“ เห้ออ… ”
ผมนั่งถอนหายใจยืดยาวดังครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ เป็เหตุให้คนขี้รำคาญที่นั่งกินไอติมอยู่ข้างๆอดตั้งคำถามไม่ได้
“ เป็ไร? ” น้ำเสียงเรียบกับคำถามห้วนๆของเพื่อนสนิท ทำให้คนที่นั่งทำหน้าเหมือนรู้วันโลกแตกสะดุ้งโหยง
หลังจากผ่านเื่เหนือธรรมชาติวันนั้นมา ผมก็ใช้ชีวิตเหมือนคนิญญาหลุดจากร่างมาตลอด
‘ ทำไมยังไม่ย้ายเข้ามาครับ? ’ น้ำเสียงเรียบที่ฟังแล้วเดาอารมณ์ของคนพูดไม่ออกเอ่ยถามทันทีที่ผมรับโทรศัพท์
ผมฟังถลึงตามองเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา หลังจากเกิดเื่เพียง 1 วัน ใจเต้นผิดจังหวะทันที ลีโอโทรหาเขา!? คุณคนดังคนนั้น… ถือเป็การตอกย้ำว่าลีโอพูดจริงทำจริงแค่ไหน
‘ คุณละ… ลีโอ รู้เบอร์ผมได้ยังไงครับ? ’ ผมเอ่ยถามปลายสาย เมื่อฉุกคิดขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมีข้อมูลส่วนตัวของผมทุกอย่างก็อยากตบปากตัวเองทันที
‘ ตอบคำถามผมครับ ’ แม้คำพูดจะสุภาพมาก แต่ทำไมมันทำให้ขนลุกขนาดนี้
‘ เอ่อ คือ ่นี้ผมมีกิจกรรมที่คณะ อาจจะไม่สะดวกถ้าหาก… ’
‘ ให้เวลาถึงวันเสาร์นี้ครับ ’ จากนั้นปลายสายก็ตัดไปอย่างไร้เยื่อใย ไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธเลย
วันเสาร์นี้! นับนิ้วดูแล้วก็อีกแค่ 4 วัน การจัดแสดงละครเวทีที่คณะก็จบลงแล้วเช่นกัน ทำไมเขาถึงกำหนดวันเหมือน …รู้?
จากที่ต้องเก็บข้าวของย้ายเข้าถ้ำราชสีห์ทันที ผมก็เอาชีวิตรอดมาถึงวันนี้ได้ แต่มันเป็วันสุดท้ายที่ผมจะได้ใช้ชีวิตปกติแล้วครับ กระเป๋าที่มีเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวอยู่น้อยนิด ถูกคุณผู้ช่วยคนดังยกขึ้นรถตู้คันหรูเมื่อเช้า ก่อนจะขับรถพาผมมาหย่อนไว้ที่มหาวิทยาลัย
จริงๆวันนี้ผมไม่มีเรียนหรอก เนื่องจากผมส่งงานเหลือเรียบร้อยหมดแล้ว แต่ผมไม่มีที่ไป แล้วก็ไม่อยากนั่งฟุ้งซ่านอยู่ที่หอก็เลยตามไอ้ซันมาด้วย
“ ไม่มีอะไร ” ปากพูดอีกอย่าง แต่สีหน้าเป็อีกอย่าง ใครจะเชื่อ
“ ตอบแบบดาราเลยนะ ”
“ เฮ้ยย!!! ดาราอะไร๊ ไม่มี๊ ” ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ดารา’ ผมก็รีบปฏิเสธเสียงสูง ไอ้คนที่นั่งดูดไม้ไอติมข้างๆ นอกจากจะไม่เชื่อแล้วยังหันมามองหน้าผมแบบเดาความคิดไม่ออกอีก
