บทที่1
บทนำ
หลี่หยุนในชุดคนไข้นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยขนาดหนึ่งคนนอนชายวัยสามสิบปลายๆผู้นี้มีดวงตาที่กำลังจดจ่อกับบางอย่างเสียงสิ่งแวดล้อมแ่เบาทั่วทั้งร่างกายนั้นระโยงระยางไปด้วยสายมากมายแววตาสะท้อนภาพบนจอโน๊ตบุ๊คที่มันตั้งอยู่บริเวณด้านหน้า
มือทั้งสองข้างกำลังขยับเขยื้อนไปมาตามแป้นพิมพ์ถ้อยคำมากมายประโยคเ่าั้ถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
ด้วยข้อความที่มันปรากฏอยู่บริเวณหน้าจอโน๊ตบุ๊คในขนาดนี้ตัวอักษรเ่าั้ปรากฏขึ้นมาเป็ถ้อยคำและประโยคว่า
“ เฉินิถือกระบี่อันแหลมคมเสียบทะลุร่างของจอมมารหลี่หยุนผู้ชั่วร้ายเพียงครั้งเดียว ”
“ กระบี่นั้นเสียบทะลุเข้ากลางหน้าอกทะลวงจุดตันเถียนพี่เพ็ญบอกกำเนิดของพลังจอมมารที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไร้ทางโต้ตอบ ”
“ ร่างของจอมมารในชุดสีดำขลับท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายจำนวนมากกระจายออกมาจากาแที่ปรากฏขึ้นก่อนที่ร่างของจอมมารผู้ชั่วร้ายจะค่อยๆล้มลงไปด้านหลัง ”
“ ชัยชนะของเฉิมิเดินทางมาถึงเรียบร้อยแล้วร่างของจอมมารนอนแน่นิ่งลงไปกับพื้นไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว ”
“ ในขณะที่เฉินิผู้อยู่ด้านหน้าทำการะโขึ้นมา “สังหารจอมมารได้แล้ว!!! ” ”
“ เสียงะโของบุรุษผู้กล้าดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณเหล่าผู้คนต่างพากันร่วมยินดี”
“ แต่จอมมารที่นอนแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนช่างเดียวดายเปลวเพลิงแห่งชีวิตค่อยๆมอดดับลงดุจดั่งตะเกียงน้ำมันที่ไร้เชื้อเพลิง ”
“ มีเพียงแค่เสียงของสาวใช้ข้างกายอย่างซินซินที่ะโดังลั่นด้วยความโศกเศร้า“ ท่านประมุข!!!! ” ”
“ เปลวเพลิงอันน้อยนิดภายในร่างกายค่อยๆมอดดับลงสุดท้ายแล้วชีวิตของจอมมารนั้นก็ได้จบ….”
หลี่หยุนในชุดผู้ป่วยที่นั่งอยู่บนเตียงยังไม่ทันพิมพ์จบความเ็ปภายในร่างกายของเขาแผ่ซ่านและกำเริบขึ้นมาทำให้จำเป็จะต้องหยุดมือ
เขาค่อยๆย่อกายของตนเองต่ำลงยกมือขึ้นมาแล้วก็ปิดปากพร้อมกับส่งเสียงไอ“ แค่ก!!! แค่ก!!! แค่ก!!! ”
หลี่หยุนนำมือของตนเองถอยออกมาจากบริเวณริมฝีปากเผยให้เห็นว่าการอาเจียนเมื่อครู่มีเืสีแดงออกมาด้วย
หลี่หยุนแววตาเรียบเฉยจ้องมองเืสีแดงสดที่เปรอะเปื้อนอยู่บริเวณฝ่ามือของตนเอง
