หลังจากความวุ่นวายเื่นานี่ผ่านไปแล้ว ก็ได้เวลาสอบกลางภาค ทะเลไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เพราะเื่ร้ายๆที่เกิดขึ้นทำเอาเขาแทบไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ แต่เขาก็พยายามเต็มที่
หลังจากผลสอบกลางภาคออก ทะเลสอบตกถึงสองวิชาคือเลขกับวิทย์ สำหรับคนอื่นคงไม่ใช่เื่ใหญ่ แต่ทะเลผู้จริงจังกับการเรียนมาตลอดเครียดมาก เพราะเขาต้องใช้เกรดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย โชคยังดีที่มีโอกาสแก้ตัวตอนปลายภาค เขางดไปชมรมชั่วคราวและหมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบ
“พักบ้างเถอะ” นิลสะกิดเขา “เวลาพักนะ”
“ไปก่อนเลยครับ” ทะเลว่า “ผมอ่านหน้านี้ให้เสร็จก่อน”
“ไปกินข้าวกัน” นิลอ้อน
“ผมมีหนมปัง” ทะเลตัดบท ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ
นิลถอนหายใจก่อนจะเดินจากไป
หลังจากวันนั้นทะเลกับนิลแทบไม่ได้คุยกันเลย ทะเลเอาแต่หมกมุ่นอ่านหนังสืออย่างเป็บ้าเป็หลัง แม้กระทั่งกิจกรรมชมรมที่เคยชอบก็งดไป จนกระทั่งวันสอบปลายภาคมาถึง
ทะเลทำข้อสอบปลายภาคอย่างตั้งใจ ครั้งนี้เขามั่นใจกว่าตอนสอบกลางภาคมากเพราะได้เตรียมตัวมาอย่างเต็มที่
“เป็ไงบ้าง” นิลทัก เมื่อพวกเขาเดินออกมาจากห้องสอบ
“ก็พอได้ครับ” ทะเลว่า
“ดีแล้ว”
แล้วทั้งคู่ก็ไม่คุยอะไรกันอีก ต่างฝ่ายต่างเดินเงียบๆกลับคอนโด
ไม่นานหลังจากนั้นผลสอบก็ออก ปกติแล้วผู้ปกครองจะต้องไปรับผลสอบ แต่ทางโรงเรียนเห็นใจจ๋อมที่เดินทางลำบาก อีกทั้งทะเลก็มีพฤติกรรมดีมาตลอดจึงอนุญาตให้ทะเลมารับผลสอบด้วยตัวเองได้
เมื่อทะเลได้รับผลสอบ แล้วสำรวจดูคะแนน หัวใจของเขาก็ตกวูบ เขาได้เกรด 2.99สำหรับคนอื่นเกรดแค่นี้ก็คงเพียงพอ แต่ไม่ใช่สำหรับทะเล มหาวิทยาลัยที่เขาอยากเข้าตั้งเกณฑ์เกรดเฉลี่ยไว้สูงกว่าที่อื่น คือเกรด 3 ขึ้นไป
ทะเลขยำกระดาษผลสอบโดยไม่รู้ตัว ในใจนึกโกรธตัวเองที่เสียสมาธิกับเื่ไร้สาระ ใช่ว่าเขาจะไม่เคยมีข่าวเสียหายสักหน่อย ทำไมเขาถึงต้องเอาเวลาไปหมกมุ่นกับมันแทนที่จะเอาเวลามาอ่านหนังสือนะ ทั้งๆที่รู้ว่าม.ปลายยากกว่าม.ต้นเยอะ เขาก็ยังประมาท
“เป็ไงบ้าง” นิลทักอย่างร่าเริง
ทะเลไม่ตอบ
“ได้เท่าไหร่ล่ะ” นิลถาม
