ตอนที่ 6
หลังจากกินอาหารเสร็จจิลกับอัลเลนก็ออกเดินทางต่อโดยอัลเลนไม่ถามเลยด้วยซ้ำว่าจะไปที่ไหน เขาคิดแค่ว่าไปให้ไกลจากเมืองนี้ก็พอ
จิล : นายจะไม่ถามเหรอว่าฉันจะไปที่ไหน?
อัลเลน : สำหรับฉันมันก็ไม่สำคัญหรอก
จิล : แล้วที่อยู่เดิมของนายก่อนจะหนีมาอยู่ที่ไหนหล่ะ ไม่กลับไปจะดีเหรอหรือว่ากลับไปไม่ได้แล้ว
อัลเลน : ใช่.........กลับไปไม่ได้แล้ว
อัลเลนสีหน้าดูเศร้าพอพูดถึงเื่บ้าน จิลไม่ถามต่อเธอขับรถออกจากร้านอาหารไปเรื่อยๆ พระอาทิตย์เริ่มตก ใกล้มืดแล้วจิลเริ่มกังวลเพราะั้แ่ขับมายังไม่เจอที่พักเลย และเธอก็ไม่อยากจะนอนในรถ
อัลเลน : ฉันหิว
จิล : ห๊า! หิวอีกแล้วเหรอ มะกี้กินไปตั้งเยอะ
อัลเลน : ฉันเหนื่อย ้าพลังงาน
จิล : พลังงาน? เป็หุ่นยนต์เหรอไง
อัลเลน : (ไม่เข้าใจคำประชด) ฉันไม่ใช่หุ่นยนต์ เป็มนุษย์
จิล : (ขำกับคำพูดของอัลเลน) นายนิทำให้ฉันนึกถึงใครบางคนเลยนะ
อัลเลน : คนนั้นหน้าเหมือนฉันเหรอ
จิล : (เงียบไปพักหนึ่ง) ก็มีความคล้ายกันอย่างเหลือเชื่อเลยแหละ
อัลเลน : เขาเป็คนยังไง
จิล : เขาเคยช่วยฉันเอาไว้แหละนะ เป็คนที่สุดยอดคนหนึ่งเลยแหละ
ขับไปอีกพักใหญ่ก็เจอเกสต์เฮ้าส์เล็กๆข้างทาง จิลขับเข้าจอดในเกสต์เฮ้าส์หลังนั้น ใจหนึ่งก็รู้สึกกลัวเพราะมันดูเก่าและโทรมมาก แถมไม่มีร้านอะไรอยู่ใกล้ๆ เลยเธอคิดว่าถ้าต้องขับรถต่อไปอีก อาจไม่เจอที่พักอีกแล้วก็ได้จึงตัดสินใจลองเข้าไปดู เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์กดกริ่งเรียกพนักงานเพราะตรงนั้นไม่มีใครอยู่เลย
จิล : ขอโทษนะคะ อยากขอเข้าพักสักหนึ่งคืนค่ะ
พนักงานสาวคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับด้วยท่าทางที่ดูไม่ค่อยเป็มิตรหน้าตา ท่าทาง และการแต่งตัวดูไม่เหมือนเป็พนักงานด้วยซ้ำ
พนักงาน : กี่ห้อง?
คำพูดห้วนๆ ชวนให้โมโหจิลไม่ค่อยชอบใจกับท่าทางและคำพูดที่พนักงานคนนั้นพูดกับเธอซึ่งก็อาจเป็เพราะจิลมองสาวคนนั้นแบบหัวยันเท้า ก็เลยทำให้เธอไม่ชอบใจจิลเช่นกันจิลเงียบไปไม่ตอบที่พนักงานถามเพราะเธอรู้สึกไม่ชอบใจกับการให้บริการ
พนักงาน : บอกตรงๆ นะ จากตรงนี้เธอต้องวิ่งเป็ 100 โลเลย กว่าจะเจอที่พักถ้าอยากนอนในรถฉันก็ไม่ขัดหรอกนะ
(อะไรกันยัยนี้) จิลคิดในใจเพราะท่าทางที่เมินลูกค้าสุดๆ แบบนี้ เหมือนมั่นใจมากว่ายังไงเธอก็ต้องพักที่นี่ จิลคิดอยู่พักใหญ่ แล้วอัลเลนก็พูดออกมา
อัลเลน : ที่นี่ไม่มีใครมาพักเลยเหรอ? (หันไปหาพนักงาน)
พนักงาน : ทำไมถึงคิดแบบนั้น
อัลเลน : ก็ที่กำแพงมีกุญแจแขวนอยู่ทุกห้องเลยนิ
พนักงาน : ก็ต้องมีกุญแจแขวนอยู่สิไม่งั้นฉันจะเอาไปเปิดห้องให้ลูกค้าได้ยังไง
อัลเลน : แต่มันแขวนเป็คู่หมดเลยนะ ถ้าเอาให้ลูกค้าไป 1พวง ก็น่าจะเหลือแค่พวงเดียวสิ
