“อ๋อ…พี่สาวของโรสมันน่ะ” อลิซพูด
“แฟนหรอ?”
อลิซกำลังจะพูดต่อ แต่โรสสะกิดขาอลิซเบา ๆ และพูดแทรกขึ้นมา
“ใช่”
ฟ้ากำลังจะพูดต่อ แต่พลอยใสเดินเข้ามาในร้านและนั่งลง ฟ้าจึงเงียบไป เปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็ยิ้มร่าเริงเหมือนเดิม
“ไอ้ลิซ ไอ้โรส งั้นเดี๋ยวกูไปก่อนนะ” พลอยใสพูด
“เออ เดี๋ยวกูไปส่ง” โรสพูด
พลอยใสหันไปหาพวกฟ้าและพูดขึ้น
“งั้นเราไปก่อนนะ”
และก็รีบลุกออกจากร้านไปทันที ส่วนโรสกับอลิซก็ลุกตามไปเช่นกัน ทิ้งให้ฟ้าที่กำลังนั่งอยู่สงสัยเป็อย่างมากว่าคนที่ชื่อรินเป็ใคร เป็อะไรกับพลอยใส และสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็เคร่งเครียด เรนนี่กับสโนว์เห็นฟ้าเป็แบบนั้นจึงเอ่ยถามว่า
“ไอ้ฟ้า มึงเป็อะไร?” เรนนี่ถาม
“กู…กูแค่หงุดหงิดนิดหน่อย ช่างมันเหอะ”
“มึงรู้จักกับพลอยแค่วันเดียวเองนะ เก็บอาการหน่อย” สโนว์พูด
“หรือว่ามึงรู้จักพลอยมาก่อน” สโนว์พูดต่อ
“ถ้ากูบอกว่ากูเคยเห็นพลอยมาก่อน พวกมึงคิดว่ายังไง”
“รักแรกพบอะไรงี้หรอ?”
“เออ พลอยเป็รักแรกของกูเอง”
ย้อนกลับไปเมื่อ 6 ปีก่อน สมัยที่ฟ้าอยู่ ม.ต้น
ฟ้าเพิ่งเข้ามัธยมต้นที่โรงเรียน S เธอเป็คนที่ไม่โดดเด่นอะไร หน้าตาแย่ ใส่แว่นหนา ๆ ผิวคล้ำเล็กน้อย ตัวอวบ ๆ เธอมักจะโดนรังแกและไถเงินเป็ประจำจากเพื่อนร่วมห้อง ทำให้ฟ้ารู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังในชีวิตเป็อย่างมาก เธอพยายามบอกพ่อกับแม่หลายรอบแต่กลับโดนต่อว่า ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่าขนาดพ่อกับแม่ของเธอยังเป็ Safe Zone ไม่ได้เลย
วันหนึ่ง่ประมาณสี่ทุ่มกว่า ๆ บนสะพานข้ามแม่น้ำในละแวกปทุมธานี เธอตัดสินใจจะหนีปัญหาของเธอโดยการะโลงแม่น้ำตรงนั้น ทว่ากลับมีเด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ เธอหันไปมองผู้หญิงคนนั้นจึงได้เห็นหน้าของเธอเป็ครั้งแรก เธอมีรอยยิ้มที่สดใส ผมสไลด์เลเยอร์สีดำสวยงาม ใส่ชุดนักเรียน S
“นี่เธอขึ้นไปทำอะไรตรงนั้น” เธอคนนั้นพูดกับฟ้า
“เรา…เรา…”
“อะ…งั้นไม่ถามละ ลงมาคุยกับเราก่อนดีกว่ามั้ย?”
