ตอนที่ห้าสิบเจ็ด เรื่องเล็กๆหลังงานปาร์ตี้
ดื่ม ดื่ม ดื่ม
พวกเราสามคน ผมแฮงก์และแอนดรูว์
ดื่มน้ำอัดลมที่เตรียนมไว้หลายขวดพร้อมๆกัน
แอนดรูว์ดื่มได้เร็วที่สุด เพราะผมแม้จะมีร่างกายเหนือมนุษย์แต่เป็นคนที่ไม่ชอบทำอะไรรวดเร็วเกินไป
อุ๊บ
เอิ๊กกกก
อิ๊ก
เอิ๊กก
“ชั้นคือผู้ชนะ”
แอนดรูว์ชูแขนตะโกนขึ้นมา
พวกแอนนา และเทเลอร์กับวิลโล่ส่ายหน้าอย่างระอาใจเมื่อพวกเธอเห็นเราแข่งดื่มน้ำอัดลมและแข่งกันว่าใครจะเรอได้นานที่สุดนั่นเอง
“งั้นต้องฉลองกันด้วยน้ำอัดลมมากกว่าเดิม”
ปึง
ผมยกน้ำอัดลมแพ็กใหม่มาขึ้นบนโต๊ะ
หากนี่เป็นแนวตลกคงบอกว่าพวกเราอืดน้ำอัดลมกันจนดื่มไม่ไหวอีกต่อไปสร้างบทเรียนสอนใจให้กับชีวิตว่าคนเราควรทานอะไรแต่พอดี แต่ผมกลายเป็นคนอเมริกันไปเกือบเต็มตัวแล้ว
พวกเราเลยตอบพร้อมกันว่า
“ใครดื่มเร็วกว่าชนะ”
ฮ่า เอิ่กกกก
ฮา ฮา ฮา
และพวกเราก็หัวเราะเสียงเรอของกันและกันอย่างไร้สาระหาเหตุผลอะไรไมได้
แต่ความจริงมันก็ควรจะพอแล้วนี่?
อาจจะเพราะว่าผมตระหนักถึงอันตรายของโลกนี้
ทำให้ผมมองว่าการทำเรื่องบ้าบอกับแอนดรูว์และแฮงก์ยังมีคุณค่า
ดังนั้นผมคิดว่าผมติดค้างพวกเขาถึงได้ชวนมาร่วมปาร์ตี้ในวันนี้เพราะเป็นจังหวะดีที่พวกเราหลายคนมารวมกันด้วยแม้จะเกิดจากอุบัติเหตุที่ผมไม่ตั้งใจก็ตาม
“เป็นอะไรเลโอนาร์ด ทำไมเงียบๆไป”
แอนดรูว์กล่าว
“ใช่ๆ ชั้นว่าต่อไปเรามาแข่งฉี่ไกลกันเถอะ”
แฮงก์กล่าว
“อย่ามาทำอะไรแบบนั้นในสวนบ้านชั้นนะ”
แอนนาตะโกนขึ้นมา
แอนดรูว์กับแฮงก์ตบมือประสานกันและกันอย่างกับทำเรื่องอะไรบางอย่างสำเร็จที่กวนอารมณ์แอนนาได้
“ชั้นมีอะไรจะบอกกับพวกนาย”
ผมเอาสายฟ้ามาไว้ในมือ
“ชั้นคือผู้มีพลังวิเศษพวกนายอาจจะคิดว่าชั้นคือแนวแม็กนีโต้ผสมกับวันเดอร์วูแมนก็ได้”
ผมกล่าวต่อหน้าสายตาที่ตกใจของแอนดรูว์และแฮงก์