กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กาลเวลาทั้งคงเดินต่อไม่อย่างไม่เคยหยุด ภายนอกผ่านพ้นไป1ปีเต็มโรซาเรียยังคงเฝ้ารอกริมกลับมาตลอดระยะเวลาที่กริมไม่อยู่โรซาเรียไร้ซึ่งความสุข นางกินเพียงหญ้าและเปลือกไม้ที่ขึ้นใกล้ๆกระท่อมเพื่อประทังชีวิต เพราะร่างกายที่อ่อนแอจนเดินไปไหนได้ไม่กี่ก้าวก็หมดแรง
''ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่ตลอดไป ถึงข้าจะตายข้าก็จะเป็นวิญญาณเพื่อเฝ้ารอท่าน''โรซาเรียค่อยๆเอนตัวลงนอนหลังจากพูดจบ นางไม่เคยหลับสนิทหลังจากกริมหายไป
ขณะเดียวกันในป่าพื้นที่สีทองยังคงคลุมพื้นที่อยู่ที่เดิม ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่มีใครเข้ามาเจอพื้นที่นี้เลยกริมยังคงอยู่ในรังไหมโดยมีอลิซเฝ้ามองอยู่ใกล้ๆแต่แล้ว...ปึ่ด! ปึ่ด! ปึ่ด! เส้นสีทองด้านนอกสุดบางเส้นเดิมฉีกขาดออกจากกันตามมาด้าวยเส้นต่อๆไป จนในที่สุดเส้นสีทองทั้งหมดก็ขาดออกจากกันเผยให้เห็นตัวกริมที่อยู่ด้านในตุ้บ! กริมที่ไร้สิ่งห่อหุ้มได้หล่นลงมาบนพื้นในขณะที่หมดสติ อลิซที่เห็นทุกอย่างถึงกับพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น
''สุดยอด! แบบนี้สิถึงสมกับที่เป็นสายเลือด6ปีกคนสุดท้าย ฮ่า ฮ่า ฮ่า''ที่อลิซพูดแบบนั้นมันไม่เกินจริงเลยเพราะกริมในตอนนี้ไม่ใช่ชายแก่อีกต่อไปแล้ว กริมกลับมาเป็นเด็กหนุ่มอายุราว15ปี ผมสีเทาน่าดึงดูดดวงตาสีดำมืดมิดจนน่ากลัว ร่างกายที่มีมัดกล้ามไม่มากไม่น้อย ที่สำคัญขาของกริมได้งอกกลับมาแล้วนอกจากนี้ที่ด้านหลังของกริมยังมีปีกงอกออกมา3คู่หรือก็คือ6ปีกที่อลิซพูดถึง
''อึ่ก! ข้าอยู่ที่ไหน''ดวงตาที่เปิดอยู่แล้วของกริมเริ่มขยับไปมาเพราะกริมได้สติขึ้นมา ด้วยความเคยชินกริมใช้มือทั้ง2ข้างยันไปที่พื้นแต่แล้วมันก็ต้องตกใจที่เห็นขาของตัวเอง ไม่เพียงเท่านั้นปีกที่ด้านหลังมันยาวจนยื่นไปถึงด้านหน้าของกริม
''นะ...นี่มันคืออะไร ข้า...''กริมเงียบลงไปและรวบรวมสติโดยไม่สนใจอย่างอื่น กริมลองลุกขึ้นด้วยขา ร่างกายของกริมในตอนนี้สั่นไปทั้งตัวแต่หลังจากมันพยายามลุกขึ้นมันก็ล้มลงทันที
''ใจเย็นๆ ค่อยๆลองใหม่อีกครั้งอย่างช้าๆ''อลิซที่ลอยไปลอยมาพูดให้กริมใจเย็นลง กริมสูดลมหายใจจากนั้นจึงลองใหม่อย่างช้าๆ หลังจากพยายามอยู่ไม่นานตอนนี้กริมสามารถขึ้นได้แล้ว ขาที่เคยสั่นกลับนิ่งมั่นคงอย่างที่สุด จากนั้นกริมจึงลองก้าวขาเพื่อเดินนี่เป็นการก้าวขาครั้งแรกในชีวิต
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านอลิซท่านเห็นมั้ยว่าข้าเดินได้ ข้ามีขา ฮ่า ฮ่า ฮ่า''อลิซเงียบแต่นางได้ชี้ไปที่ตัวของกริมกริมเองก็ลองก้มลงมองที่ตัวเอง
