หลังจากที่แนะนำแก๊งค์สี่ยอดกุแมวก็มาถึงตาผมบ้าง เพื่อนในคณะที่ผมไม่คิดอยากจะคบเป็เพื่อนวักเท่าไรมักจะเรียกผมว่า‘ไอ้แว่น’ บ้าง ‘ไอ้ราหู’ บ้าง เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็คงเพราะ ทรงผม แว่นตา การแต่งตัวของผมที่ค่อนข้างออกไปในแนวยาจกหน่อยๆ ตกยากนิดๆ โดยรวมๆแล้วใกล้เคียงกับคำว่า ‘ราหู’ อยู่เหมือนกัน อันนี้ผมยอมรับ
“จะว่าไป ดูๆแล้วไอ้แว่นมันก็ตัวสูงนะ”
แมวสีสวาดพูดปากยื่นปากยาวมาเข้าหูผมอีกจนได้
“เออจริง สูงกว่าไอ้โต๋อีกมั้งน่ะ”
“ไอ้โต๋มึงสูงเท่าไร”
“กู ?...180 เซนไมอ่ะ?”
“มึงว่าไอ้แว่นมันสูงกว่ามึงมั้ย”
“กูจะไปรู้เหรอ ไม่เคยไปวัดกับมันนิ”
กรุณาอย่าพยายามเข้ามาอยู่ในโลกของผมเลยครับให้ผมอยู่เฉยๆ เงียบๆแบบนี้แหละดีแล้ว จะนินทาอะไรก็ทำไปเถอะ
ไอ้ต๊กโต๋ทำท่าจะเดินเข้ามาหาผมสงสัยอยากจะมาวัดความสูงกับผม ก็แน่แหละไอ้เ้านี่มันเป็พวกใครดีใครเด่นกว่าไม่ได้ ผมว่ามันเป็คนหลงตัวเองหน่อยๆหน้าด้านนิดๆ ซึ่งมันขัดกับหน้าตามาก
ไอ้ต๊กโต๋หรือไอ้ตุ๊กแกมันเดินเข้ามาหาผมที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอีกฟากของห้องอย่าเข้ามาใกล้กู๊ เดี๋ยวเชื้อเ้าชู้จะมาติดผม ผมเป็คนรักเดียวใจเดียวนะรักน้องลิซ่ายังไงก็ยังรักเหมือนเดิม ติดตามคอนเสิร์ตตลอด เฝ้าหน้าจอคอมจนแทบจะสิงเข้าไปแล้วอยู่แล้วกดไลค์กดแชร์ให้ทุกวัน ที่ทำงานพิเศษเก็บตังก็เพื่อจะบินไปหาน้องเขานี่แหละแต่ไม่รู้เขาจะให้เข้าประเทศหรือเปล่า…
“นี่ไอ้แว่นมึงสูงเท่าไร”
“…”
“กูถามไม่ตอบ มึงสูงเท่าไร??”
แล้วมึงจะะโเพื่อ?? หูกูไม่ได้หนวกน้ำลายมึงกระเด็นใส่แว่นกูแล้วเนี่ย ต้องแอบไปเช็ดในส้วมอีกตามเคย
“185…”
“เฮ้ย!! สูงกว่ากูอีก”
แต่ผมก็สูงกว่ามันไม่มากหรอกแค่สี่ห้าเซนได้มั้งไอ้นี่มันหล่อแล้วยังสูงอีก
“ทำไมมึงไม่ไปตัดผมให้มันเหมือนผู้เหมือนคนหน่อยวะเห็นแล้วรำคาญลูกกะตาฉิบหาย”
ไอ้ตุ๊กแกมันพูดโดยไม่หายใจเลยหรือมันแอบหายใจทางเหงือก?
“…”
“เอ้า! ไอ้นี่พูดด้วยก็ไม่ยอมพูดด้วย”
“ไอ้โต๋มึงอย่าไปแหย่ไอ้แว่นมันกลับมาทำงานของมึงให้เสร็จกูจะรวบรวมไปส่งแล้ว”
จ๊ะจ๋าห้ามไอ้ตุ๊กแกไม่ให้เสือกเื่ของผมตามเคยเธอมักจะคอยจัดระเบียบดูแลลูกๆทั้งสามตัวให้อยู่ในกรอบเสมอแล้วไม่วายอยากจะเข้ามาช่วยจัดระเบียบผมด้วยอีกคน
“ไอ้แว่นของมึงเสร็จยังจะฝากกูไปด้วยมั้ย?”