“2.99” ทะเลตอบเพื่อตัดรำคาญ ทำไมจะต้องถามอะไรแบบนี้ด้วยนะ นิลดูไม่ออกหรือยังไงว่าเขาไม่อยากคุยด้วย
“เยี่ยมเลย” นิลพูดพลางโอบไหล่เพื่อน “เดี๋ยวเราไปฉลองกันนะ”
“ฉลองอะไรล่ะ” ทะเลพูดอย่างหงุดหงิด “เกรดผมตกมาตั้งเยอะ”
“ได้แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ” นิลปลอบ “ฉันได้แค่ 2.7 เอง”
“คุณก็ไม่เดือดร้อนได้นี่” ทะเลประชด “บ้านคุณรวยนี่ เกรดไม่ถึงก็ไปเรียนเอกชนหรือบินไปเรียนเมืองนอกก็ได้ แต่ถ้าผมเกรดไม่ถึงก็เข้ามหา'ลัยดีๆไม่ได้ ต้องจมปลักแบบนี้ไปตลอดชีวิต”
“ถึงบ้านฉันจะรวย แต่พ่อแม่ก็ไม่เคยสอนให้ฉันใช้เงินแก้ปัญหา”นิลว่า เริ่มไม่พอใจหน่อยๆ เขารู้ว่ามีพวกลูกคนรวยจำนวนหนึ่งที่ใช้ชีวิตเอ้อระเหยลอยชายไปวันๆ เพราะวางใจว่ายังไงพ่อแม่ก็มีเงินแก้ปัญหาให้ แต่ไม่ใช่กับนิลคนนี้
“แล้วถ้าคุณสอบเข้ามหา’ลัยไม่ได้ พ่อแม่คุณจะบอกให้คุณออกมาหางานทำไหมล่ะ”ทะเลท้าทาย “เขาก็ต้องหาวิธีช่วยคุณอยู่แล้ว หรือต่อให้คุณไม่ได้เรียนมหา’ลัย คุณก็มีกิจการที่บ้านยังไงก็ไม่อดตาย คุณจะมาเข้าใจอะไรความรู้สึกของคนที่ต้องดิ้นรนกันล่ะ”
นิลขมวดคิ้ว “นายอย่ามาพาลนะ ไม่ใช่ความผิดของฉันสักหน่อยที่พ่อแม่ฉันมีลูกตอนพร้อม พวกท่านจึงพร้อมจะคอยซัพพอร์ตฉัน”
ตาของทะเลแดงก่ำ เขาชินแล้วกับคำพูดล้อเลียนของพวกดาบที่พูดเป็นัยๆว่าพ่อแม่ของเขาไม่พร้อมจะมีเขา บางทีก็เล่นแรงถึงขนาดว่าแม่เขาเป็ผู้หญิงหากินและไม่รู้ว่าพ่อเขาเป็ใคร เขาไม่เคยใส่ใจคำพูดของคนพวกนั้นเลย เขารู้จักแม่ดี แม่ไม่ใช่คนแบบนั้น เขาจะไม่เก็บเอาคำพูดของคนที่ไม่ได้เป็แม้กระทั่งเพื่อนมาคิดให้รกสมอง แต่ในกรณีของนิลนั้นต่างกัน นิลเป็เพื่อนของเขา คำพูดของนิลประโยคเดียวทำให้เขาเจ็บยิ่งกว่าคำพูดของพวกดาบที่ล้อเลียนเขามาหลายปี
“เออ ผมมันพาล” ทะเลพูดเสียงสั่นเครือ “ผมขอโทษละกันที่เกิดมาโดยที่ไม่มีใคร้า” พูดจบเขาก็หันหลังวิ่งหนี เขาได้ยินแว่วๆว่านิลพยายามเรียกเขากลับไป แต่เขาก็ไม่หันกลับไปมอง
“เป็ยังไงบ้างจ๊ะ” จ๋อมทัก เมื่อเห็นลูกชายเดินหน้ามุ่ยเข้ามาในเขตคอนโด
ทะเลยื่นสมุดพกให้แม่แทนคำตอบ
จ๋อมใช้เวลาพิจารณาสมุดพกอยู่นานจนทะเลเริ่มใจเสีย