ชีวิตของเขาไม่ได้แตกต่างจากตัวละครที่มีนามเดียวกันภายในนิยายที่เขากำลังเขียนอยู่เลยในตอนนี้โรคร้ายกำลังกัดกินร่างกายชีวิตนั้นไม่ได้แตกต่างจากเปลวเพลิงภายในตะเกียงที่กำลังจะมอดดับ
กระนั้นภายในใจก็มีความหวังว่าตนเองนั้นจะสามารถเขียนนิยายเื่นี้ที่เหลืออีกเพียงไม่กี่บรรทัดให้จบลง
ทว่าราวกับโชคชะตาเล่นตลก์ไม่ได้ให้เวลากับเขามากขนาดนั้นเมื่อพยายามจะยื่นมือที่เปื้อนไปด้วยเืออกไปด้านหน้าและัักับแป้นพิมพ์
อาการของเขามันก็ย่ำแย่ลงอย่างทันควันหลี่หยุนดวงตาทั้งสองข้างพร่ามัวเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้นเขาพยายามยื่นมือของตนเองออกไปด้านหน้า
“ อีกนิดเดียวเท่านั้นขอเพียงแค่มอบความตายให้กับหลี่หยุนให้ตายไปพร้อมกับเราเพียงแค่นั้น…”
เขาพยายามจะยื่นมือของตนเองออกไปด้านหน้าหวังจะััเข้ากับแป้นพิมพ์แล้วก็มอบวาระสุดท้ายให้กับตัวละครที่ตนเองสร้างขึ้นมา
ดวงตานั้นเริ่มพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆแขนของเขาที่ยื่นออกไปก็เริ่มไร้เรี่ยวแรงสุดท้ายหลี่หยุนจะไม่สามารถทำสิ่งที่ตัวเองตั้งใจได้สำเร็จ
ร่างกายของเขาเองล้มไปด้านหลังสุดท้ายแล้วร่างกายที่โดนกัดกินด้วยโรคร้ายก็ไม่สามารถต้านทานได้
ร่างกายของเขาตกลงไปบนเตียงสายมากมายที่ระโยงระยางไปทั่วทั้งร่างกายคลื่นชีพจรที่ค่อยๆอ่อนลงสัญญาณเตือนดังขึ้นพร้อมกับส่งไปให้แพทย์
หลี่หยุนแทบจะไม่รู้สึกตัวแล้วดวงตาของเขาพร่ามัวความรู้สึกราวกับจะหลุดลอยออกไปจากร่างกาย
ดวงตาของเขาตอนนี้มองเห็นเพียงเพดานห้องพร้อมกับเสียงฝีเท้ามากมายของหลายชีวิตที่วิ่งเข้ามาภายในห้อง
ไม่นานนักสิ่งที่เขารู้สึกก็คือเตียงที่เขากำลังนอนอยู่มันถูกเข็นออกจากห้องแห่งนี้ไป
หลี่หยุนภายในใจรู้สึกโศกเศร้าทว่าเขานั้นไม่ได้โศกเศร้าเพราะความตายเพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียชีวิตของตัวเองก็อยู่ได้อีกไม่นาน
สิ่งที่ทำให้เขานั้นโศกเศร้ามันคือการที่เขาไม่สามารถเขียนนิยายเื่สุดท้ายของตนเองให้จบต่างหาก
เหลืออีกเพียงไม่กี่คำเท่านั้นทุกอย่างมันก็จะจบลงแล้วแต่ตัวของเขากับไม่สามารถเขียนมันให้จบได้
เพราะแบบนั้นในยามนี้ที่สติเลือนลางภายในใจเขาถึงรู้สึกโศกเศร้าเช่นนี้แม้แต่ความหวังใน่วาระสุดท้ายของตนเองก็ไม่สามารถทำสำเร็จ
และแล้วดวงตาทั้งสองข้างที่กำลังพล่ามัวมันก็ค่อยๆมืดดับลงไปหลี่หยุนตระหนักรู้ได้เลยทันทีวาระสุดท้ายของเขาเดินทางมาถึงเรียบร้อยแล้ว
….
