8 ปีก่อนหน้านี้
"โอ๊ยยย"
ชวนฝันในวัยสิบเก้าปีได้ล้มลงไปกับพื้นเมื่อข้อเท้าของเธอพลิกขณะกำลังแข่งกีฬาภายในคณะ
"ฝัน เป็อะไรรึเปล่า!"
มีนาเพื่อนสนิทรีบเข้ามาพยุงเมื่อเห็นเพื่อนล้มลงไปขณะกำลังจะะโตีลูกวอลเล่ต์
"เจ็บมากเลยมีนา"
เธอจับข้อเท้าที่บวมแดง
"แย่จัง มีใครว่างๆอยู่บ้างมั้ย อ๊ะ วินๆ!"
ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการแข่งกีฬาและเสิร์ฟน้ำ จะมีก็แต่'ราวิน' หนุ่มหน้านิ่งผู้ที่แทบไม่เข้าร่วมกิจกรรมใดๆของคณะนิเทศศาสตร์ที่พวกเธอเรียนกันอยู่
"มีอะไร?"
ราวินถามน้ำเสียงราบเรียบ ไม่ไหวติงกับสิ่งตรงหน้าที่เกิดขึ้น
"ชวนฝันล้มขาน่าจะพลิกน่ะ ช่วยพาไปห้องพยาบาลหน่อยได้มั้ย"
มีนารีบพูดเพราะเธอจะต้องลงแข่งต่อแล้ว
"คนอื่นไม่ว่างรึไง"
เขาตอบแบบไม่สบอารมณ์ ที่จริงวันนี้ก็ไม่ได้อยากจะมาด้วยซ้ำหากเพื่อนสนิทอย่าง 'อคิณ' ไม่ลากเขามา
"ก็ไม่ว่างน่ะสิ ช่วยหน่อยเถอะน่า"
แม้ราวินจะหล่อลากไส้สักเพียงใดแต่เพื่อนร่วมคณะก็ไม่ไหวหวั่นเพราะรู้กิตติศัพท์ดี หล่อ หยิ่ง ร้าย ปากหมา แถมบรมจน!
ราวินจำใจต้องอุ้มชวนฝันเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน
ดวงหน้าสวยขึ้นรอยริ้วแดงเมื่อถูกอุ้มเข้าแบบนั้น
เขาอุ้มเธอมาจนถึงห้องพยายาลและรอจนเ้าหน้าที่ทำแผลเสร็จ
"เป็อะไรหน้าแดง ไม่สบายรึไง?"
เขาเองยอมรับเลยว่าชวนฝันสวยและโดดเด่นมาก เห็นใกล้ๆแบบนี้ยิ่งสวย
"เอ่อ ปละ เปล่าหรอก ขอบคุณนะวิน.."
"อืม ไม่เป็อะไรก็ดีแล้วล่ะ"
"ขอบคุณนะที่พาเรามา"
ใครๆก็รู้กันว่าราวินไม่ใช่คนที่ขอความช่วยเหลือได้ง่ายๆ
หลังจากนั้นก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆ...
"เย็นนี้ไปทำงานกันที่ไหนดีวิน"
ชวนฝันจับฉลากได้งานคู่กับราวิน หลังๆมานี้ราวินคุยง่ายขึ้นเยอะ ก่อนหน้านี้เรียกได้ว่าแข็งเป็หิน
"อืม..ห้องสมุดคนเยอะแน่ๆเพราะใกล้สอบ"
"งั้นเหรอ งั้นไปไหนดีล่ะ"
เพราะเป็งานเร่งก่อนสอบไฟนอลยิ่งทำให้เธอใจร้อนไปกันใหญ่
"งั้น...ไปทำห้องเรามั้ย"
ราวินเสนอ
"ฮ๊า!"
ชวนฝันอึ้ง ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนั้นออก
"แค่ไปทำงานน่ะ อย่าคิดมาก"
ราวินตอบปัดๆ แม้ว่าลึกๆจะปลื้มในความน่ารักใจดีแต่ก็มีขอบเขตและระยะห่าง
ที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่มีใครรู้ฐานะ ความเป็มา และตัวตนของเขาเลยสักคน แม้แต่เพื่อนสนิทอย่างอคิณก็ไม่รู้เลย...
ณ หอของราวิน
หอเก่าๆใกล้มหาวิทยาลัย เป็หอพัดลมซึ่งราคาต่อเดือนนั้นถูกมากๆ
"พอได้มั้ย หอเราไม่มีแอร์จะร้อนรึเปล่า?"