“ ต้องเชื่อใช่มั้ย? ” มันถามกวนๆ
“ อ่อ.. อื้อ! เชื่อได้ๆ ”
“ เค ” เพื่อนสนิทรับคำ “ วันนี้เดินทางแล้วใช่มั้ย? ” ซันเปลี่ยนคำถาม แม้จะรู้ว่าเมื่อครู่คนข้างๆไม่ได้พูดความจริง แต่เขาไม่ใช่คนช่างเซ้าซี้ อีกอย่างถึงเซ้นต์จะดูเป็คนใจดี หัวอ่อน ถ้าหากเขาคิดจะปิดบังเื่ไหนก็ไม่มีใครสามารถเค้นคำตอบได้ง่ายๆหรอก
“ อือ ”
หลังจากที่รู้กำหนดวันเข้าถ้ำราชสีห์แล้ว ผมก็กลั้นใจโกหกที่บ้านว่าจะขออยู่ทำงานในเมืองหลวงต่อ แต่ต้องย้ายที่อยู่เนื่องจากเดินทางลำบาก ซึ่งพ่อกับแม่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ถือว่าด่านนี้ผ่านง่ายหน่อย
‘ ที่ไหน? เมื่อไหร่? ’ ด่านสุดหินที่ผ่านยากที่สุดเอ่ยถามเสียงเย็น ในขณะที่ผมกำลังเก็บของเข้ากล่องเตรียมส่งกลับบ้านที่ต่างจังหวัด
‘ แถว… ปริมณฑลเลย ไกลมากกก ’ ลากเสียงยาวๆเพื่อให้มันเชื่อ ซันหรี่ตามองผมแบบไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่ออีก
“ เดินทางปลอดภัยนะ ” ซันอวยพรเสียงเรียบ
“ โอเค ดูแลตัวเองด้วย ”
“ อือ ” ซันตอบเสียงเรียบ ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ก่อนทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้ตัวยาว หัวหนักๆทิ้งตัวลงบนตักของผม พร้อมกับเอาหนังสือเรียนปิดหน้าไว้
ตัวโชคร้ายกับเดือนมหาวิทยาลัยคนดังไม่มีอะไรจะคุยกันต่อ ถึงจะเป็เพื่อนสนิทที่สุด แต่ซันเป็คนี้เีพูด ผมก็เคยชินกับการนั่งเป็หมอนจำเป็ให้ซันงีบมากกว่า
โต๊ะที่ผมนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ อยู่ไม่ไกลจากสนามบาส จึงมักจะเห็นสาวๆเดินผ่านไปผ่านมาเยอะเป็พิเศษ ถือเป็ที่ประจำที่เดือนมหาวิทยาลัยคนดังเค้าเลือกเป็จุดเช็คคะแนนความสนใจ
สายตาทอดมองไปเรื่อยเปื่อยดันไปหยุดที่สาวน้อยร่างเล็กอันแสนคุ้นเคย… ลิลลี่นั่งหัวเราะเฮฮาอยู่กับกลุ่มเพื่อนไม่ใกล้ไม่ไกลจากผม
“ เซ้นต์! หวัดดี! ” เธอยังโบกมือทักทายผม หลังจากผ่านเหตุการณ์วันนั้น เธอยังคงเข้ามาคุยกับผมอยู่บ้าง แน่ละ! เธอคงไม่รู้ว่าไอ้โง่อย่างเขาจะบังเอิญไปได้ยินประโยคเด็ดวันนั้นเข้า
“ หวัดดี ลิลลี่ ” เธอไม่ได้ทักผมเฉยๆ กลับเดินตรงดิ่งเข้ามาหาผมด้วย