“แย่มากเลยใช่ไหมครับ” ทะเลพูดตะกุกตะกัก เขาคงทำให้แม่ผิดหวังมาก เขาไม่มีความสามารถพิเศษอะไรโดดเด่น เป็เด็กขี้อาย ไม่ค่อยเข้าสังคม สิ่งที่เขาพอจะทำให้แม่ภูมิใจได้คือผลการเรียนที่ไม่เคยต่ำกว่าเกรด 3 แต่ตอนนี้เขาก็ทำให้แม่ผิดหวังอีก
“เก่งมากเลยต่างหาก” จ๋อมชม ผิดจากที่ทะเลคิดไว้
“ผมไม่เก่งสักนิด” ทะเลพูด “เกรดยังไม่ถึง 3 เลย”
“แม่ไม่ได้ให้ความสำคัญเื่นั้น ที่แม่บอกว่าเก่งมากเพราะแม่เห็นความพยายามของลูก ลูกตั้งใจอ่านหนังสือทบทวนทุกวัน ส่วนเื่เกรดตก แม่ไม่อยากให้ลูกไปซีเรียสกับมันมาก ขึ้นม.ปลาย หลายคนก็เกรดตกแบบนี้แหละ เพราะยังอยู่ใน่ปรับตัว” จ๋อมพูดอย่างคนมีประสบการณ์มากกว่า “คะแนนลูกก็ไม่ได้แย่อะไร”
“ม.ที่ผมอยากเข้า เขากำหนดเกรดเฉลี่ยไว้ 3” ทะเลว่า
“งั้นก็พยายามเข้า” จ๋อมพูดปลุกปลอบ ชูกำปั้นขึ้น “นี่เพิ่งเทอมแรกเอง มีเวลาขยับเกรดอีกเยอะ”
“ยิ่งเรียนเนื้อหาก็ยิ่งยาก” ทะเลพูดเศร้าๆ “เมื่อก่อนยังได้นานี่ติวเลขติววิทย์ให้ ตอนนี้เธอไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าจะรอดหรือเปล่าเลย”
“แต่คะแนนเลขกับวิทย์ลูกไม่ได้แย่นี่นา” จ๋อมพูดขณะดูสมุดพกอีกครั้ง
“ผ่านแบบคาบเส้นเลยนะครับ” ทะเลว่า
“ก็ลูกเป็เด็กสายภาษานี่” จ๋อมว่า “คนเราจะเก่งไปทุกอย่างไม่ได้หรอก แม่ไม่เคยหวังให้ลูกได้คะแนนดีๆ แม่อยากได้ลูกที่สนุกกับการเรียนรู้ เกรดไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิตนะลูก”
“แต่ถ้าผมสอบเข้ามหา’ลัยไม่ได้..” ทะเลเริ่ม
“ลูกก็จะไปเรียนมหา’ลัยเปิด แบบที่ไม่ต้องสอบเข้าก็เข้าได้” จ๋อมว่า “มันมีวิธีแก้ปัญหาอยู่ลูก ทุกปัญหามีทางแก้ ดูอย่างแม่ซิ แม่ไม่เคยคิดว่าจะเป็พนักงานต้อนรับ แม่คิดว่าแม่จะเป็ครูสอนว่ายน้ำไปตลอดชีวิต แต่พอเรามีอุปสรรคเข้ามา เราก็ต้องอยู่กับมันให้ได้ แต่ถ้าลูกกังวลเื่เกรด แม่จะให้ไปเรียนพิเศษเอาไหม”
ทะเลมีสีหน้าดีใจขึ้นมาแวบนึง ระบบการศึกษาของประเทศไทยนั้นอาจจะกล่าวได้ว่าถ้าไม่เรียนพิเศษก็แทบไม่มีโอกาสเข้ามหา’ลัยดีๆได้เลย เพราะในโรงเรียนไม่ได้สอนเคล็ดลับการทำข้อสอบ เขาได้ยินว่าที่เรียนพิเศษบางแห่งมีข้อสอบย้อนหลังของข้อสอบเข้ามหา’ลัยของจริงให้ฝึกทำด้วย แล้วทุกคนก็คงรู้ว่าการฝึกทำข้อสอบเก่าเป็การเตรียมตัวที่ดีวิธีหนึ่ง แต่แล้วเมื่อเขาคิดถึงเื่ค่าใช้จ่ายสำหรับการเรียนพิเศษ หน้าเขาก็สลดลง เดี๋ยวนี้ที่เรียนพิเศษดีๆก็ราคาแพง