ราวินถามออกไปอย่างนั้น ในใจเขาก็นึกสงสารที่เอาสาวสวยน่ารักอย่างชวนฝันมานั่งหลังขดหลังแข็งลำบาก
"มะ ไม่เป็ไรหรอกจ้ะ"
ชวนฝันยิ้มๆแล้วนั่งลงกับพื้นห้อง หญิงสาวหน้าสวยในชุดนักศึกษากระโปรงพีทเอ่ยออกมาอย่างใจดี
ในห้องเล็กๆมีเพียงเตียงเดี่ยวขนาดสามจุดห้าฟุตและกีต้าร์สีดำเก่าๆอยู่ตัวนึง
ราวินนั่งลงข้างเธอแล้วช่วยกันนั่งทำงานพร้อมกับเอาโน๊ตบุ๊คมาเปิดหาข้อมูลไปด้วย
หน้าของทั้งคู่ชิดจนชนกัน...
"ฝัน..."
เขาเอ่ยชื่อของเธอขึ้นมาเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มลูกเสี้ยวยื่นเข้าไปก่อนจะประกบปากจูบปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อนั้น...
ร่างเล็กเคลิ้มไปกับรอยจูบของหนุ่มหล่ออย่างราวิน เธอล้มตัวลงนอนไปกับพื้นและมีเขาขึ้นคร่อมจูบเอาไว้อยู่อย่างนั้น
มือหนาเริ่มเลื่อนขึ้นมาขยำทรวงอกอวบภายใต้เสื้อนักศึกษาสีขาว
"อ๊ะ!!"
แต่ก็ต้องหยุดการกระทำนั้นไว้เมื่อสาวใต้ร่างเริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังจะถลำตัวลงลึก
"โทษที เราเผลอตัวไปหน่อย"
ราวินลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองอีกด้านอย่างรู้สึกผิดอยู่เล็กๆในใจ
สมัยเรียนไฮสคูลที่โรงเรียนนานาชาติเขาฟันหญิงมานับไม่ถ้วน แต่กับชวนฝันเขากลับรู้สึกอยากถนุดถนอม
ราวิน นฤภูวนิล ทายาทเพียงคนเดียวแห่งตระกูลร่ำรวย มีชื่อเสียงและเงินทอง แต่เขากลับเลือกที่จะก้าวเท้าออกจากบ้านเพราะพ่อของตัวเอง
เงินเก็บอันน้อยนิดทำให้เขาตัดสินใจกำเงินมาลงเรียนคณะนิเทศศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยในต่างจังหวัดเนื่องจากค่าครองชีพถูกแสนถูก
"คะ คือ เอ่อ"
ชวนฝันติดอ่างไปไม่เป็ ไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงปล่อยตัวปล่อยใจไปขนาดนั้น
"ถ้าฝันไม่รังเกียจคนจนๆอย่างเรา...เรามาเป็แฟนกันมั้ย"
ราวินเอ่ยออกไปตรงๆ
"วิน...วินชอบฝันเหรอ"
ใจดวงน้อยไหวสั่น แท้จริงลึกๆแล้วเธอก็มีใจให้เขา
"ชอบสิ...ชอบมากด้วย"
"อื้ม"
หญิงสาวหน้าสวยพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ ใบหน้าของเธอตอนนี้มันแดงซ่านไปหมด
"อื้มนี่คืออะไร?"
"ฝันก็ชอบวิน...เรามาเป็แฟนกันนะ"
ชวนฝันพูดอ้อมแอ้มออกมาเสียงเบา แต่นั่นก็สร้างรอยยิ้มให้ราวินได้ในรอบหนึ่งปี...เขาไม่เคยมีความสุขอีกเลยนับั้แ่วันที่แม่จากไป
ทั้งสองคนคบกันโดยที่เพื่อนๆทุกคนก็รับรู้ ไม่เว้นแม้แต่ 'อคิณ' เพื่อนสนิทของราวิน เขาเองก็แอบชอบชวนฝัน ใครเล่าจะคิดว่าราวินเพื่อนรักจะชิงตัดหน้า
อคิณเป็ลูกคนร่ำรวยในจังหวัด ที่บ้านเปิดร้านขายทองใหญ่โตในตลาด
"ฝันไม่อยากให้วินไปเล่นกีต้าร์แล้ว พวกผู้หญิงชอบมองวิน"
ชวนฝันหลังเลิกเรียนก็บ่นอุบกับแฟนหนุ่ม เธอช้อนกระโปรงพับเข้าแล้วะโขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์โครงกระดูก เศษเล็กสองล้อคู่ใจราวินที่ได้มาในราคาเพียงหลักพัน
"วินต้องทำงานนะฝัน ไหนจะค่าเทอมค่าหอค่าน้ำค่าไฟอีก ค่าน้ำมันไอ้แก่ที่เราขี่ไปเรียนไปรับไปส่งฝันอีก"
ราวินเป็นักร้องและเล่นกีต้าร์ในร้านเหล้าแถวมหาวิทยาลัย สาวๆติดตรึมทำให้ชวนฝันหึงหวง
"ก็นั่นแหละ...ฝันก็ไม่อยากให้วินไปทำงานนั้นอยู่ดี"
งานพาร์ทธามอื่นๆมีเยอะแยะจะตายที่ไม่ใช่งานร้านเหล้า
"อย่าลืมสิฝัน วินมีความฝันนะ...วินอยากเป็นักร้อง"
ราวินพูดขึ้น ชวนฝันพยักหน้าเข้าใจ เธอรักราวินมากและพร้อมที่จะเคียงข้างเขาในทุกสถานการณ์...