“ ทำอะไรอยู่เหรอ วันนี้เซ้นต์ไม่มีเรียนนี่นา? ” เธอถามผมเสียงสดใส ทว่าสายตากลับมองคนที่นอนหนุนตักผมแทน
ก่อนหน้านี้เป็เพราะผมยังคงรู้สึกดีๆกับเธอ จึงไม่ทันได้สังเกตุว่าหลายครั้งลิลลี่มักจะเข้าหาผมใน่ที่อยู่กับซัน วันนี้ผมคิดได้แล้วว่าที่แท้เธอก็น่าจะสนใจเพื่อนสนิทผมอยู่นี่เอง
“ ไม่ได้ทำอะไรหรอก วันนี้เราเบื่อๆก็เลยตามเพื่อนมาด้วย ”
“ อ๋อเหรอ ให้เรานั่งคุยด้วยมั้ย? ” เธอส่งยิ้มสดใสก่อนทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มนั่นทำให้ผมรู้สึกอยากเบือนหน้าหนี
“ … ” คนที่นอนหนุนตักผมยังไม่หลับหรอก แต่มันแค่ไม่อยากลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับแขกไม่ได้รับเชิญมากกว่า แน่นอนว่าเื่ที่เกิดขึ้นกับผมวันนั้น มันก็รู้ดี แถมยังโกรธแทนผมมากด้วย
“ เอ่อ… คือว่าซันมันบ่นว่าปวดหัวน่ะ เราว่าเราสะดวกนั่งคนเดียวเงียบๆ ดีกว่า ” คนที่ถูกล้อเล่นกับความรู้สึกอย่างผมไม่สามารถฝืนคุยกับเธอแบบปกติได้จริงๆ ไม่ใช่ว่าหลงรักเธอถึงขั้นทำใจไม่ได้ แต่ความเชื่อใจมันหมดไปแล้ว ผมทำได้แค่ปฏิเสธออกไปแบบนั้น
เห็นหน้ายิ้ม… ใครจะรู้ว่าใจในคนนั้นคิดอะไรอยู่?
(ลิลลี่)
เป็ครั้งแรกที่ฉันถูกเซ้นต์ปฏิเสธ นี่อุตส่าห์เดินมาทักทายก่อนแล้วนะ 2-3 วันมานี้ก็ทำตัวแปลกๆ ปกติจะยิ้มให้ฉันก่อนตลอด วันนี้กลับแกล้งทำเป็มองไม่เห็น อดใจไม่ไหวก็เลยต้องเดินมาหา
‘ หรือ กระแสคู่จิ้นในตำนานนั่นจะจริงนะ? ’ สมัยเข้าปี 1 ใหม่ๆ ฉันเป็คนที่ป๊อปปูล่ามากในหมู่เพื่อน แน่ละ! ใครก็อยากคุยกับคนร่าเริงอย่างฉันอยู่แล้ว
แต่มันจะมีมนุษย์มืดมนอยู่คนนึงที่เหมือนไม่มีใครอยากคบ แล้วก็เหมือนนางจะไม่อยากคบใครด้วย ตอนแรกก็นึกว่าเป็คนแปลกๆคนนึง ตัวเล็ก เมื่อเทียบกับเพื่อนผู้ชายคนอื่น แถมผิวก็ขาวเกินหน้าเกินตาผู้หญิงอย่างฉันอีก หน้าตาจิ้มลิ้มออกไปทางน่ารัก ถ้าหากว่าเป็ผู้หญิงล่ะก็ต้องสวยมากแน่
‘ แกๆ คนนั้นใครน่ะ? ’ ถามเพื่อนอีกคนในกลุ่ม
‘ อ๋อออ นั่นเหรอ! อย่าไปสนใจเลย ’
‘ งื้ออ เราอยากรู้ บอกเราหน่อยๆ เรายังไม่รู้จักชื่อเลย ’
‘ น่าจะชื่อเซ้นต์นะ เอกสื่อฯ เหมือนพวกเราแหละ ’
‘ อ๋อออ แต่นางดูเงียบๆเนอะ นี่เรียนด้วยกันมาจะครบเทอมแล้วยังไม่เห็นมีเพื่อนเลย ’
