เหมือนฟ้าเล่นตลกแม้อยู่ในร่างใหม่แต่ไม่วายต้องอยู่ในสถานะภรรยาน้อย ซึ่งก็ยังไม่รู้ว่าสามีของเธอนั้นเป็ใคร ไม่ใช่สิ!สามีของเฟิงอิงถึงจะถูก ปัดโธ่ชีวิตแสนอาภัพเพิ่งจะอกหักมาหมาดๆ รู้ตัวอีกทีก็อยู่สถานะนี้กรรมอะไรล่ะนั่น ส่วนยัยฮูหยินปากแจ๋วเจอกันครั้งแรกก็จิกเป็ไก่เลย
‘เฮ้อ หลังจากนี้ฉันต้องเจอกับอะไรอีก
"คุณหนูเ้าคะ"
อี้เหนียงเอ่ยเรียกนายหญิงที่กำลังนั่งเหม่อนึกคิดกับเื่ที่ตนเองที่ต้องประสบพบเจอในวันนี้ อีกทั้งส่งสายตา เป็เชิงบอกเป็นัยๆ ว่ามีคนกำลังจ้องเธออยู่
อิงอิงเหลือบตามองเห็นฮูหยินใหญ่กำลังจ้องเธอเขม็ง ให้ตายเถอะ!แม่คุณฮูหยินนี้ก็จ้องอย่างกับจะกินเืกินเนื้อกันให้ได้เลยช่างเถอะ ก็แค่ปั้นหน้าให้ผ่านไป
"ขอบคุณฮูหยินใหญ่ที่มาเยี่ยมเยือนเฟิงอิงเ้าค่ะ อาการป่วยของข้าเพิ่งจะฟื้นตัวจึงตอนรับฮูหยินใหญ่ได้ไม่ดีนักต้องขออภัยท่านด้วย"
ถึงอย่างงั้นฮูหยินก็ยังอุตส่าห์มาเยี่ยมเยือนก็นับว่ายังมีน้ำใจ
"ไม่เป็ไร...ข้าเพียงแค่อยากมาดูให้เห็นกับตาว่าเ้าจะสำออยไปถึงเมื่อไรกัน"
หยางซีเอ่ยด้วยเสียงเรียบแต่คำพูดนั้นสั่นสะท้านไปถึงทรวง ปากคอเราะร้ายซะจริงชักอยากจะเห็นผู้เป็สามีซะจริงเชียว มีภรรยาดุร้ายถึงเพียงนี้สามีจะต้องเป็คนเช่นไร
อิงอิงเดิมทีก็ไม่ใช่คนใจเย็นอะไรขนาดนั้นแต่ก็ต้องพยายามเก็บอารมณ์ไว้ เพียงจะรักษาหน้าตาของเฟิงอิงไว้หญิงสาวทำได้เพียงพยายามข่มใจปั้นหน้ายิ้มแต่ในใจนั้นแทบอยากจะเริ่มจะตอบกลับนางสักที สองทีซะเหลือเกินขณะนี้ทำได้เพียงเอื้อมมือไปรินชาใส่ถ้วย อย่างใจเย็นเท่านั้น พุท ใจ โธ เย็น!
" เฟิงอิง ขอมอบชาถ้วยนี้เป็การตอบแทนน้ำใจของฮูหยินเ้าค่ะ"
อิงอิงยื่นถ้วยชาให้อย่างใจเย็นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หยางซีจึงเอื้อมมือมาหยิบถ้วยชาในมือของผู้ให้แต่ไม่ทันจะได้จับถ้วยชาในมือ แต่ทว่าถ้วยชาใบนั้นก็ร่วงลงบนรองเท้าของนางซะแล้ว...อีกทั้งเลอะเทอะเปียกปอนไปสองข้างยังดีที่น้ำชาแค่อุ่นๆ ไม่ถึงกับร้อน
ฮูหยินใหญ่พลันลุกพรวดขึ้นด้วยความในางถลึงตาใส่อิงอิงทันทีขณะที่อิงอิงในร่างของเฟิงอิงกระตุกยิ้มมุมปากให้นางหึ! นี่แค่เริ่มต้นเอง ก็พยายามว่าจะไม่อะไรแล้วนะ..แต่ช่วยไม่ได้ อยากจะเปลี่ยนใจยั่วโมโหฮูหยินใหญ่เล่นๆ สักหน่อยจะเป็ไรไป
โทษทีคนสวย พยายามใจเย็นแล้วแต่ สะกดไม่อยู่จริงๆ
"นี้เ้า! จงใจกลั่นแกล้งข้ารึ!"
"อุ้ย..ขออภัยเ้าค่ะฮูหยินข้าไม่ทันระวังทำท่านาเ็เสียได้"
อิงอิงพูดด้วยเสียงยียวนกวนประสาทอีกทั้งยิ้มมุมปากแฝงความเ้าเล่ห์ให้นาง หยางซีเองย่อมดูออกว่าคนตรงหน้าจงใจจะหาเื่
"เห็นชัดว่าเ้าจงใจปล่อยถ้วยชาก่อนถึงมือข้ายังจะมาเสแสร้งอีก!"
