ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

“คุณชายเฉินครับ?”“เข้าใจแล้ว”“งั้น...”เฉินอันหลานเอื้อมมือไปรับสิ่งที่เรียกว่า ‘ของขวัญ’ จากมือพนักงานคนนั้นมา หลังจากรับของมาแล้วคนที่นำของมาส่งก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจนเฉินอันหลานต้องใช้สายตากดดันเขาจึงได้รู้สึกตัวแล้วโค้งหัวและรีบจากไปเมื่อพนักงานคนนั้นจากไปแล้ว เฉินอันหลานก็นำของในถาดไปเททิ้งลงถังขยะที่อยู่ด้านข้างในทันที ชายหนุ่มหันไปมองประตูห้องตรงข้ามที่ปิดสนิทแวบหนึ่งก่อนจะตัดสินใจหนุนตัวกลับเข้าห้องตัวเองไป10 นาทีต่อมา เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งเฉินอันหลานวางโน้ตบุ๊กในมือลงแล้วลุกไปเปิดประตู ยังคงเป็นพนักงานของโรงแรมเช่นเดิม เพียงแต่คราวนี้เป็นอีกคน ไม่ใช่คนที่เพิ่งจากไปเมื่อครู่นี้“มีธุระอะไรครับ?”“คุณชายเฉินครับ ของขวัญจากแขกท่านหนึ่งส่งให้คุณครับ”เฉินอันหลานกวาดตามองถุงในมือพนักงานก่อนจะขมวดคิ้ว “ใครส่งมาครับ?”พนักงานทำสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงกายเล็กน้อยให้เห็นประตูห้องฝั่งตรงข้าม“แขกห้อง 1809 ส่งมาให้ครับ”ครั้งนี้เฉินอันหลานรับถุงนั้นมาโดยไม่เอ่ยถามอะไรให้มากความอีก แต่ยังไม่ทันที่พนักงานจะขอตัวจากไป เขาก็จัดการนำมาโยนลงไปในถังขยะทันทีโดยไม่แม้แต่จะเปิดดูของข้างในเลยสักนิด เฉินอันหลานหันกลับมาเผชิญหน้ากับพนักงานคนนั้นอีกครั้ง“ฝากบอกพนักงานฝ่ายบริการทุกคนด้วยนะครับ ว่าถ้าเป็นของที่ส่งมาจากห้อง 1809 ไม่ต้องนำมาให้ผมอีก”“แต่คุณเฉินครับ...”ไม่รอให้พนักงานพูดจบ เฉินอันหลานก็จัดการปิดประตูทันทีและหลังจากนั้นไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกเจ้าของห้องพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงด้วยท่าทางหงุดหงิด เขานั่งสงบอารมณ์ตัวเองอยู่ที่โซฟาครู่หนึ่งจึงได้ลุกขึ้นไปเปิดประตู คราวนี้ไม่มีใครรออยู่หน้าห้อง มีแค่กล่องขนาดใหญ่กล่องหนึ่งซึ่งถูกห่อเอาไว้อย่างสวยงามวางอยู่ที่พื้นเฉินอันหลานชะโงกหน้าออกไปมองรอบ ๆ ก็ไม่เห็นเงาของใครแม้แต่คนเดียว กระทั่งประตูห้องพักหมายเลข 1809 ที่อยู่ตรงข้ามก็ยังคงปิดสนิทอยู่ดังเดิม ชายหนุ่มขมวดคิ้วเป็นปมแน่นก่อนจะตัดสินใจก้มลงไปหยิบของขวัญกล่องนั้นขึ้นมา เขาจัดการดึงริบบิ้นที่ผูกอยู่ตรงฝากล่องและฉีกกระดาษห่อของขวัญออก และแล้วของข้างในก็ปรากฏสู่สายตา กางเกงชั้นในหลากหลายรูปแบบเรียงซ้อนทับกันอยู่ในกล่อง แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่เป็นแค่กางเกงชั้นในสีดำเรียบ ๆ เท่านี้ หากแต่คราวนี้กลับมีอยู่เกือบครบทุกสีและมีหลากหลายรูปแบบให้เลือกอีกด้วย มีทั้งกางเกงชั้นในชายธรรมดา บ็อกเซอร์1 (boxer) ซี-สตริง2 (C-string) กระทั่งแบบเอี๊ยม3 (suspenders) ก็มีให้...แทบนึกไม่ออกเลยว่ายังมีแบบไหนอีกบ้างที่ไม่มีในกล่องนี้นอกจากกางเกงชั้นในมากหน้าหลายตาแล้วก็ยังมีการ์ดขนาดเล็กใบหนึ่งที่ถูกวางอยู่ด้านบนสุดแนบมาด้วยเฉินอันหลานหยิบการ์ดใบนั้นขึ้นมาเปิดดู ด้านในไม่มีชื่อผู้ส่ง มีแต่ชื่อผู้รับซึ่งเป็นชื่อภาษาอังกฤษของเขาเอง‘Leslie’ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าของนี่ถูกส่งมาจากใคร คนที่รู้ชื่อภาษาอังกฤษของเขาและกล้าพอที่จะทำเรื่องแบบนี้ได้คงมีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละโอดิน ผู้นำตระกูลเอสเตคุณชายเฉินขยำการ์ดในมือทิ้งเพื่อระบายโทสะ เขาปิดกล่องของขวัญในมือลงแล้วตั้งใจจะนำมันไปคืนให้กับห้องฝั่งตรงข้าม แต่จู่ ๆ ชายหนุ่มกลับรู้สึกลังเลขึ้นมา การส่งสูทมาให้ก็พอจะเป็นฝีมือลานเซลอตได้อยู่หรอก แต่กางเกงในสุดเซ็กซี่พวกนี้...