ฟ้าได้ยินคำพูดของผู้หญิงคนนั้นเหมือนได้ยินคำสั่งของเพื่อนที่รังแกเธอ จึงลงจากสะพานแล้วเดินมาหา หลังจากที่ฟ้าลงมา สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็เปลี่ยนไป รอยยิ้มของเธอเมื่อกี้ค่อย ๆ เปลี่ยนมาเป็สีหน้าที่จริงจัง เธอกางมือออกก่อนจะตบไปที่แก้มของฟ้าอย่างแรง ฟ้าใมากและได้หันมาหาผู้หญิงคนนั้นอีกครั้งด้วยความสงสัยและหวาดกลัว
“นี่เธอ! เป็บ้าอะไรวะ ทำไมถึงคิดสั้นอะไรแบบนี้ไม่เข้าใจ”
“เธอไม่เป็เรา เธอไม่รู้หรอก” ฟ้าพูดด้วยเสียงกระซิบ
“ห๊ะ! ไม่ได้ยิน พูดใหม่ดิ ไม่ได้ยิน”
“เธอไม่เป็เรา เธอไม่เข้าใจความรู้สึกนี้หรอก!” พูดด้วยเสียงะโ
“ใช่ เราไม่ใช่เธอ งั้นก็บอกเรามาสิ”
ฟ้าจึงเล่าเื่ราวให้เธอฟังั้แ่ต้นจนจบ
“สรุปแล้วเธอก็ไม่ได้ผิดอะไรหนิ แล้วจะไปยอมพวกมันทำไม” ผู้หญิงคนนั้นพูด
“ก็เราสู้พวกนั้นไม่ได้อะ จะให้ทำยังไง”
“สู้ไม่ได้ยังไง มีมือมั้ย…มีเท้ามั้ย ห๊ะ”
“เรา…”
“จำไว้ ชีวิตคนเราอะเกิดมาครั้งเดียว ใช้ให้มันดี ๆ หน่อย เข้าใจมั้ย” เธอพูดแทรกขึ้นมา
“อ…อ…อืม”
ผู้หญิงคนนั้นมองมาที่ฟ้าแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็สีหน้าที่ฟ้าไม่เคยได้เห็นมาก่อน สายตาของเธอดูเหมือนเป็ห่วงเป็ใยในตัวของฟ้ามาก
“เราว่าเธอออกจะสวยนะ ดูจากของที่ใส่ก็ดูแพง ดูแลตัวเองให้มันดี ๆ หน่อย” ผู้หญิงคนนั้นพูดพลางมองไปที่ใบหน้าของฟ้า
“เราสวยจริง ๆ หรอ”
“อื้ม”
“ขอบคุณนะ”
“อืม ไม่เป็ไร”
ก่อนที่เธอจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่าตอนนี้เป็เวลา 22:49 น. แล้ว เธอเห็นแบบนั้นก็ใเป็อย่างมาก ก่อนที่จะพูดกับฟ้าไปว่า
“ไปก่อนนะ ต่อจากนี้ก็ใช้ชีวิตให้มันดี ๆ ล่ะ”
และก็รีบวิ่งจากไป โดยที่ฟ้าไม่รู้ว่าเธอคนนี้ชื่ออะไร อยู่ชั้นไหน
หลังจากที่พูดคุยกับหญิงสาวคนนั้น ตัวของฟ้าเองก็เริ่มเปลี่ยนไป จากที่เธอเคยยอมคน ไม่สู้ใคร ตอนนี้เธอกลับไม่ยอมใครหน้าไหนทั้งนั้น จนเข้าห้องปกครองอยู่บ่อยครั้ง พ่อกับแม่ของเธอก็ยังคงด่าเธออยู่ตลอดโดยที่ไม่เคยปกป้องฟ้าเลยสักครั้ง บางครั้งฟ้ารู้สึกน้อยใจเป็อย่างมาก แต่พอเธอนึกถึงวันที่ได้คุยกับพลอยใส ตัวของเธอเองก็สงบลงได้ทุกครั้ง
ตลอด่เวลาที่อยู่ ม.1 ฟ้าแอบมองเธออยู่เสมอ สุดท้ายฟ้าก็ขึ้น ม.2 เธอเริ่มมีเพื่อนเข้าหามากขึ้น ทว่าในเทอมนั้นจู่ ๆ เธอกลับไม่เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นเลย จนกระทั่งวันหนึ่งฟ้าได้เห็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ไกล ๆ ในโรงอาหาร
“นี่ อีฟ้า มึงมองใครอยู่น่ะ” เพื่อนของฟ้าพูด
“มึงรู้จักผู้หญิงคนนั้นปะ?” ฟ้าถามและชี้ไปข้างหน้า
เพื่อนของฟ้าหันไปมองก่อนจะหันกลับมาพูด
“อ๋อ…นั่นพี่พลอยใส เป็เพื่อนของพี่อลิซที่เป็นักแสดงน่ะ”
“หรอ พี่เขาดูสวยดีนะ”
“มึงชอบพี่พลอยใสหรอ กูขอแนะนำมึงตรง ๆ เลยนะ อย่าไปยุ่งกับพี่เขา นิสัยพี่เขาออกจะ…”
“ทำไมหรอ?”