นางแผดเสียงออกมาด้วยความโมโหดังลั่นเรือนแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้อิงอิง สะทกสะท้านใดๆ มีเพียงสาวใช้สองคนที่ยืนแข็งเป็ท่อนไม้ทำอะไรไม่ถูก อิงอิงไม่เกรงกลัวทั้งยังก้าวเท้าเดินเข้าหานางกระชั้นชิด ตอนนี้ทั้งคู่จ้องตากันอย่างไม่มีใครลดละ
"ข้าก็บอกกับท่านแล้วไง ว่าไม่ได้ตั้งใจน่ะ "
อิงอิงกระซิบอย่างเบาๆ ในขณะที่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้นางจนใบหน้าห่างกันเพียงหนึ่งฝ่ามือ ในขณะที่หยางซีใบหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความโมโหแต่กลับถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่ออีกฝ่ายเข้าใกล้จนเกินไปจนรู้สึกไม่ปลอดภัย อิงอิงเพียง้าจะแสดงออกให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธอจะไม่เป็ฝ่ายยอมให้นางมาดูถูกเธออีก ในขณะที่ฮูหยินก็รับรู้ถึงการกระทำนั้นที่้าสื่อของเฟิงอิงเช่นกัน
"เดี๋ยวนี้เ้า...กล้าดีนักนะดูสิว่าหากข้าลงโทษเ้าเ้าจะทนไหวแค่ไหนกัน"
ฮูหยินเอ่ยพร้อมกัดฟันกอดนางรู้สึกโกรธมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเห็นสีหน้าของเฟิงอิงที่จ้องมองตนเองอย่างไม่เกรงกลัว ใยกล้าอวดดีถึงเพียงนี้
"ก็ลองดู ข้ากล้าได้มากกว่าที่ท่านคิดอีก เชื่อสิ! "
อิงอิงสบตาของนางอย่างไม่ละวางสายตา ในขณะที่ฮูหยินใหญ่นางก็ไม่ยอมละสายตาเช่นกัน แต่ทว่าดวงตาคู่สวยของฮูหยินคนนี้แม้ยามโมโหแต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงหน้ากลัว พอจ้องไปสักพักคล้ายกลับถูกดึงดูดเข้าให้มองแต่ใบหน้าสวย ของคนตรงหน้า กลิ่นหอมจางๆ จากถุงหอมที่ติดอาภรณ์ของสตรียุคนี้หอมจนใจสั่นแปลกไปหมด
ตึกตัก ตึกตัก
‘ดะเดี๋ยวก่อน ทำไมหัวใจกลับเต้นเร็วผิดจังหวะเพียงจ้องตากับฮูหยินปากแจ๋วได้โล่คนนี้ทำไมถึงรู้สึกวูบวาบร้อนฉ่าไปทั้งหน้ารึว่า....ฮูหยินจะเล่นของใส่ใช่แน่ๆ นางไม่ชอบเฟิงอิง นางอาจจะเผาพริกเผาเกลือแช่งก็เป็ได้'
อิงอิงคิดไปต่างๆ นาๆ กับอาการแปลกไปที่เกิดขึ้นกับตนเองหญิงสาวไม่เคยเป็แบบนี้กับใครมาก่อน เว้นแต่กับนนท์ที่อดีตคนรัก ทันใดนั้นหยางซีก็คว้าถ้วยชาของตนเองที่วางบนโต๊ะ สาดใส่หน้าของเฟิงอิงอย่างเต็มแรง จากที่ไร้สติไปชั่วครู่ก็ถูกดึงกลับมาทันทีด้วยน้ำชาที่อาบบนใบหน้าโดนของจริงๆ แล้วไหมล่ะ
"คุณหนู!!"