“…เดี๋ยวเราไปส่งเอง”
แล้วผมก็ต้องปฏิเสธไปแทบทุกครั้งแต่เธอก็ยังเสือกไม่เลิก สงสัยว่ามันคงซึมซับเข้าไปในสายเืแล้ว ไอ้ความ ‘เสือก’ที่ว่าเนี่ย
“…ก็แล้วแต่มึง”
ผมไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายในชีวิตมากนักเพราะมีเื่ที่ไม่สามารถบอกใครได้อยู่เื่หนึ่ง…ที่ผมปกปิดมาเกือบสองปีเื่นั้นมันทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไปตลอดกาล
ผมมักจะถูกเรียกว่า‘ราหู’ บ้าง ‘ไอ้แว่น’ บ้าง ก็เพราะว่าลักษณะภายนอกของผมนี่ก็…โอตากุดีๆนี่เอง ใส่แว่นกรอบโตๆ นุ่งกางเกงเอวสูงๆแล้วคาดเข็มขัดแน่นเปี๊ยเสื้อก็สีมอๆตุ่นๆ รองเท้าก็ไม่ได้ซักมา…สี่ห้าเดือนแล้วมั้งถ้าจำไม่ผิดแต่ผมเรียนเก่งนะที่ 1 ของรุ่นเลยก็ว่าได้นั่นก็เป็เพราะว่าเป็เื่ที่ผมไม่ต้องปกปิดอะไรน่ะสิ
“ไอแว่นมึงขยับไปดิ กูจะนั่งตรงนี้”
ไอ้ตุ๊กแก!!ก็กูนั่งอยู่ตรงนี้ทุกวันมึงเสือกอะไรด้วยเนี่ย
“ก็ผมนั่งตรงนี้ตลอด…”
“ยังจะเถียงไปนั่งข้างหลัง เดี๋ยวอ้อมแอ้มเขาจะมานั่ง”
อ่อ…เก็บที่ติดกันไว้ให้ดาวคณะคนสวยนั่งเลยให้ผมขยับที่ให้ สุภาพบุรุษจริงๆมึง จริงๆแล้วคงหวังเคลมเขาอ่ะดิ…หรือว่าเคลมไปแล้ว??
“ไอ้โต๋มึงก็ให้ไอ้แว่นมันนั่งนั่นแหละตามันยิ่งไม่ดีอยู่ มึงมานั่งนี่”
“แล้วอ้อมแอ้มจะนั่งตรงไหนล่ะ”
“ไอ้ไข่ย้อยมึงขยับไปเร็วๆ”
คุณแม่ผู้จัดการให้ได้ทุกสิ่งอย่างดูเหมือนเธอจะหวังดีกับผมบ่อยๆนะ ก็มีแต่ ’จ๊ะจ๋า’ ที่ยังคุยกับผมบ้าง
“เชี่ย!ไข่นุ้ย กูชื่อไข่นุ้ย เดี๋ยวกูก็ไม่ขยับให้หรอก”
ไอ้ตุ๊กแกทำท่าจะถีบไอ้ไข่ย้อยพวกมันจะกัดกันอย่างนี้ทุกวัน แต่ก็ไม่เคยโกรธกันจริงๆซักที
“จ๊ะจ๋าเดี๋ยวกูไปซื้อเป๊บซี่ก่อนนะ มึงจองที่ให้กูด้วย”
“ไอ้บดินทร์วันนี้มึงกินไปกี่ขวดแล้วท้องจะแตกแล้วมั้งน่ะ”
“ยังเพิ่งกินไปสามขวดเอง กูว่าจะไปซื้ออีกสองขวด”
“…”
“เฮ้อออ!! เื่ของมึง จะไปไหนก็ไป”
“เออ! ไอ้แว่นรายงาน อ.ฉวีวรรณที่ให้จับกลุ่มห้าคนมึงจะอยู่กลุ่มพวกกูมั้ย?”
