ตอนที่ 4 โอกาส
หลังจากที่เด็กน้อยบ้านซาคาอิคลอดออกมาพร้อมกับกำไลทองที่ข้อเท้าแล้วข่าวลือเรื่องนี้จึงสะพัดออกไปทั่วเมือง เด็กทารกมีบุญผู้นี้เกิดมาเป็นเพศชาย ซาโตมุบิดาตั้งชื่อเขาว่า "ไทเซย์" ซึ่งแปลว่าความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ ได้มาจากการที่พวกเขาเพียรพยายามมีบุตรกันมานานกว่า 15 ปี เสียงร้องของไทเซย์เบายิ่งกว่าแมวหลับจนไม่รบกวนผู้เป็นมารดา เขาเกิดมาตัวเล็กกว่าเด็กทั่วไปเพราะคลอดก่อนกำหนด จึงต้องมีแม่หมอมาคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ซึ่งก็เป็นความสมัครใจของยายเฒ่าเอง นางเคยทำคลอดเด็กมามากกว่าหมื่นคน แต่ไม่เคยเจอสักคนที่ประหลาดเช่นหนุ่มน้อยคนนี้ภายใน 5 ชั่วยามก็ไม่มีบ้านไหนในเมืองซากิไม่รู้เื่นี้ รวมไปจนถึงนินจาสาวนาโอะด้วย เพราะนี่คือต้นเหตุให้นางเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาจนถึงที่นี่ และด้วยความที่เป็คนโผงผางไร้เล่ห์เหลี่ยม นาโอะจึงไม่มีแผนที่ซับซ้อนมากไปกว่าการลอบลักพาตัวในยามวิกาล แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงนาโอะเท่านั้นที่หวังจะได้ตัวหนูน้อย เศรษฐีคนอื่นๆ ก็เช่นกัน พวกเขาเริ่มลงมือวางแผนและจ้างนินจาฝีมือดีเพื่อชิงตัวหนูน้อยมาเป็เครื่องรางประดับบารมี ตระกูลซาคาอิพ่อแม่ของไทเซย์เองก็ไม่ใช่คนยากคนจน พวกเขาเป็พ่อค้าเกลือเ้าเดียวในเมืองซากิ ด้วยความมั่งคั่งของเงินทองพวกเขาจึงจ้างซามูไรและนินจาเงามาคอยคุ้มกันความปลอดภัยของหนูน้อยรอบบ้าน
หนูน้อยไทเซย์เกิดมาได้ 15 วันการค้าในเมืองก็คึกคักขึ้นมาก ผู้คนจากเมืองไกลเดินทางมาเพื่อขอบุญบารมีหนูน้อยฉายา "ลูกเซียน" ให้ตนได้พบเจอกับโชคลาภและปราศจากโรคภัย แน่นอนว่าทารกน้อยไม่อาจทำอะไรเช่นนั้นได้ แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็หลังไหลเข้ามาในเมืองกันไม่หยุด กิจการเกลือของซาคาอินั้นขายดีชนิดที่ว่าเอาเกลือมาลงหน้าร้านกี่ร้อยเกวียนก็สามารถขายหมดได้ในวันเดียว
ยิ่งเวลาผ่านไปนาโอะก็ยิ่งร้อนใจว่านางจะนำหนูน้อยกลับไปให้อาจารย์ได้สำเร็จหรือไม่ เด็กสาวมักจะออกขากที่พักแต่เช้าตรู่เพื่อไปแอบฟังพวกชาวบ้านคุยกันในตลาดแต่ก็ไม่ได้ข่าวอะไรเลยนอกจากเื่โคมลอย บ้างก็ว่าซื้อเกลือซาคาอิไปกินแล้วหายป่วย บ้างก็ว่าแค่ยืนหน้าร้านก็มีโชค เชื่อถืออะไรไม่ได้สักอย่าง เงินติดตัวที่นางเอามาก็ใกล้จะหมดเต็มที นางจึงไปรับจ้างเป็พนักงานในโรงเตี๊ยมกลางเมืองแห่งหนึ่งเพื่อหารายได้และสืบข่าวไปด้วย สาเหตุที่นางบุกเข้าไปไม่ได้นั่นก็เพราะนินจาเงาที่บ้านซาคาอินั้นคุ้มครองอย่างแ่าจนนินจาอ่อนหัดอย่างนางสู้อะไรไม่ได้เลย จึงต้องรอดูสถานการณ์ต่อไป
นาโอะทำงานที่โรงเตี๊ยมนั้นต่อไปอีก 3 เดือนจนได้รับความไว้วางใจจากเฒ่าแก่แล้วจึงได้รับการเลื่อนขั้นให้ไปปัดกวาดห้องพักชั้นบน อยู่มาวันหนึ่งในขณะที่นาโอะกำลังทำความสะอาดห้องของแขกชั้น 3 อยู่นั้นเองวิชานินจาของนางก็ทำให้ได้ยินเสียงคนคุยกันที่อยู่ถัดไปอีก 2 ห้องได้อย่างชัดเจน แรกๆ ก็ไม่ได้สนใจ แต่พอฟังไปฟังมากลับรู้ว่ามันเป็เื่เกี่ยวกับไทเซย์ลูกเซียนซึ่งเป็เป้าหมายของเธอ
"เื่เด็กเซียนที่ข้าวานไปถึงไหนแล้ว?" เสียงทุ้มของชายวัย 50 ถาม น้ำเสียงเขาฟังดูเหมือนเป็คนร่างใหญ่อยู่พอสมควร
"มันคุ้มกันแ่ามาก ตอนนี้น้องเล็กของสำนักเราปลอมตัวเข้าไปเป็แม่บ้านชุดใหม่ที่บ้านซาคาอิจ้างไปแล้วขอรับ" เสียงของบุรุษอีกคนตอบ
"เ้าจะลงมือเมื่อไร? กิจการของข้าย่ำแย่ที่สุดในเมืองเช่นนี้ข้ารอไม่ไหวแล้ว!" ชายเสียงทุ้มตบโต๊ะดังปัง! แล้วพูดใส่อารมณ์อย่างหัวเสีย
"คืนพรุ่งนี้ขอรับ ท่านอย่าได้เป็ห่วง พรุ่งนี้ยามจันทร์ส่องฟ้าคนทั้งบ้านจะหลับไหลด้วยยาสลบที่น้องเล็กข้าแอบใส่ในอาหาร จากนั้นพวกเราจะจัดการซามูไรและนินจาเงาของพวกมันแล้วชิงตัวเด็กมาให้ท่าน ข้าได้ข่าวว่าเด็กร้องเสียงเบายิ่งกว่าแมวหลับ ไม่มีใครได้ยินแน่ ท่านวางใจได้" ฟังดูแล้วชายผู้นี้คงเป็นินจารับจ้างไม่ต่างจากนางแน่ๆ นาโอะหัวใจเต้นแรง มือของนางกำไม้กวาดแน่น นี่อาจจะเป็โอกาสดีที่นางจะเข้าไปชิงเด็กก็ได้ พระเ้า ์เข้าข้างข้าแล้ว!
จากนั้นบุรุษทั้งสองก็คุยกันต่อเื่อื่น เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับลูกเซียนแล้วนาโอะจึงรีบลงไปชั้นล่างแล้วทำงานปกติโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
2K