‘ จะไปมีได้ไง ใครเข้าหาก็หลบตาเค้าหมด โดนแกล้งบ่อยด้วย ’
‘ อ้าว ทำไมล่ะ? ’
‘ ก็ดูหน้าตานางสิ จิ้มลิ้มขนาดนั้น เพื่อนผู้ชายก็ชอบแกล้งเพราะดูอ่อนแอ แต่ได้ข่าวว่านางมีเพื่อนสนิทคนนึงนะ เรียนที่นี่แหละ แต่อยู่วิศวะฯ โน่น ’
‘ เหรอๆ ไม่เคยเห็นแฮะ ’
‘ แกไม่รู้จักเหรอลี่ ซันไง เดือนคณะเลยนะ ไม่สิ! ตอนนี้เป็เดือนมหาวิทยาลัยแล้ว ’
ฟังเพื่อนเล่าเสร็จก็นึกหน้าอีกคนออกทันที เห็นหน้าเขาแปะอยู่เกือบทุกที่ขนาดนั้น ใครไม่รู้จักก็บ้าแล้ว แต่น่าสนใจแฮะ มีเพื่อนเป็คนดังขนาดนั้น แต่ดันทำตัวเหมือนมนุษย์ล่องหนไปได้
ขึ้นปี 2…
‘ ข่าวใหญ่ๆ! ’ เพื่อนในกลุ่มคนนึงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา เป็ที่รู้กันว่าเด็กสื่อฯ มักจะทันทุกข่าวสารทุกเหตุการณ์เสมอ
‘ ลือหึ่ง!! ไอ้ตัวโชคร้ายคณะเราจิ้นกับเดือนคนดังเว้ยย ’
พาดหัวข้อข่าวซะน่าสนใจเลย สรุปใจความหลังจากที่ฟังมาก็คือ 2 คนนั้นเป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่เด็ก บ้านอยู่ใกล้กัน แถมตอนนี้อยู่หอเดียวกันเป็รูมเมทกัน ซันชอบเข้ามาปกป้องเวลาเซ้นต์เวลาที่นางโดนแกล้ง ซึ่งบ่อยมาก สาววายที่ชื่นชอบเื่พวกนี้เลยเอามาจิ้นกัน เกิดเป็กระทู้ดังทันที
‘ นึกว่าเื่อะไร ’
‘ ลี่ไม่ตื่นเต้นเหรอ เราว่าคู่นี้มีซัมติงจริงๆนะแก ’
‘ มีก็มีไปสิ ใครจะสน ’
ขึ้นปี 4…
ใช่! ใครจะไปสนกัน
‘ นี่เพื่อน เรามีเกมส์สนุกมาแกล้งคนก่อนเรียนจบ เอามั้ยๆ? ’
‘ แกล้งใคร? ยังไง? ’
‘ เป้าหมายเพียง 1 เดียวในใจ ฮ่าๆๆๆ ก็ไอ้เซ้นต์ไง ’
ฉันตั้งใจฟังทันทีที่ได้ยินชื่อคนที่กำลังจะตกเป็เหยื่อ เพื่อนพวกนี้มีนิสัยชอบแกล้งคนอื่น ถึงจะไม่ได้แกล้งร้ายแรงอะไรนัก แต่บางทีฉันก็คิดว่า ถ้าตัวเองเป็คนที่ถูกหมายหัวคงจะเสียใจไม่น้อย
‘ แกล้งยังไง? ’ ฉันถาม
‘ แกล้งจีบ! ’ คนเสนอเื่พูดเสียงใส ฉันหายใจกระตุกวูบ ไม่คิดว่าจะแกล้งกันแรงขนาดนั้น ยิ่งอีกฝ่ายเป็คนหัวอ่อน เชื่อคนง่าย แกล้งยังไงก็สำเร็จ
‘ เอออ ความคิดดีนะ ’
‘ ใครดี? ’
‘ เราเอง ’ ไวกว่าความคิด ฉันก็เสนอตัวเองไปแล้ว
‘ หืออ? แกสนใจจะแกล้งคนเมื่อไหร่กัน? ช่างเหอะๆ ถ้าเป็แกต้องแกล้งนานหน่อยนะ แต่มีรางวัลแน่นอน ’
