“ฉัน้าสร้างห้างสรรพสินค้า เพื่อให้โอกาสแม่ค้าพ่อค้าแผงลอยที่ถูกไล่ที่ มีที่ค้าขายเป็หลักแหล่ง โดยได้เช่าในราคาไม่แพง ดีกว่าให้บริษัทของนายปฐวีเอาไปสร้าง เพื่อปล่อยขายเฉพาะของนำเข้า”
“ความคิดของแกและของผู้ถือหุ้นทั้งหมดน่ะดี ฉันไม่เถียง แต่แกดูฤทธิ์เ้าของที่เสียก่อน ดีไม่ดี ได้ประสาทกันก่อนจะซื้อขายที่”
“แล้วคุณดารินว่ายังไง สู้ไหวไหม”
“วันนี้ฉันห้ามแล้ว ให้เธอพักผ่อน แต่นั่นก็ดื้ออวดเก่ง อยากจะไป” พชรนัยหัวเราะชอบใจ
“ถ้าคุณดารินเอาที่มาให้บริษัทเราได้ ไม่ใช่แค่นายต้องถอนบังคับคดีให้เธอ แต่ต้องให้มากกว่านั้น เพราะกว่าจะได้มา ลำบากยากเข็ญยิ่งกว่าอะไร”
หลังจากกลับไปบ้านเพื่อเปลี่ยนชุดและแต่งตัวใหม่ให้เรียบร้อย ดารินจึงเรียกแท็กซี่ จุดหมายปลายทางคือบ้านของคุณรัตนา วันนี้เธอจะทำให้หญิงชรายอมขายที่แต่โดยดี หญิงสาวสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะกดกริ่งหน้าบ้าน คุณแม่บ้านคนเดิมมาเปิดรับ
“แม่หนูนั่น มาแล้วล่ะสิ” หญิงชราหันไปถามแม่บ้านอีกคน พลางชะเง้อคอมองหาดาริน ก่อนที่แม่บ้านจะหันมาตอบรับ ไม่นานนัก ร่างของดารินก็เดินเข้ามาอย่างนอบน้อม ในมือถือถุงขนมโดนัทเ้าอร่อยติดมือมาด้วย
“เมื่อคืน รินเมามากไปหน่อย อาจจะพูดไม่รู้เื่ ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่รสชาติเยี่ยมมากเลยค่ะ” ดารินเอ่ยชมเหล้าของหญิงชรา ก่อนที่คุณรัตนาจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
“แล้วเื่ที่เราคุยกันไว้ ว่าคุณรัตนาอาจเปลี่ยนใจขายที่ให้ทางเรา คุณรัตนายังยืนยันเหมือนเดิมไหมคะ” หญิงชรานั่งนิ่งครู่หนึ่งก่อนที่แม่บ้านจะเดินเข้ามาแล้วรายงานเสียงเรียบ
“คุณวีรดา จากบริษัทของคุณปฐวีมาขอพบเช่นกันค่ะ”
“ให้เข้ามา” หญิงชราเอ่ยเสียงเรียบ ในเวลานี้ที่บ้านหลังใหญ่ช่างครึกครื้น มีคนมากหน้าหลายตามาขอเข้าพบไม่เว้นแต่ละวัน มีอะไรสนุกๆ ให้คนแก่ใกล้ฝั่งได้แก้เหงา
“สวัสดีค่ะ ดิฉันวีรดาค่ะ” หญิงสาวรูปร่างสวยสง่ามาพร้อมกับการเข้าไปก้มไหว้ที่หน้าตักของหญิงชรา ราวกับเป็ลูกหลาน ดารินเบิกตากว้าง
“เล่นใหญ่เบอร์นั้นเลย” ดารินพึมพำ ก่อนจะฝืนปล่อยยิ้มให้
“แล้วนี่ค่ะ น้ำหอมจากฝรั่งเศส พอดีดิฉันมีโอกาสไปพักผ่อนที่นั่นหนึ่งอาทิตย์ เลยนึกถึงท่าน จึงซื้อมาฝากค่ะ” ดารินเบิกตากว้าง พลางปรายตามองดูขนมโดนัทของตัวเอง ให้ตายสิระหว่างโดนัทกับน้ำหอมเมืองนอก ช่างแตกต่างกันอย่างไม่ต้องแบ่งแยกให้เสียเวลา
“หึ เล่นแบบนี้ คิดว่าคนอย่างดารินจะยอมง่ายๆ หรือ” หญิงสาวเฝ้ามองสถานการณ์ต่อเงียบๆ
“ขอบคุณมากนะ ฉันเป็คนชอบน้ำหอม” วีรดายิ้มแก้มปริ ก่อนจะปรายตามองดารินอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า
“อ่ะ เอาเป็ว่าวันนี้ พวกเธอมากันพร้อม ขาดอีสองสามบริษัทนะ ที่ไม่ได้ตรงกัน ถึงตอนนี้ฉันก็อยากจะขายที่อยู่เหมือนกัน แต่ฉันหิวแล้ว อยากกินข้าวฝีมือเธอทั้งสองคน ทำให้ฉันได้ไหม” ดวงตาฝ้าฟางจากคนแก่มองตรงมาที่ทั้งสอง ก่อนที่ดารินจะรีบยกมือรับปาก
“ได้ค่ะ สบายมาก เื่การทำอาหารขอให้บอกริน คุณรัตนาอยากทานอะไรคะ”
“แล้วแต่เชฟ” ดารินพยักหน้าพร้อมกับยิ้มหวานให้กับคำพูดน่ารักของหญิงชรา ในขณะที่อีกฝ่ายอึกอักอยู่ เพราะไม่สันทันเื่อาหารเท่าไหร่
“หล่อนล่ะ ว่าอย่างไร”
“ดะ ได้ค่ะ” ดารินปรายตามองวีรดา คราวนี้คนถือไพ่เหนือกว่ากลับยิ้มแก้มปริ คุณรัตนาให้แม่บ้านตระเตรียมของสดและครัวให้เรียบร้อย ก่อนที่ตัวแทนจากทั้งสองบริษัทจะแสดงฝีมือให้คุณรัตนาได้ประจักษ์ในรสชาติอาหาร ดาริเตรียมวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว ในขณะที่อีกฝ่ายเงอะงะไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน แต่แล้วก็ตัดใจหยิบไข่ขึ้นมาเจียวเพราะเป็เมนูเดียวที่วีรดาทำเป็ พลางเหลือบมองดูเมนูอาหารของดารินเป็ระยะๆ ด้วยความอิจฉา
1K