จิลหันไปมองที่กำแพงตามที่อัลเลนบอกทันที พนักงานคนนั้นไม่ตอบคำถามเพราะเป็เื่จริงที่วันนี้ไม่มีใครเข้าพักเลย จิลดึงอัลเลนออกไปทันทีเพราะคิดว่าที่นี่คงไม่ปลอดภัย ทั้งคู่ตรงไปที่รถ
อัลเลน : เธอคิดจะนอนในรถเหรอ
จิล : ฉันจะลองขับไปอีกสักพัก อาจมีที่พักอื่นให้เราเข้าพักก็ได้
อัลเลน : ฉันหิว
จิล : รู้แล้วน่า! อดทนหน่อยเข้าเมืองแล้วคงมีอะไรให้กิน(คิดในใจว่าชีวิตนี้นายจะเอาแต่กินหรือยังไง)
ขับรถไปอีกไม่ไกลมากเท่าที่คิดก็เจอที่พักและร้านอาหารจำนวนหนึ่งที่นี่ดูปลอดภัยและมีผู้คนพลุกพล่านมากกว่า จิลจึงตัดสินใจที่จะค้างที่นี่ เธอลงไปเพื่อจองที่พักก่อน คล้ายเกสต์เฮ้าส์แต่ดูเหมือนบ้านมากกว่าเธอให้อัลเลนนั่งรออยู่บนรถ ไปได้สักพักจิลก็เดินกลับมาที่รถเหมือนว่าเธอจะจองห้องพักได้แล้ว
จิล : ไปหาอะไรกินกันเถอะ
ได้ยินคำนั้นอัลเลนรีบลงจากรถทันที จิลพาอัลเลนไปร้านที่ยังเปิดอยู่ดึกมากแล้วร้านค้าก็ปิดกันเกือบหมดพอผลักประตูเข้าไปก็พบว่าพนักงานกำลังเก็บร้านกันอยู่
จิล : ปิดแล้วเหรอคะ?
พนักงานมองหน้ากันอยู่พักใหญ่ว่าจะรับลูกค้าดีหรือไม่เพราะเริ่มเก็บกวาดกันแล้ว
อัลเลน : ป้ายร้านยังติดว่าเปิดอยู่นะ
พนักงานได้ยินอย่างนั้นก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าต้องรับลูกค้าต่อก่อนที่จะมีพนักงานเดินไปหน้าร้านและหันป้ายปิดร้านออกด้านหน้า
พนักงาน : ตอนนี้เมนูเหลือแค่ เบค่อน ไข่ดาว มันบดนะคะ
อัลเลน : ขอทุกอย่างที่เธอมีเลย (พูดเสียงดัง)
จิล : (รู้สึกอายนิดหน่อย) เอามา 2 ชุดค่ะ
อัลเลนทำหน้างงที่พนักงานพากันขำเขา แต่ก็ไม่ได้สนใจนั่งรออาหารอย่างใจจดใจจ่อ
พนักงานหญิง1 : ผู้ชายคนนั้นตลกมากเลย
พนักงานหญิง2 : ฉันว่าเขาคงไม่ได้เป็คนที่นี่หรอกหน้าเอเชียขนาดนั้น ดูจากการแต่งตัวอาจเป็พวกหนีเข้าเมืองก็ได้นะดูเขาาเ็อยู่ด้วยนิ มีผ้าพันแผลที่หัวด้วย
พนักงานหญิง1 : แต่ดูไปดูมาก็หล่อเหมือนกันนะถึงจะสกปรกไปหน่อยก็เถอะ
พนักงงานหญิง2 : สเปกเธอนิริช หล่อสกปรก
พนักงานพากันนินทาอัลเลนและหัวเราะคิกคักกันอยู่หลงร้าน และตอนที่ริชเอาอาหารมามาเสิร์ฟให้เธอก็แอบส่งสายตาให้
อัลเลน อัลเลนไม่ได้สนใจกับการอ่อยนั้น กินอาหารอย่างมุมมามเช่นเคยพนักงานในร้านพากันยืนมอง จนจิลต้องสะกิดบอก
จิล : กินช้าๆ ได้มั๊ย คนมองกันทั้งร้านแล้วนะ
อัลเลนหันไปมองรอบๆเห็นพนักงานพากันยืนจ้องและทำหน้าประหลาดใส่เขาอยู่ เขาจึงเริ่มกินช้าลงและเก็บอาการมากขึ้น พนักงานหญิงทั้งสองคนยิ่งขำพวกเธอเริ่มส่งสายตาให้อัลเลนมากขึ้น แต่เขาไม่รู้ว่านั่นคืออะไรได้แต่ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว
ริช: (หันไปพูดกับแม็กซี่พนักงานหญิงอีกคน) ท่าจะทึ่มแหะ
73K