ฉันพยักหน้ารับคำเพื่อน ใจจริงไม่ได้อยากจะแกล้งใครหรอก เดี๋ยวเรียนจบก็ต้องจากกันไปคนละทิศละทางอยู่ดี แต่ครั้งนี้เป็การล้อเล่นที่ออกจะเกินไปหน่อย แถมคนที่โดนแกล้งยังเป็คนที่ไม่สมควรโดนอีกด้วย ถือว่าแอบช่วยเขาก็แล้วกัน
ตลอดเวลา 1 เดือนที่ฉันเข้าหาเซ้นต์ และการที่เซ้นต์เริ่มเป็ฝ่ายเข้ามาหาฉัน ทำให้ได้รู้ว่าคนๆนี้ ช่างใสซื่อมาก ใสจนน่ากลัวว่าต่อไปหากโดนใครทำแบบนี้อีกก็คงไม่รู้ตัว แววตาไร้ซึ่งความระแวง ช่างไม่รับรู้เลยว่ามีใครคิดร้ายกับตัวบ้าง เว้นก็แต่… เพื่อนสนิทเขาคนนั้น ที่ชอบส่งสายตาแปลกๆมาทุกครั้งที่เจอหน้าฉัน
คงจะมองว่าฉันมาหลอกอะไรเพื่อนตัวเองแน่ๆ
ฉันแอบถอนหายใจ แอบมองคนตรงหน้าสักพัก เหมือนว่าเขาไม่อยากคุยกับฉันจริงๆ ดังนั้นฉันจึงตัดใจแล้วเดินไปหาเพื่อนที่โต๊ะเดิมทันที
“ เฮ้ยแก! เห็นรูปล่าลุดที่ลีโอลงใน ig มั้ย? ” เสียงของใครคนนึงดังขึ้น เรียกสติที่เลื่อนลอยของผมกลับมา
“ เห็นแล้วแก นี่กำลังไถ twitter หาข้อมูลอยู่ ”
“ แต่นางโพสต์เองเลยนะ ”
“ น้องแมวของผู้ช่วยนางรึเปล่าแก ”
“ บ้าเหรอ มองดีๆ แคปภาพแล้วซูมเลยๆ ”
สองสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กำลังมุ่งมันกับการจ้องมือถือ ทำเอาว่าที่นักข่าวอย่างผมอยากรู้บ้างเลยแฮะ
ปกติคุณคนดังนามว่า ลีโอ จะไม่ค่อยลงรูปใน ig ส่วนตัวมากนัก ถึงจะมีผู้ติดตามหลักสิบล้านก็ตาม การที่เขาอัพรูปแต่ละครั้งจึงเป็ที่สนใจของบรรดาแฟนคลับเสมอ เรียกได้ว่า ยอดไลค์ ยอดคอมเม้นต์ ไหลเป็สายน้ำจนอ่านไม่ทัน
“ โอ้ยย!! ใจหวิวเลย ”
“ นั่นสิแก ”
“ นั่นห้องนอนนาง! แล้วในรูปนั้นก็คน ไม่ใช่แมวแน่ๆ! ”
ฯลฯ
ผมที่เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจต้องเืสูบฉีดอีกครั้ง เมื่อได้ยินคำว่า ‘คน’ ดังขึ้น มือที่สั่นเล็กน้อยรีบหยิบมือถือกดเข้าไปส่อง ig คุณคนดังทันที
“ เหี้ย!!!! ”
สติหลุดพร้อมกับคำอุทาน
ภาพถ่ายสลัวๆ มีแสงไฟดาวน์ไลท์สีส้มนวล บนเตียงนอนสีดำคลุมโทนนั้น… มีบางอย่างสีขาวเด่น โผล่ออกมานอกผ้าห่มหนานุ่มไม่มากนัก แต่ด้วยแสงที่น้อยนิด บวกกับภาพที่เหมือนจะตั้งใจทำให้มันเบลอ มองผ่านๆอาจจะคิดว่าเป็น้องแมวสีขาวขนนุ่มที่คุณแอลล์เลี้ยงไว้ แต่คนที่มั่นใจที่สุดว่าในภาพนั้นไม่ใช่แมว …ก็คือ บุคคลที่อยู่ในภาพนั้นยังไงล่ะ!
มือของคนในความลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าที่ปกติขาวเด่นแต่มีเืฝาด บัดนี้ซีดสนิท ปากสั่นพับๆ ใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดจากอก
Leowangx : (อีโมจิกระต่าย)
แคปชั่นที่ไร้คำพูดใดๆ แต่กลับย้ำเตือนได้ดีว่าในรูปนั้นไม่ใช่แมว!!!
ไหนบอกกลัวจะเป็ข่าวถึงให้หอบเสื้อผ้าไปอยู่ด้วยไง! แล้วทำไมถึงโพสต์รูปกำกวมแบบนี้…
จิตใจของกระต่ายน้อยไม่อยู่กับตัวอีกต่อไป ไม่สนใจว่าคำอุทานเมื่อครู่จะทำให้ซันสะดุ้งเกือบกลิ้งตกเก้าอี้ สายตาไล่อ่านคอมเมนต์ไหลเป็สายน้ำอย่างรวดเร็ว
‘ แมวเหรอ หรือ กระต่าย ’
‘ พี่ลีโอเลี้ยงกระต่ายด้วยเหรอ ’
‘ เราว่าแมวนะ แต่ทำไมใส่แคปฯ นั้น! ’
‘ รหัสลับอะไรป่ะ? ’
‘ ปักหมุดรอผู้รู้ ’
‘ แม่ๆ ใน twitter กำลังหาความเชื่อมโยงอยู่ เดี๋ยวคงได้คำตอบ ’
‘ เราว่าเราเห็นเป็คนว่ะ ’
‘ เราก็ว่าคนนะ.. แต่ก็เหมือนแมว ไม่ชัวร์เลย ’
‘ ใดๆคือ นั่นเตียงนางชัวร์ ’
ผมสะดุดกับคอมเมนต์นึงอย่างจัง ภาพห้องนอนโทนสีคลุมโทนลอยมา จริงอยู่ที่ไม่เคยมีใครเห็นเห็นห้องเต็มๆของลีโอ แต่คนที่ติดตามเขาส่วนใหญ่ก็เดาได้จากรูปเก่าๆในอดีตที่คุณเ้าป่าเคยถ่ายนั่นแหละ
แอบกลัวใจ… โคนันเมืองไทยเลยแฮะ
คอมเม้นต์มากมายยังมีอย่างต่อเนื่อง ทั้งภาษาไทยทั้งภาษาต่างชาติ เยอะจนอ่านไม่ไหว!
ใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวยังไม่ทันได้เข้าร่าง ก็มีสายเรียกเข้าจากคุณแอลล์โทรเข้ามาซะก่อน
“ รูปนั้น! ผมไม่เกี่ยวนะ ” ไวกว่าความคิดใดๆก็คือปากผมเอง จะเกี่ยวได้ยังไงก็ในเมื่อนั่น ig ส่วนตัวคุณคนดังเค้า ลนลานจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว
อดีตเดือนมหาวิทยาลัยคนดังที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้างๆเหล่มองเพื่อนสนิทอย่างสงสัย อยู่ๆก็อุทานเสียงดัง จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาไถหน้าจอมือถือแบบไม่สนโลก คงข่าวเด็ดแหละมั้ง ซันนึกในใจโดยไม่ทันสังเกตว่าคนข้างๆหน้าซีดปากสั่นขนาดไหน
“ ผมทราบครับคุณเซ้นต์ ” น้ำเสียงปนหัวเราะตอบกลับมาแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อน