“…”
“พวกกูมีสี่คนรวมมึงก็เป็ห้าคนพอดี”
“…ก็ได้”
ก็คงต้องเป็อย่างนั้น แต่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องทำงานกลุ่มโดยไปอาศัยอยู่กลุ่มไอ้สี่ยอดกุแมวมันผมล่ะเบื่อ…ผมเคยไปขอเอางานกลุ่มมาทำเป็งานเดี่ยวแต่อาจารย์ไม่ยอมอ้างว่ามันเป็งานกลุ่มต้องทำเป็กลุ่ม ทั้งๆที่ผมก็ทำคนเดียวได้สบายๆอยู่แล้วก็คนมันเก่งอ่ะ
Rrrrrr!!
เสียงมือถือผมดังขึ้นผมจึงเก็บหนังสือแล้วก็งานเดินเลี่ยงๆออกมาจากห้องจริงๆแล้วก็ไม่ค่อยมีใครสนใจผมซักเท่าไรหรอก
“มีอะไร?”
[เย็นนี้มึงกลับเร็วหน่อยได้มั้ยกูจะให้ช่วยดูบัญชีหน่อย]
“แล้วทำไมมึงไม่ดูเอง”
[ก็กูโง่มึงก็ช่วยกูหน่อยดิน้าท่านอ๋องน้า]
“…เออ แค่นี้”
หลังจากเลิกเรียนผมก็รีบกลับไปทำงานพิเศษต่อจริงๆแล้วที่พักกับที่ทำงานพิเศษมันก็คือที่เดียวกันแหละทำงานเสร็จก็ขึ้นไปนอนได้เลย บางทีน้ำก็ไม่อาบเพราะผมี้เี
“รีบไปเปลี่ยนชุดสิมึง”
“…ทำไม?”
“ก็มึงแต่งตัวอย่างนี้ใครเขาอยากจะเข้าร้านกันวะโกนหนวดด้วย!”
“…สัด เื่มากจริง”
“ก็สาวๆที่เขามาเขาก็มาดูมึงนี่แหละครับท่านอ๋อง”
“กูไม่สัตว์จะได้มาดูกู แล้วมึงก็เลิกเรียกกูแบบนั้นซักทีเหอะ”
“ก็สาวๆเขาชอบเรียกมึงแบบนี้กูก็เรียกตามไง”
“…”
เสียงเพลงในร้านเหล้าดังกระหึ่มมีทั้งสาวสวยและไม่สวยหนุ่มหล่อและไม่หล่อทะยอยกันเข้ามาใช้บริการในร้านแห่งนี้เป็ประจำเพราะนอกจากติดใจในบรรยากาศและราคายังไม่แพงแล้วสาวๆและหนุ่มๆต่างติดใจในรูปร่างหน้าตาของเด็กชงเหล้าที่พ่วงตำแหน่งพนักงานบัญชี พนักงานเก็บกวาดหลังร้านเลิกและอีกสารพัดตำแหน่งเพราะทั้งร้านก็มีกันอยู่ 5 คน
“ท่านอ๋องหุ่นแซ่บมากอ่ะเธอ”
“ช่ายๆหล่อมากด้วยอ่ะ อยากได้เบอร์จัง”
“ยากๆ คราวก่อนยัยลูกตาลไปขอยังไม่ให้เลย”
“จริงเหรอ นั่นมันดาวบัญชีเลยนะยังไม่ได้เหรอ?”
“เออสิ หรือว่าท่านอ๋องเป็เกย์”
“ก็ไม่น่ะ วันก่อนพี่เจเจไปอ่อยท่านอ๋องยังไม่สนเลย”
“นั่นก็เดือนเศรษฐศาสตร์เลยนะโหแต่ละคนเด็ดๆทั้งนั้นเลย”
“นั่นดิแล้วใครกันที่จะถูกใจท่านอ๋องกันล่ะเนี่ย”
“เขาอาจจะชอบแบบธรรมดาๆก็ได้นะ”
เสียงเพลงดังกระหึ่มแต่บทสนทนาที่มีแต่เื่ของผมเข้าไปเกี่ยวข้องก็ยังดังมาเข้าหูจนได้มันเป็เื่ปกติที่ผมได้ยินอยู่ที่วี่ทุกวัน ผมว่าผมก็อยู่ของผมดีๆนะติดออกจะไม่ไปยุ่งกับใครที่ไหนซะมากกว่าแต่ก็ยังมีคนมาวุ่นวายอยู่บ่อยๆ แล้วเวลานินทาผมกันนี่ก็ไม่ค่อยจะเกรงใจกันเลยเสียงดังฉิบหาย
“น้องคะ พี่ขอเบอร์ได้มั้ยคะ?”