ต้องเป็นฝีมือของคนกวนประสาทอย่างเว่ยเชียนเฉินแน่ ๆหลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายเฉินอันหลานก็ไม่ได้ไปเคาะประตูห้อง 1809 เขาตัดสินใจนำกล่องกางเกงในพวกนั้นกลับมาที่ห้องของตัวเอง เมื่อมาถึงห้องรับแขกก็จับเจ้ากล่องนั้นโยนลงไปบนโต๊ะกระจกที่ตั้งอยู่กลางห้องอย่างรุนแรงด้วยความโมโห เฉินอันหลานจะเดินกลับไปนั่งที่โซฟาตามเดิม แต่พอชำเลืองสายตากลับมาเห็นกล่องรกหูรกตาวางอยู่ตรงหน้าก็จัดการหยิบมันขึ้นมาแล้วยัดลงไปในถังขยะที่อยู่ใกล้ ๆ ทันที‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก ’ “...”ผ่านไปครู่หนึ่งเสียงเคาะประตูก็ยังคงดังต่อเนื่องอย่างไม่ลดละเฉินอันหลานขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจแล้วเดินไปเปิดประตู เขาสะกดกลั้นอารมณ์โกรธเอาไว้ หมายจะหาทางสั่งสอนคนที่มาเคาะประตูห้องชาวบ้านเขาให้หลาบจำ แต่กลับผิดคาดเพราะเมื่อเปิดประตูออกมากลับเป็นเหลยจินที่ยืนรออยู่หน้าห้องแทนในตอนที่กำลังจะให้เหลยจินเข้ามา เฉินอันหลานก็พลันนึกขึ้นได้ว่ากางเกงชั้นในบ้า ๆ พวกนั้นยังไม่ได้ถูกทิ้งให้เรียบร้อยจึงเกิดอาการลนลานขึ้นมาและเอาตัวไปขวางเหลยจินไว้เหลยจินมองเข้าไปด้านใน พอเห็นว่าเฉินอันหลานไม่ยอมให้ตนเข้าไปในห้องจึงได้นำกุญแจโรงรถพร้อมกับกุญแจรถส่งให้กับเฉินอันหลาน“คุณชายสามครับ ผมขับรถคุณชายมาส่งให้แล้วนะครับ จอดอยู่ที่ลานจอดรถชั้น A ใต้ดินครับ ถ้าลงลิฟต์ไปก็เจอเลย”“ขอบใจมาก” เฉินอันหลานพูดขึ้นในขณะที่ยืนขวางอยู่หน้าประตูไม่ยอมขยับไปไหนเหลยจินที่เริ่มจับสังเกตท่าทางมีพิรุธของเฉินอันหลานได้ก็ยิ่งรู้สึกสงสัยว่าภายในห้องนั้นมีอะไร คนสนิทของเฉินหยินชิงพยายามทำคอยืดคอยาวเพื่อสอดส่องเข้าไปด้านใน“นายไม่มีงานทำหรือไง?” เฉินอันหลานเอ่ยถามเสียงเรียบ“คุณชายรองให้ผมมาช่วยทางนี้ครับ ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องทำ...” พูดได้เพียงครึ่งหนึ่งก็ต้องหุบปากลงเมื่อได้ปะทะกับสายตาเยียบเย็นของเฉินอันหลาน“ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว นายกลับไปก่อนเถอะ”“แต่คุณชายสามครับ...”“ฉันยังไม่ออกไปไหนในช่วงเวลานี้หรอก แต่ถ้านายไม่วางใจจะเฝ้าอยู่ด้านล่างก็ได้”หลังจากได้ยินประโยคนั้น เหลยจินก็แสดงสีหน้าเกรงใจออกมาทันทีเมื่อรับกุญแจทั้งสองดอกมาไว้ในมือแล้ว เฉินอันหลานก็มองเหลยจินอีกครั้งก่อนจะปิดประตูลงเพื่อกันให้เขาอยู่ด้านนอกเจ้าของห้องถอนหายใจและหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก แต่เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นกล่องเจ้ากรรมยังคงคาอยู่ที่ปากถังขยะ สีหน้าของชายหนุ่มก็พลันมืดครึ้มลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 ของขวัญ (อีกครั้ง) 2

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 47 ของขวัญ (อีกครั้ง) 2

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้