หรือผมจะร้อนรนเกินไปจริงๆ คิดได้แบบนั้นก็ค่อยหายใจโล่งขึ้นหน่อย
“ ฮะ? อ้อ! เอ่อ! คุณแอลล์โทรมาทำไมครับ? ” ประโยคหลังคนร้อนตัวกระซิบเสียงเบาหวิว เพราะเริ่มััได้ว่าไอ้คนที่เพิ่งตื่นนอนมันยื่นหูมาใกล้ๆแบบสู่รู้สุดๆ
“ ผมจอดรถรออยู่ประตูหลังนะครับ ”
มัวแต่ไถมือถือจนลืมเวลาที่นัดไว้เลย ผมเคียงคอเอาแก้มขาวเนียนหนีบโทรศัพท์ไว้กับไหล่ แล้วคว้าของบนโต๊ะตัวเองลวกๆ โบกมือลาซันแล้ววิ่งไปที่ประตูหลังของมหาลัยด้วยความไวแสง แน่ละ! ขืนไม่รีบคงได้มีคนตาดีจำรถตู้สีดำสนิทของลีโอได้สักคน ถึงจะไม่ใช่รถที่เขาใช้เดินทางไปทำงานบ่อยๆ ก็ยังน่าห่วงอยู่ดี
‘ มันมีความลับอะไรกันแน่? ’ ซันหลี่ตามองตามหลังเพื่อนสนิทที่วิ่งหน้าตั้งออกไปแบบชั่งใจ ช่างเถอะ! ี้เีถาม คิดได้แบบนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนที่เดิม
เพียง 5 นาที ผมก็วิ่งมาถึงรถตู้คันหรูติดฟิล์มดำสนิทที่จอดเด่นหราอยู่ไม่ไกลจากประตูทางออกเล็กๆด้านหลังมหาวิทยาลัย ประตูไฟฟ้าเปิดออกช้าๆ ผมรีบะโขึ้นรถอย่างไวโดยไม่รู้เลยว่า นอกจากคุณแอลล์แล้ว ยังมีอีกคนนั่งมาด้วย
“ โอ๊ะ! ” ข้อเสียของรถฟิล์มมืดสนิทคือแสงผ่านเข้ามาน้อยแม้จะอยู่บนรถแล้วก็ตาม ครับ! เพราะข้อเสียนั้นทำให้ก้นของกระต่ายน้อยกระแทกลงบนตักของอีกคนอย่างไม่ตั้งใจ “ ขะ… ขะ… ขอโทษครับ! ”
ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างๆ คุณแอลล์ก็ออกรถอย่างเร็ว เหมือนจงใจจะแกล้งผู้มาเยือน จังหวะโบ๊ะบ๊ะยังกับถ่ายซีรี่ย์อยู่ แน่นอนว่าเ้ากระต่ายน้อยล้มลงบนตักนั้นอีกครั้งแถมซบแผ่นอกหนาตามบท จ้า…
โอเค …นายเอกซีรี่ย์ิญญาออกจากร่างแล้ว ผมใช่นายเอกที่ไหนเล่า!
“ ถ้าชอบก็นั่งต่อได้นะครับ ผมไม่ว่า ” เป็เ้าของหน้าอกหนาๆ กระซิบข้างหูเรียกิญญาผมกลับเข้าร่าง
“ ไม่ครับไม่ ผมย้ายแล้วครับ ”
อายว้อย! คนเขินตอบพร้อมกับย้ายก้นไปนั่งเบาะข้างๆทันที ยังไม่วายได้ยินเสียงหัวเราะหึหึในลำคอดังตามมา สนุกเค้าละมั้ง ไหนบอกเป็คนหวงตัวไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้ถ้าไม่ใช่เื่งานไงเล่า!