กระนั้นมันก็มีบางอย่างแปลกๆขณะที่ทัศนียภาพมืดดับลง สิ่งที่ดวงตาเขามองเห็นมีแต่ความมืดมิด
หลี่หยุนกลับรู้สึกว่าร่างกายของตนเองนั้นยังมีความรู้สึกหลี่หยุนััได้ถึงความเ็ป
เปลือกตาทั้งสองข้างของเขาขยับไปมาใบหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยวจิตสำนึกที่รออยู่ท่ามกลางความมืดเป็เวลานานย้อนคืนกลับมาอีกครั้ง
ในความรู้สึกแรกที่เขาสามารถััได้มีแต่เพียงแค่ความเ็ปบริเวณกลางหน้าอก
เขานั้นไม่เข้าใจเลยสักนิดความเ็ปที่แผ่ซ่านบริเวณกลางหน้าอกนี้คืออันใดกัน
ในขณะที่กำลังใช้สมองของตนเองไต่ตรองและครุ่นคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นร่างกายเริ่มรู้สึกถึงความหนาวเหน็บ
มีบางอย่างตกลงมากระทบกับใบหน้าของเขาพร้อมกับเสียงที่ดังแว่วเข้ามาภายในหู“ แป๊ะ!!! แป๊ะ!!! แป๊ะ! ”
มันคือเสียงของสายฝนที่ตกลงมากระทบกับพื้นและร่างกายของเขา
“ อันใดกันเหตุใดถึงรู้สึกเช่นนี้เสียงสายฝนมาจากที่ใดและแล้วความเ็ปนี่อีก?” เขาถามกับตัวเองภายในใจ
ในขนาดนั้นเองเสียงดังแว่วลอยเข้ามาภายในหูเสียงใสกังวาลที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า “ ท่านประมุข!!! ท่านประมุข!!! ”
มันคือเสียงของซินซินสาวใช้ข้างกายของจอมมารทำการะโแล้วก็ร้องเรียกด้วยความโศกเศร้าร่างของนางนั่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายข้างกายของผู้เป็นายที่นอนอยู่เบื้องหน้า
หลี่หยุนเต็มไปด้วยความประหลาดใจจิตสำนึกของเขาที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางความมืดมิดได้แต่ตั้งคำถามภายในใจของตนเอง “ท่านประมุขอย่างนั้นหรืออันใดกัน? ”
เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆทัศนียภาพที่มืดมิดก่อนหน้านี้มันกลับคืนมาอีกครั้ง
ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่หยุนเสียพร่ามัวแต่ภายในหูของเขาได้ยินเสียงร่ำไห้ของหญิงสาว
ภายในหัวเต็มไปด้วยความสับสนดวงตาทั้งสองข้างที่ยังคงพร่ามัวสิ่งแรกที่มองเห็นคือท้องนภาที่มืดมัวพร้อมกับสายฝนที่กำลังตกลงมาจากบริเวณ้าตกลงมากระทบกับใบหน้าของเขา
หลี่หยุนเต็มไปด้วยความประหลาดใจร่างกายของเขานั้นเ็ปจนไม่สามารถขยับได้
อาการเ็ปบริเวณหน้าอกราวกับว่าโดนบางอย่างทิ่มแทงมันคือรอยาแคมกระบี่ขนาดใหญ่ที่ปักอยู่บริเวณกลางหน้าอกของเขา
โลหิตสีแดงไหลหลอมรวมกับสายฝนร่างของจอมมารหลี่หยุนนอนแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางลานกว้าง
หลี่หยุนผู้ภายในหัวเต็มไปด้วยความสับสนพยายามส่งเสียงอันแหบแห้งออกมาจากลำคอ“ อื้อ~ ”
ซินซินสาวใช้ข้างกายที่กำลังโศกเศร้าเงยใบหน้าของตนเองขึ้นมาใช้ดวงตามองตรงไปที่ผู้เป็นาย
ร่างกายของนางตอบสนองอย่างรวดเร็วทำการขยับเขยื้อนร่างกายเข้าไปหาผู้เป็นายที่อยู่เบื้องหน้า
ซินซินหญิงสาวในชุดดำทำการยื่นมือของตนเองััเข้าไปที่ไปหน้าของผู้เป็นาย
หลี่หยุนที่เพิ่งรู้สึกตัวดวงตาของเขามองเห็นใบหน้าของสตรีที่ไม่รู้จักแต่ว่าสตรีผู้นี้บนใบหน้านั้นกลับงดงามเสียจนเขาประหลาดใจ
ซินซินมองเห็นผู้เป็นายของตนเองยังมีชีวิตมุมปากทั้งสองข้างของนางปรากฏรอยยิ้มน้ำตาแห่งความปิติยินดีหลั่งไหลออกมาจากดวงตาอาบไปทั่วทั้งสองแก้ม “ท่านยังมีชีวิต!!! ”
เพียงได้ยินประโยคนั้นเท่านั้นดวงตาทั้งสองข้างของหลี่หยุนมันก็ได้มืดดับลงไปอีกครั้ง
…
นี่เป็เพียงแค่บทนำเท่านั้นถ้าเป็ภาษาหรือว่าประโยคที่ใช้ออกมาอาจจะไม่สละสลวยแล้วไม่ถูกใจใครหลายๆคนขออภัยด้วย
รบกวนนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านช่วยกดติดตามและกดถูกใจกันด้วยนะครับถือว่าเป็กำลังใจ
2K