''ร่างกายของข้าทำไมถึงเป็นแบบนี้''กริมพูดออกด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนอลิซอดหัวเราะคิกคักไม่ได้
''เอาหละ ขืนให้เจ้าสำรวจตัวเองต่อไปคงต้องใช้เวลาอีกนาน ข้าจะอธิบายในสิ่งที่ข้ารู้เกี่ยวกับเจ้าให้ฟังเจ้ามีสายเลือด6ปีกซึ่งเป็นลูกหลานของพระเจ้า ปีกที่ด้านหลังนั่นคือหลักฐาน แล้วที่ร่างกายของเจ้าเป็นแบบนี้เพราะสายเลือดของเจ้าได้ตื่นขึ้นมาแล้ว ตอนแรกข้าก็ไม่รู้หรอกว่าหลังจากปลุกสายเลือดของเจ้าแล้วเจ้าจะเป็นยังไง''อลิซเว้นช่วงไปเพื่อให้กริมได้ถามบ้าง
''ท่านเคยบอกว่าข้าคือสายเลือด6ปีกคนสุดท้ายมันหมายความว่ายังไง''
''ลูกหลานของพระเจ้าเองก็มีการแบ่งระดับ 2ปีก 4ปีก และ6ปีกคือสายเลือดที่เข้มข้นและทรงพลังที่สุดแต่ก็นะเพราะทรงพลังเกินไป2ปีกและ4ปีกจึงรวมตัวกันกวาดล้างพวก6ปีกทีเผลอ 6ปีกตายเกือบหมดจนเหลือเจ้าที่ถูกส่งลงมาบนโลกมนุษย์และรอเวลาเกิด ข้าเองก็ตามหาเจ้ามาเป็นหมื่นๆปีแหวนแบบที่เจ้าสวมอยู่มีอยู่ทุกที่บนโลกและในแหวนแต่ละวงจะมีวิตวิญญาณของข้าที่แบ่งใส่ไว้ทุกวงหากวงไหนได้รับเลือดจากคนที่มีสายเลือด6ปีกจิตวิญญาณในแหวนทุกวงจะมารวมตัวกันที่สายเลือด6ปีกจากนั้นแหวนที่เหลือก็จะสลายไป''
''แล้วข้าต้องทำอะไร ต้องไปแก้แค้นมั้ย''กริมค่อนข้างกังวลการที่ได้พลังมาแบบนี้ย่อมมีบางอย่างเกิดขึ้น
''ไม่จำเป็น นั่นก็อยู่ที่ตัวเจ้าว่าเลือกจะทำอะไร แต่ใครจะรู้อนาคตเจ้าอาจจะเป็นตัวทำลายโลกทิ้งก็ได้''
''แล้วตอนนี้ข้าออกจากที่นี่ได้หรือยัง''กริมนึกถึงโรซาเรียขึ้นมาได้จึงต้องการจะออกไปจากที่นี่อย่างด่วนที่สุดไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วและไม่รู้ว่าโรซาเรียจะเป็นยังไงบ้าง
''ยังไม่ได้ เจ้าต้องเรียนรู้หลายๆเรื่องจากข้าก่อน ปรุงยา หลอมอุปกรณ์ และอีกหลายอย่าง''อลิซพูดออกมาขณะยิ้มนางในตอนนี้เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วก่อนจะหายไป
''ได้ท่านรีบสอนข้าเลย ข้าต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด''กริมกำหมัดแน่นและพูดด้วยใจที่ตั้งมั่น
''มันก็ขึ้นอยู่กับเจ้าว่าเรียนรู้ได้ไวแค่ไหน ที่จริงข้าก็พอจะมีของที่ทำให้เจ้าเรียนรู้ได้โดยไม่ต้องเสียเวลาแต่ติดอยู่ที่ว่าพ่อของเจ้าผนึกมันเอาไว้หากระดับพลังของเจ้าไม่ถึงเจ้าก็เปิดมันไม่ได้''
''หากเป็นแบบนี้ก็รีบๆฝึกเถอะ''หลังจากนั้นมาการฝึกแบบโหดร้ายก็เริ่มขึ้นโดยที่กริมไม่มีเวลาหยุดพักการฝึกในนี้ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงมาก หิว? ในนี้จะไม่มีความหิวและความเหนื่อยทำให้ฝึกได้เรื่อยๆผ่านไป1ปีในพื้นที่สีทอง
