปรสำคัญในอนาคตแน่นอนครับ ถึงแม้ตอนนี้จะน้อยมากก็ตาม แต่จะพยามครับบบบบบบบ
เอาละไม่มีอะไรล่ะ อ่อและอีกอย่าง ถ้ามีข้อตำหนิกบอกได้ครับ (มีเยอะแน่นอน) ไปก่อนน่ะครับ
2K
![ผมเกิดมาเป็นตัวประกอบในบทตัวร้าย [ Yaoi/จีนโบราณ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678700647_64406571.webp)