รถตู้สีดำสนิทค่อยๆเคลื่อนตัวไปข้างหน้าช้าๆ จนบางทีเหมือนจอดอยู่กับที่มากกว่า เนื่องจากเวลานี้ตรงกับเวลาเลิกงานพอดี รวมกับมหาวิทยาลัยของผมอยู่ใจกลางเมืองหลวงที่ใครต่างก็รู้กันว่า รถติดทั้งวัน
หลังจากปรับจังหวะการหายใจตัวเองมาซักพัก ผมก็ไม่รู้ว่าจะพักสายตาไปที่ไหน มองข้างหน้าก็รถติด ข้างๆก็รถติด วิวเดียวที่บังเอิญมองแบบไม่ตั้งใจคือคุณคนดัง
เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดคอกลมสีดำตัวโคร่ง กางเกงผ้านุ่มนิ่มสีเดียวกัน รองเท้ายี่ห้อดัง และทรงผมเปิดหน้าผากคลุมทับด้วยหมวกไหมพรมสีแดงขับผิวหน้าขาวใสนั้นให้ออร่าขึ้นไปอีก หล่อ! ผมแอบชื่นชมในใจ แม้จะเป็ผู้ชายเหมือนกันแต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าเขามีแรงดึงดูดชวนใจเต้น ไม่แปลกที่เขาจะมีฐานแฟนคลับทั้งชายและหญิงมากมาย
นิ้วเรียวยาวกำลังเลื่อนจอมือถือช้าๆ เมื่อมองดีๆ ก็คือคอมเมนต์ภาพล่าสุดที่คุณเค้าลงใน ig นั่นเอง แล้วอ่านไปยิ้มไปด้วยนะ!
“ รูปนั้น คุณตั้งใจลงเหรอ ” เืของนักศึกษาคณะสื่อสารมวลชนทำงาน โดยที่ลืมคิดไปว่ากำลังตั้งคำถามใครอยู่ แย่แล้วไอ้เซ้นต์! ชื่อเสียงความดุยิ่งเยอะอยู่ด้วย
“ คุณคิดว่าไงล่ะ? ” เจอคำถามนี้ย้อนกลับมาก็ไปไม่เป็เลย
“ ปกติคุณไม่เคยโพสต์อะไรแบบนี้… ” ตอบเสียงเบาหวิว ความมั่นใจเมื่อครู่หายไปเกือบหมด “ แค่กลัวว่าคุณจะเป็ข่าวเสียหายได้ ถ้าคนเอาไปโยงมั่วๆ ”
“ อย่างเช่น? ” จะสัมภาษณ์คุณเค้า แต่ดันกลายเป็คนต้องตอบคำถามซะเอง
“ อย่างเช่น คิดว่าคุณ… ” คำพูดที่เหลือติดอยู่ในใจ หน้าร้อนผ่าวเกินจะพูดออกไป เพราะรู้อยู่เต็มอกคนในภาพนั้นเป็ใคร “ มี… ”
“ แฟน? ” ทีนี้กลายเป็คนที่สร้างกระแส ‘ มือลั่นหรือตั้งใจ #(อีโมจิกระต่าย) ’ จนติดเป็กระแสอันดับหนึ่งพูดขึ้นยิ้มๆ
“ อื้อ ” หากว่าตอนนี้ในภายในรถไม่มืด ลีโอต้องจับได้แน่ว่าผมหน้าแดงแค่ไหน ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าหันไปมองเขา อาจจะเป็เพราะภาพน่าอายที่ผมได้ทำไว้วันนั้นตามหลอกหลอนทุกคืนก็ได้มั้ง ช่างติดตาเหลือเกิน
คิดแล้วก็อดไม่ได้ที่สายตามันจะเหล่ไปมอง ณ จุดเกิดเหตุ
หลังจากที่ผมกลับมาจากบ้านคุณคนดังวันนั้น ผมได้กลายเป็ติดตามข่าวแทบจะทุกข่าวของคุณเค้าอย่างละเอียดจนแทบจะกลายเป็แฟนบอยตัวยงคนนึงไปแล้ว ต้องศึกษาข้อมูลว่าที่เ้านายไว้ก่อน
“ … ” แล้วผมหวังให้เขาตอบอะไรกันแน่? หายใจเป็ปกติสิเซ้นต์เอ้ย!
“ ก็อยากให้เป็แฟนนะ ”
…ก็อยากให้เป็แฟนนะ
…ก็อยากให้เป็แฟนนะ
…ก็อยากให้เป็แฟนนะ ตายสงบศพสีชมพูไปเลยสิ
3K