“กูได้ยินมาว่าพี่เขาโหดมาก อยู่กับพวกผู้ชายอันธพาลทรงแบบเด็กแก๊งอะ”
“ก็ดูแมนอยู่นะ น่ารักดี”
“อีกอย่างพี่เขาไม่ชอบมึงหรอก เขาชอบผู้หญิงสวย ๆ ตัวเล็กน่ารัก ๆ แล้วดูมึงดิ”
“กูทำไมห๊ะ?”
“มึงก็ตัวเล็กอยู่นะ แต่หน้าไม่เข้าไทป์พี่พลอยใสว่ะ”
“มึงรอดูเถอะ สักวันกูจะเอาพี่พลอยใสมาเป็แฟนให้ได้เลย”
หลังจากที่ฟ้าได้คุยกับเพื่อนของเธอในวันนั้น ในทุก ๆ วันตอนเช้าเธอมักจะแอบวางของกิน น้ำ ขนม ไปที่โต๊ะของพลอยใส แอบดูเธออยู่ทุกวันหลังเลิกเรียน จนกระทั่งวันหนึ่งพลอยใสได้หายตัวไป เธอไม่เห็นพลอยใสจึงพยายามสอบถามเพื่อนร่วมชั้นของพลอยใส แต่กลับไม่ได้คำตอบเลย ในใจของฟ้าก็รู้สึกเสียใจเป็อย่างมาก ผู้ที่เป็ Safe Zone ของเธอได้หายไป
วันหนึ่งฟ้าได้ยินว่าพลอยใสได้ย้ายโรงเรียนไปแล้วกับเพื่อนของเธออีก 2 คนชื่อโรสกับอลิซ ฟ้าจึงถามที่อยู่ของพลอยใสจนได้มา เธอก็รีบไปตามที่อยู่นั้นทันที ปรากฏว่าบ้านหลังนั้นถูกขายไปแล้วและย้ายไปที่ไหนก็ไม่ทราบ หลังจากวันนั้นมาตัวของฟ้าเองก็พยายามใช้ชีวิตให้ดีขึ้นตามที่พลอยใสเคยบอกเธอเอาไว้ ในระหว่างที่เธอเรียนอยู่ที่โรงเรียน S ก็พยายามตามหาพลอยใสอยู่ทุกที่ที่เธอสามารถจะไปได้
จนฟ้าเรียนจบมัธยมต้น เธอเรียนต่อมัธยมปลายที่เดิมเผื่อว่าพลอยใสจะกลับมาเรียนที่นี่อีกครั้ง แต่ว่ายิ่งเฝ้ารอ กลับยิ่งไม่เห็น จนสุดท้ายฟ้าก็เริ่มตัดใจจากพลอยใสให้คิดซะว่าพลอยใสคือรักแรกของฟ้า ถ้าวันหนึ่งได้เจอกันอีก ฟ้าจะไม่มีทางปล่อยพลอยใสไปแน่นอน
จบตอนที่ 5
221