“…ไม่ได้ครับ”
“ไอดีไลน์ก็ได้ค่ะ”
“…ไม่มีครับ”
“เฟสบุ๊คล่ะคะ”
“ผมไม่เล่น”
“อ่า…ค่ะ”
ผมมักจะปฏิเสธสาวๆหรือหนุ่มๆแบบนี้เสมอเกือบทุกวันที่มาทำงานพิเศษแต่เวลาอยู่ในมหาวิทยาลัยมักจะไม่มีใครเข้าใกล้ผมเกินกว่า 10 เมตรหรอก
“ว่าไงไอ้คะน้องโต๋พี่ไม่เห็นหลายวันเลย”
“เรียนหนักน่ะพี่ ว่าแต่…วันนี้ผมไปค้างด้วยได้มั้ยครับ?”
“ได้สิคะ”
สาวนมตู้มคนเดียวกับที่ขอเบอร์ขอไลน์ ขอเฟสผม เหอะ! หลังจากที่ไม่ได้สิ่งที่เธอ้าจากผมเธอก็มุ่งหน้าไปที่ไอ้ตุ๊กแกที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านที่ยังไม่ทันครบ 5 นาทีเลยเปลี่ยนใจง่ายจริงๆ แต่วันนี้มันมาคนเดียว ผมยังไม่เห็นแก๊งค์สี่ยอดกุแมวของมันเลย
“แล้ววันนี้มาคนเดียวเหรอคะ”
“ก็…คิดถึงพี่ไงครับเลยรีบมาเพื่อนผมยังทำงานไม่เสร็จเลย”
“เหรอคะ ดีใจจัง”
มันก็ตอแหลไปเรื่อยจริงๆแล้วผมได้ยินมันพูดแบบนี้กับทุกคนแหละ
“น้องโต๋รู้จักน้องอ๋องมั้ยคะ”
“ใครนะครับ?”
“ก็น้องเสื้อดำที่ชงเหล้าอยู่ตรงบาร์น่ะค่ะ”
“อ่อ…ไม่รู้จักหรอกครับแต่ได้ยินว่าเป็ญาติเ้าของร้าน”
“เหรอ พี่คิดว่ารู้จัก เห็นน้องโต๋ออกจะกว้างขวาง”
“ทำไมเหรอครับ?”
“คือ…พี่อยากได้เบอร์น้องเค้าน่ะ”
“…เอาเบอร์ผมดีกว่า ผมแถมเบอร์บ๊อกเซอร์ให้ด้วยนะครับ”
“อิอิ ได้สิคะ”
แล้วสองคนนั้นก็มองสบตากันจ้องกันจนจะได้เสียกันอยู่แล้ว นี่มันร้านเหล้านะครับไม่ใช่โรงแรม
หลังจากที่ไอ้ตุ๊กแกมันนัดแนะกับตุ๊กแกตัวเมียเสร็จมันก็เดินมาที่บาร์ที่ผมยืนชงเหล้าอยู่
“เบียร์ขวดนึง”
“ครับ”
ผมต้องพยายามทำตัวไม่ให้เหมือนที่มหาวิทยาลัยเพราะกลัวว่ามันจะจำผมได้
“นี่นาย!”
“ครับ?”
“ชื่ออะไรเราอ่ะ”
“…ชื่ออ๋องครับ”
“หน้าตาดีนี่ ทำงานมานานรึยัง ? ทำไมเพิ่งเคยเห็น”
“…”
“ถามทำไมไม่ตอบ?”
“ผมเพิ่งมาได้อาทิตย์เดียว”
แสดงว่ามันจำผมไม่ได้เลย…แต่ก็ดีแต่ผมไม่อยากคุยกับมันเลยไอ้หหน้าม่อเนี่ย
“ขอไลน์หน่อยสิ”
“ผมไม่เล่น”
“งั้นขอเบอร์”
“ผมไม่มีมือถือ”
“เล่นตัวจังนะ คิดว่าหน้าตาดีรึไง!!”
