ห้องนอนใหญ่ ชัชวางทรุดกายลงนั่งบนเตียงแล้วเอนกายลงโอบกอดเอวภรรยาไว้ร่างกายเธอกำลังไหวสั่นเพราะแรงสะอื้นมันให้เขารู้สึกหนักใจลูกชายเดินทางไปต่างประเทศแล้ว เหลือไว้แค่เพียงาแของสองแม่ลูกที่ยากเยียวยาเขาแค่้าให้ลูกปรับเปลี่ยนเป็คนใหม่เมื่อเดินทางกลับมา หากเวลานั้นไม่มีใครบางทีชินอาจยอมรับอิงนิสาเป็คนรัก
“ผมขอโทษ” เขาบอกเสียงแ่เบา
ภรรยาปาดน้ำตาออก แล้วหันกายมาสบตาสามี
“อย่าขอโทษอีกเลยค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังทำใจอยู่ฉันสงสารลูกเลยอดไม่ได้ที่จะร้องไห้” เธออธิบาย
“ผมรู้ครับ”
“ขอเวลาฉันกับลูกหน่อยนะคะ”
มือหนาลูบไล้แก้มภรรยาแ่เบา
“ครับ”
สามเดือนผ่านไป
เสียงอาเจียนดังในห้องน้ำ ร่างบางก้าวออกมาทรุดกายลงนั่งกับพื้นอาการหน้ามืดเวียนศีรษะทำเอาเธอทรงตัวไม่ไหว ใบหน้าเรียวสวยเริ่มซีดเผือดน้ำตารินไหลอาบแก้ม อาการนี้กำลังทำให้ตระหนกเธอแน่ใจว่าประจำเดือนไม่มาสองเดือนแล้ว ความกังวลถาโถมเข้าหามือเผลอลูกท้องแ่เบา หากเธอท้องอนาคตคงจบสิ้นแล้ว
หยิบที่ตรวจครรภ์ซึ่งซื้อมาก่อนหน้า แล้วเข้าห้องน้ำอีกครั้งเธอหยดปัสสาวะลงในนั้นแล้วรอผล ขีดสีแดงสองเส้นเด่นชัด หญิงสาวนิ่งงันเหมือนหินหล่นทับร่างทรุดลงนั่งตรงนั้งปิดหน้าปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูไม่ได้ทำให้อิงนิสาหยุดร่ำไห้คนเป็แม่ถือวิสาสะเปิดเข้าด้านใน แล้วเดินตามหาบุตรสาวเห็นบางอย่างในห้องน้ำอัมพรหยิบขึ้นมาดูดวงตาเบิกกว้างทรุดกายลงรั้งลูกมากอดไว้
“ไม่เป็ไรอิง ไม่เป็ไรนะแม่อยู่ตรงนี้แล้ว” เสียงสั่นเครือปลอบลูกใจแม่ก็เจ็บไม่ต่างกัน
คนตัวเล็กส่ายหน้ากับอกแม่
“ทำไมเื่แบบนี้ต้องเกิดกับหนูด้วยแม่ ทำไม!”
อัมพรลูบไล้แผ่นหลังลูก ช่วยลูกไม่ได้สักอย่าง ตอนที่เห็นลูกถูกรังแกคนเป็แม่ทำได้แค่ยืนมองแล้วปลอบประโลมเท่านั้น กับคนทำผิด จำใจต้องปล่อยไป
“อิงต้องเข้มแข็งนะลูก เพื่อที่ลูกจะได้ตัดสินใจอย่างรอบคอบ”
เธอเข้าใจว่าแม่้าสื่ออะไร กับเด็กในท้อง ควรทำอย่างไร
“อิงตัดใจทำร้ายเด็กไม่ได้หรอกค่ะแม่ อิงทำไม่ได้”
“ถ้าอย่างนั้นอิงก็เก็บเขาไว้เถอะลูก”
หญิงสาวพยักหน้าช้าๆ น้ำตาอาบแก้ม อัมพรกัดฟันแน่นเด็กคนนี้คือทายาทตระกูลสิระเกียรติ สามีไม่มีทางปฏิเสธได้หลานของเธอเกิดมาต้องได้รับการดูแลอย่างดี ชินภาคต้องรับผิดชอบกับเื่นี้