“ไม่ต้องหรอกครับ” ทะเลว่า “เดี๋ยวผมอ่านหนังสือเอาเองก็ได้”
“ไม่ต้องห่วงเื่ค่าใช้จ่ายนะลูก”จ๋อมว่าอย่างรู้ทัน “แม่จะติดต่อเพื่อนเก่าแม่สมัยมัธยม เขารับติวอยู่ อาจจะได้ราคาถูกหน่อย”
“อย่าไปรบกวนเขาเลยดีกว่าครับแม่” ทะเลยืนยัน “ผมอ่านเองได้จริงๆ”
“ตามใจ” จ๋อมว่า “เปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน เดี๋ยวแม่คุยให้ ว่าแต่ทำไมไม่กลับมาพร้อมกันกับนิลลล่ะ”
“ผมรีบน่ะครับก็เลยกลับมาก่อน” ทะเลพูดพลางก้มหน้า
“ไม่ได้ทะเลาะกันมาใช่ไหม”จ๋อมว่าอย่างรู้ทัน
“เปล่าครับ เปล่า” ทะเลรีบปฏิเสธจนลิ้นพันกัน “ไม่ได้ทะเลาะกันเลยครับ”
จ๋อมขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้ซักอะไรเพิ่ม ถ้าทะเลมีอะไรอยากบอก เขาก็คงบอกเธอเอง
นิลน่าจะเป็คนอายุยืนอยู่ เพราะทันทีที่คุยกันจบนิลก็เดินเข้ามาพร้อมกับนิ่ม
นิลยกมือไหว้จ๋อมก่อนจะหันไปพูดกับทะเล
“ทะเล เรามีเื่ต้องคุยกัน” นิลพูด
“แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ” ทะเลว่าพลางก้าวเท้าหนี
“ฟังก่อน” นิลอ้อนวอน
“อย่ามายุ่งกับผม” ทะเลว่า
“ฉันขอโทษ” นิลพูดอย่างจริงจัง “ฉันไม่ควรพูดจาทำร้ายจิตใจนายแบบนั้น ฉันขอโทษจริงๆ”
ทะเลมองนิลอย่างไม่อยากเชื่อ เขาไม่เคยได้รับคำขอโทษจากใครมาก่อนเลย สมัยตอนที่คบกับนานี่ เธอก็ไม่เคยขอโทษเขาแม้ว่าจะเป็ฝ่ายผิด ถึงทำก็ทำไปงั้นๆ แต่สำหรับนิลนั้นไม่เหมือนกัน ทะเลสามารถััความจริงใจของเขาได้”
“ผมก็ต้องขอโทษที่พูดจาทำร้ายจิตใจคุณเหมือนกัน” ทะเลพูดอ้อมแอ้ม “เราจะเป็เพื่อนกันต่อได้ไหม”
“แน่นอน” นิลยิ้มกว้างพลางดึงทะเลเข้าไปกอด
“ฉันคิดไปเองหรือเปล่าคะว่าเวลาทะเลอยู่กับนิลแล้วดูตัวเล็กตัวน้อยจัง” จ๋อมตั้งข้อสังเกตกับนิ่ม
“ไม่หรอกค่ะ” นิ่มว่า พลางมองเด็กทั้งสองอย่างปลาบปลื้ม ดีจังที่เด็กทั้งสองเป็คนมีเหตุผล มีอะไรก็หันหน้าคุยกันดีๆ ไม่งี่เง่าไร้สาระเหมือนพระเอกนายเอกในซีรีส์ ถ้าเป็ในซีรีส์งอนกันมันก็สนุกอยู่หรอก แต่ชีวิตจริงเราต้องหันหน้าคุยกันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ทะเลกลับมาที่ชมรมอีกครั้งตอนเทอมสอง พิมพ์ทักทายเขาอย่างตื่นเต้น
“นึกว่าจะไม่เห็นหน้ากันแล้ว” พิมพ์ว่า
“โทษทีครับ” ทะเลพูดเขินๆ “เครียดเื่เรียนน่ะครับ”.