อี้เหนียง รีบวิ่งเข้ามาหาผู้เป็นายที่ยืนนิ่งใบหน้าอาบไปด้วยน้ำชา สาวใช้รีบควักผ้าเช็ดหน้ามาซับหน้าและอาภรณ์ที่เปียกอย่างลนลาน
"เห็นแก่ที่เ้าเพิ่งหายป่วย นี่แค่เป็การเตือนเ้า เป็แค่อนุภรรยา แต่ไม่เจียมเนื้อเจียมตัวได้ถึงเพียงนี้เห็นทีว่าที่ผ่านมาเ้าคงไม่ได้ใสซื่ออย่างที่แสร้งทำมาเหมือนก่อนหน้านี้แล้วกระมั้ง ดูจากท่าทางของเ้าในวันนี้"
นางเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงด้วยคำพูดเสียดแทง อิงอิงได้แต่จ้องนางและก็ไม่ตอบกลับอะไรออกไป ดูท่าทางแล้วหากต่อปากต่อคำอีกคงไม่จบแค่น้ำชาสาดเข้าหน้า เกรงว่ารองเท้าของฮูหยินจะกระแทกเข้าที่แก้มตามมา ตอนนี้ทำได้เพียงแสดงจุดยืนแต่ไม่อาจจะสู้รบปรบมือได้มากกว่านี้ อีกทั้งตอนนี้ร่างกายของเฟิงอิงอ่อนแอมาก หากใช้กำลังตอบโต้ก็ไม่ใช่สิ่งที่สมควรทำ ใจเต้นเร็วขนาดนี้จะเอาแรงที่ไหนไปสู้ล่ะ
'ฮูหยินใหญ่คนนี้ช่างบ้าอำนาจเหลือเกินที่ผ่านมาเฟิงอิงคงถูกฮูหยินกลั่นแกล้งมาโดยตลอดสินะ'
"ไป!! ถิงถิงเรากลับเรือนกันเถอะข้าไม่อยากจะเหยียบเรือนสกปรกนี้นานๆ"
"เ้าค่ะฮูหยินใหญ่"
จากนั้นหยางซีและสาวใช้ข้างกายออกจากเรือนไป อี้เหนียงเป็ห่วงผู้เป็นายมากจึงรีบเข้ามาประคอง
"คุณหนูท่าน ใบหน้าท่านแสบร้อนตรงไหนหรือไม่"
"ข้าไม่เป็ไร ชาไม่ได้ร้อน"
"เหตุใดวันนี้ท่านถึงกล้าต่อปากต่อคำ เผชิญหน้ากับฮูหยินใหญ่ซึ่งๆ หน้าเช่นนั้นล่ะเ้าคะยามปกติท่านไม่เคยเข้าใกล้นางเลย"
"ปกติข้า..ไม่เข้าใกล้นางอย่างงั้นหรือ ทำไมล่ะ?"
"เ้าค่ะ เวลาที่นางมาหาเื่ท่านก็ไม่เคยตอบโต้ใดๆ ท่านบอกกับข้าว่าท่านไม่อยากมีปัญหากับนางปกตินางก็ไม่เคยลงไม้มือกับท่านสักคราแต่วันนี้นางโมโหท่านจนสาดน้ำชาเช่นนี้นับว่าเป็ครั้งแรก…ท่านจำอะไรไม่ได้แล้วหรือเ้าคะ"
อี้เหนียงเอ่ยพร้อมกับทำหน้าสงสัย
"อะ..เอ่อ ข้าพึ่งจะฟื้นมาความจำบางส่วนมันก็เลือนรางไปบ้าง"
"ให้ท่านหมอเฉินมาดูอาการหน่อยไหมเ้าคะ"
"ไม่ต้องหรอก...อีกหน่อยก็ดีขึ้นเอง"
ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน ทันใดนั้นกลับมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาทางด้านหลังของทั้งสองที่หน้าประตูเรือน
"อิงเอ๋อร์ เ้าฟื้นแล้วหรือ?"
เสียงทุ้มที่คุ้นหู เอ่ยขึ้นจากด้านหลังดึงความสนใจให้อิงอิงหันไปทางต้นเสียงเมื่ออิงอิงเห็นหน้าของเ้าของเสียงนั้นอย่างชัดเจนหญิงสาวพลันประหลาดใจ
"นะ นนท์?"
เรือน ฮูหยินใหญ่
หยางซีนั่งขมวดคิ้วครุ่นคิดอะไรบ้างอยู่ที่เก้าอี้ประจำของนาง หลังจากกลับมาจากเรือนของเฟิงอิง
"ฮูหยินเ้าคะ ท่านเป็อะไรรึเปล่าเ้าคะ"
สาวใช้เอ่ยถามเมื่อเห็นนายหญิงของตนเองเอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จามาสักพักใหญ่
"เ้ารู้สึกเหมือนข้าไหมว่าเฟิงอิงนางดูแตกต่างไปจากเดิม"
"อย่างไรเ้าคะฮูหยิน"
"ก่อนหน้านี้ต่อให้ข้าพูดจาถากถางนางแค่ไหนนางก็ไม่เคยตอบโต้ข้าสักครั้ง...ได้แต่นั่งนิ่งหลบตาไม่กล้าแม้จะมองข้าท่าทีปวกเปียกมาโดยตลอด แต่วันนี้เหตุใดข้ากลับรู้สึกว่านางมีแววตาและท่าทีที่เปลี่ยนไปจากเดิมนัก อีกทั้งนางยังกล้ากลั่นแกล้งข้าช่างอวดดีนัก"
"นางอาจจะป่วยจนเลอะเลือนไปแล้ว รึไม่นางก็อาจจะเป็คนเช่นนี้แต่แรกแต่แสร้งทำเป็อ่อนแอก็เป็ได้" สาวใช้เอ่ยขึ้น
"ก็เป็ไปได้...หรือไม่ข้าก็คิดมากไปเองกระมั้ง"
"ฮูหยินเ้าคะ... วันนี้ใต้เท้าฟางจะกลับเข้าจวนแล้วอีกทั้งจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ คืนนี้เป็โอกาสดีที่ท่านจะได้เอาใจใต้เท้าฟางท่านอย่าคิดมากเื่ของนางเลยเ้าค่ะ "
"อืม"
7K