“…ผมขอตัว”
แล้วผมก็เดินหนีมาหลังร้านคนอะไรม่อได้ทุกที่ ก็รู้หรอกว่าหล่อ เห็นมีรูมันจะเอาหมดเลยรึไงผมตัวใหญ่กว่ามันอีกนะ
“มาทำอะไรหลังร้านไปเฝ้าในร้านให้กูหน่อย”
“นี่ร้านมึงป่ะ?มันจะเป็ร้านกูอยู่แล้ว แม่งกูทำทุกอย่างเลย”
“เออน่า มึงอยากได้บิ๊กไบ๊ค์ไม่ใช่เหรอเดี๋ยวกูช่วยออกตัง”
“ตังกูก็มีเหอะ กูแค่รอรุ่นที่กูอยากได้ออกมาก่อน”
“จ้า!!! พ่อคนรวยตังเยอะแต่ไปช่วยกูหน่อย แม่ง!ไอ้อาร์ทยังไม่กลับมาเลยกูก็รอเฉ่งมันอยู่เนี่ย”
“ทำไมมันยังไม่กลับ?”
“มันบอกว่ามันยังทำงานอะไรซักอย่างส่งอาจารย์ไม่เสร็จนี่แหละ”
“…”
ไอ้โอมมันเป็เ้าของร้านมันเป็พี่ไอ้อาร์ทแล้วมันก็เป็ลูกพี่ลูกน้องของผมเอง ทั้งร้านมีกันอยู่ 5 คน พวกผม 3 คนแล้วก็ลูกน้องไอ้โอมมันอีก2 คน แต่ผมฉลาดสุดเลยเหนื่อยสุดส่วนไอ้อาร์ทโง่สุดก็เลยสบายไป
ผมจำใจเดินกลับเข้าไปในร้าน ต้องมายืนทำหน้ามึนที่บาร์ชงเหล้าให้ไอ้พวกขี้เมากินจริงๆผมก็ดื่มแหละแต่คอไม่ค่อยแข็ง อย่างอื่นแข็งกว่า…ก็หัวนี่แหละครับที่แข็งอย่าคิดมาก…
“แอบหนีไปไหนมา?”
“ไปขี้มาครับ”
“…”
ไอ้ตุ๊กแกมันทำหน้าอึ้งๆใกับคำตอบกูเซ่ ทำไมคนหน้าตาดีจะขี้ไม่ได้รึไง? แต่มึงก็ยังตามมารังควานกูอีกนะหน้ามันเริ่มแดงๆแล้ว สงสัยมันกินไปหลายขวดแล้ว
“แล้วได้เรียนมั้ย?”
“…ผมจบป.6 ไม่ได้เรียนต่อ”
โกหกแม่ง จะถามอะไรกูนักหนาทีตอนนั่งเรียนด้วยกันไม่เห็นอยากจะสัมภาษณ์กูเลยแต่ลืมไปมันจำผมไม่ได้นี่หว่า
“นี่ นายหน่ะยังซิงอยู่รึเปล่า?”
“…”
WTF ถามอะไรกูเนี่ย? มึงจะอยากรู้เพื่อ? หรือว่ามันคิดมิดีมิร้ายกับผมอยู่เห็นกูเนิร์ดๆแบบนี้กูก็สู้คนนะครับ
“ถามทำไมไม่ตอบ?”
“…ผมขอไม่ตอบครับ”
เื่ของกูเหอะจะซิงจะหรือไม่ซิงก็เื่ของกระจ๊วยกูเสือกอะไรไอ้ตุ๊กแกตอแหล
“น้องโต๋ ไปกันเถอะค่ะ”
“ได้ครับพี่”
มันก็จ่ายเงินแล้วก็ถูกแม่ตุ๊กแกตัวเมียลากให้ตามไปที่รังมันสาวสวยนมตู้มกอดแขนออเซาะไปกับไอ้ต๊กโต๋นมคุณเธอเบียดอยู่กับต้นแขนไอ้ตุ๊กแกจนเหมือนแขนมันถูกหนีบไว้ตรงกลางแต่ก็น่าสงสารเธอนะครับ เมื่อคืนฝนตกสงสัยคงตากฝนนานเลยเป็ปอดบวมลืมบอกให้ไปหาหมอเดี๋ยวลูกค้าปอดบวมตายยอดขายร้านเหล้าที่ผมเกือบจะได้เป็เ้าของร้านจะตก
169