''พอก่อนท่านอลิซ''กริมพูดออกมาขณะที่มันโดนอลิซยิงเวทย์สายฟ้าใส่แบบไม่ยั้งมือ
''เร็วเข้าหลบให้ไว หากเจ้ามัวแต่ชักช้าแล้วเมื่อไหร่เจ้าจะสำเร็จย่างก้าวยมทูต''การสอนยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งอีก2ปีในพื้นที่สีทองผ่านไป
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าฝึกและเรียนรู้ทุกอย่างหมดแล้วใช่มั้ย รีบๆปล่อยข้าออกไปได้แล้ว''กริมพูดออกมาขณะขยับปีกของมันขึ้นลง
''ใช่เจ้าเรียนรู้ได้ไวมากจริงๆ แต่เจ้าจะทำยังไงกับปีกของเจ้าแล้วความสามารถของสายเลือดเจ้าอีกหละเจ้าไม่ลองค้นหามันก่อนหรือไง''อลิซถามกริมนางเองเหลือเวลาอีกแค่1ปีเท่านั้นก่อนที่นางจะหายไป
''ไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าหาทางเอาทีหลัง ว่าแต่ท่านอาจารย์ท่านอยากกลับมามีชีวิตมั้ย''กริมถามอลิซเพราะอยู่ด้วยกันมาหลายปีจนกริมมีความรู้สึกผูกพันกับอาจารย์คนนี้ขึ้น
''มันก็อยากนั่นแหละ แต่ข้าคงไม่มีโอกาสนั้นหรอกเรื่องแบบนั้นจะเป็นไปได้ยังไง''เมื่ออลิซพูดจบปีกทั้ง6ข้างของกริมก็ส่องแสงสีทองออกมาแสงนั้นเข้าไปห่อหุ้มอลิซไว้จากนั้นนางก็กลายเป็นคริสตัลไป
''ข้าขอโทษนะท่านอลิซ จริงๆแล้วข้ารู้ว่าท่านยังมีความลับไม่ได้บอกข้าอยู่และแววตาของท่านเองก็...เฮ้อ...ที่ข้าทำไปก็คือการผนึกจิตวิญญาณของท่าน ในอนาคตข้าจะหาร่างที่เหมาะสมให้ท่านจากนั้นข้าจะคืนชีพท่านเอง''กริมเริ่มรู้ความสามารถบางส่วนของสายเลือดตั้งแต่1ปีก่อนเช่นปีกทั้ง6ของกริมสามารถเปลี่ยนธาตุได้ตามต้องการและแต่ละธาตุก็จะมีความสามารถต่างกันเปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! กริมเปลี่ยนปีกทั้ง6ให้เป็นปีกสายฟ้าเพื่อเพิ่มพลังกายของตัวเองจากนั้นใช้กำปั้นเปล่าๆของมันทำลายพื้นที่สีทองทิ้งหลังจากออกมากริมมองไปรอบๆจากนั้นจึงใช้ความคิดเก็บปีกทั้ง6เข้าไป
''สดชื่นจริงๆตอนนี้ข้าไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว โรซาเรียจะจำข้าได้หรือเปล่านะ''ตลอดเวลาที่อลิซสอนกริมนางได้ปลูกฝังความคิดและนิสัยใหม่ๆเข้าไปในตัวกริมอย่างช้าๆโดยที่กริมไม่รู้สึกตัว จนทำให้นิสัย คำพูด และท่าทางของกริมตอนนี้ดูแตกต่างไปจากเดิมมาก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่3:การเกิดใหม่

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่3:การเกิดใหม่

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้