“ให้พี่ติวให้ไหมล่ะ” พิมพ์อาสา
“พี่ไม่ต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบของพี่เหรอครับ” ทะเลเอียงคอ
“การสอนคนอื่นก็เป็การทบทวนอย่างหนึ่ง” พิมพ์ว่า “พี่อ่านคนเดียวบางทีก็เบื่อๆ”
“ดีเลยครับ” ทะเลพูดอย่างดีใจ “แล้วให้นิลมาเรียนด้วยได้ไหมครับ”
“ได้สิ” พิมพ์ว่า “ติวกันเยอะๆ สนุกดีออก”
“ขอบคุณมากครับ” ทะเลว่า “เดี๋ยวผมบอกนิลก่อน” เขาหยิบมือถือขึ้นมา ส่งข้อความบอกนิลให้มาที่ชมรม
หลังจากนั้นชมรมวิจารณ์วรรณกรรมก็ถูกเปลี่ยนเป็ชมรมติวหนังสือชั่วคราว พิมพ์สอนเข้าใจง่ายกว่าคุณครูเสียอีก
“ว่าแต่ห้องเลได้เรียนแคลคูลัสไหม” พิมพ์ถาม
“ครูลัดาสอนภาษาไทย เกี่ยวอะไรกับเลขครับ” ทะเลถามอย่างพาซื่อ
ทั้งพิมพ์และนิละเิเสียงหัวเราะ
“โอ๊ย เล พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น” พิมพ์พูดเสียงกลั้วหัวเราะ “แคลคูลัสเป็แขนงหนึ่งขอววิชาคณิตศาสตร์ ไม่ใช่แคลของครูลัดา”
“อ๋อ ไม่ได้เรียนครับ” ทะเลพูดเขินๆ ใครจะไปรู้ล่ะ เขาหันไปจ้องนิลที่พยายามกลั้นหัวเราะตาเขียว
“นายนี่ตลกดีนะ ฉันชอบ” นิลว่า
“แหม แหม” พิมพ์แซว “บอกชอบกันแบบนี้ เหม็นความรักว่ะ”
“เฮ้ย ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น” นิลพูดรัวเร็ว
พิมพ์ขยิบตาให้นิลอย่างรู้ทัน แแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลังจากติวเสร็จ ทะเลกับนิลก็เข้าใจบทเรียนเพิ่มขึ้น
“ขอบคุณมากเลยครับพี่พิมพ์” ทะเลว่าอย่างซาบซึ้งใจ เขามั่นใจว่าเกรดเทอมนี้ต้องดีกว่าเทอมที่แล้วแน่นอน “ผมจะเลี้ยงข้าวพี่ตอบแทนนะครับ”
“ไม่ต้องหรอก” พิมพ์ว่า “แค่เธอเข้าใจ พี่ก็ดีใจแล้ว” ไม่มีอะไรทำให้คนสอนปลาบปลื้มเท่ากับที่นักเรียนเข้าใจที่ตนเองสอนอีกแล้ว
“เหรอครับ” ทะเลว่า เขาไม่ค่อยชอบรับอะไรจากใครมาโดยไม่ตอบแทน ถ้าพี่พิมพ์ไม่้าให้เลี้ยงข้าว บางทีเขาอาจซื้อของขวัญให้พี่เขาแทนก็แล้วกัน
12K