ขึ้นมหาวิทยาลัยปีสอง
ทั้งคู่ยังคบและรักกัน อคิณเห็นภาพบาดตานั้นทุกวันและยอมรับเลยว่าอิจฉาเพื่อนรักอย่างราวิน ราวินมีดีเพียงหน้าตา ฐานะการเงินต่างกับเขามาก แต่ชวนฝันก็เลือกราวินอยู่ดี นั่นคือสิ่งที่อคิณคิดและปวดใจ
"วิน เย็นนี้ไปกินชาบูกันนะ"
ชวนฝันยิ้มแล้วเอ่ยชวนแฟนหนุ่ม
"เราไม่มีตังอะฝัน เอาไว้เดือนหน้าได้มั้ยนี่ก็สิ้นเดือนพอดีด้วย"
ราวินพูดขึ้นมา
"งะ งั้นเหรอ...อื้ม ก็ได้จ้ะ"
ชวนฝันยิ้มเจื่อนๆ เธอรู้สึกผิดที่ชอบชวนเขาใช้เงินสิ้นเปลือง บ้านของเธอเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร เธอเรียนมหาลัยโดยการกู้กยศ และอาศัยอยู่ที่บ้านเช่าเล็กๆกับแม่ของเธอ โดยแม่เองก็ทำงานรับจ้างรายวันทั่วไป
ชวนฝันพยายามเข้าใจราวินมาโดยตลอด เธอรักเขามากและพร้อมจะยอมเสียสละ
วันพิเศษไม่เคยได้ไปไหนเหมือนคู่อื่นๆ ได้แต่กินอาหารตามสั่งไม่ก็กินที่ห้องของราวิน
4 ปีต่อมา
ทั้งคู่เรียนจบกันมาได้หนึ่งปี ชวนฝันสมัครงานแถวๆมหาวิทยาลัยเพราะอยู่ใกล้บ้าน เธอทำงานไม่ตรงสาย เป็เพียงพนักงานตัวเล็กๆในบริษัทเอกชนเล็กๆแห่งหนึ่ง เงินเดือนแตะอยู่หมื่นสอง
ราวินยังคงตามล่่าฝันอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน...
เขาร้องเพลงและเล่นกีต้าร์อยู่ที่ร้านเหล้าร้านเดิม หอเดิม และยังอัดเสียงลงยูทูป ทั้งยังแต่งเพลงใหม่ๆเรื่อยๆ...แต่มันก็ยังไม่ดังไม่ปังสักเพลง
ณ บ้านของชวนฝัน
"แม่!"
ชวนฝันใเมื่อเข้ามาในบ้านก็พบกับแม่ของเธอยืนกอดอกมองหน้าเธออยู่อย่างนั้น วันนี้เป็ดั่งเช่นทุกวันคือราวินขี่มอไซค์คันเก่ามาส่งเธอ
"นี่แกยังไม่เลิกกับไอ้เด็กนั่นอีกเหรอ?"
แม่ของชวนฝันไม่พอใจ
"แม่คะ! ราวินเป็แฟนหนูนะ ทำไมแม่พูดแบบนั้น"
ชวนฝันไม่พอใจที่แม่ของเธอต่อว่าราวิน แม้เขาจะเป็ยังไงแต่ก็ดูแลเธออย่างดี...ตลอดระยะเวลาที่เป็แฟนกันมาเขาไม่เคยล่วงเกินเธอเลยสักครั้ง มากสุดแค่จูบ
"ต่อไปนี้ฉันขอให้แกเลิกคบกับมันได้แล้ว แกโตแล้วนะฝัน หัดมองถึงอนาคตบ้างสิ!"
"ไม่ค่ะ! หนูรักวิน.."
ชวนฝันเถียงทำเอาผู้เป็แม่ถึงกับปวดใจ เธอส่งลูกจนเรียนจบมาด้วยตัวคนเดียว หวังว่าลูกสาวจะมีหน้าที่การงานที่ดี มีสามีดีๆ แต่กลับไม่เป็อย่างหวัง...
"นังลูกบ้า โอ๊ยย!"
ผู้เป็แม่ล้มพับลงไปกับพื้นทำเอาชวนฝันอึ้ง
"แม่! แม่!! แม่คะ!!!"
1K
