เคล้าคลอข้างบนจนพอใจมือหนาก็เลื่อนลงปลดกางเกงยีนตัวสั้นของร่างบาง แล้วรั้งรูดออกไปทางปลายเท้าทั้งตัวนอกตัวในโดยที่เธอไม่ทันได้ขัดขืนเพราะหมดเรี่ยวแรงจากรสสวาทที่เขาปรนเปรอให้จนหอบหายใจรวยริน
เมื่อร่างบางเปลือยเปล่าปะทะไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้สติสัมปชัญญะของแพทกลับคืนมาเรียวขาคู่งามงอขึ้นบดบังสรีระส่วนสงวนโดยอัตโนมัติ
“ภู!... อย่า! พอแล้ว”
แพทรวบรวมกำลังเปล่งเสียงร้องบอกออกมาพร้อมทั้งผลักไสร่างสูงใหญ่ให้ออกห่าง
“แพท?เป็อะไรไป เมื่อกี้ยัง...” ภูผางงงันแทบจะอ้อนวอนตอนนี้อารมณ์เขามันเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้ว
“ไม่! อย่าพูดนะ มันไม่ใช่แบบนั้น”
เธอสะบัดหน้าหนีเมื่อเขาพยายามจูบเธออีกครั้งมือเล็กคว้าดึงผ้านวมเพื่อใช้เป็ที่ยึดเหนี่ยวขัดขืน
“แพท...”ภูผาถอนหายใจเสียงอ่อน
มาถึงขั้นนี้แล้วจะให้ค้างคาแบบนี้ได้ยังไงถ้าไม่ทำให้จบ ไม่คุยให้เคลียร์ รับรองว่าคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เจอหน้ากันอีกแน่
“ปล่อย! อื้อ...!”
เขาตัดสินใจฝืนบังคับจูบแพทโดยไม่รอให้เธอคัดค้านได้อีกร่างสูงโน้มตัวลงมาแนบชิดพร้อมจูบไซ้ไปมาที่แก้มอิ่มและซอกคอปลุกเร้าให้เธอมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาอีกครั้งสองมือลูบไล้ทั่วเรือนร่างนุ่มนิ่มแล้วหยุดที่ทรวงอกอิ่มบีบนวดเบาๆ อย่างทะนุถนอมจนอาการขัดขืนค่อยๆ ลดลง เขาไล้ปลายลิ้นเลาะเล็มลงมาช้าๆตวัดกลืนยอดถันสีชมพูเข้าไปในโพรงปากร้อนดูดดุนสลับใช้ลิ้นเลียรอบๆ ฐานจนขึ้นเป็ตุ่มไตแข็งชูชันทำให้แพทเคลิบเคลิ้มทวีความเสียวซ่านขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
“อ๊ะ...อือ...”
เสียงหวานครางแ่ความเสียวจี๊ดๆ ตรงปลายถันทำให้แพทงอหลังเหมือนถอยหนีด้วยความกลัว แต่พอหนีไม่รอดก็กลับแอ่นอกเข้าหาใบหน้าหล่อเหลาอย่างอาลัยอาวรณ์สองมือบางสอดขยุ้มดึงทึ้งเส้นผมดำขลับของเขาไว้แน่น
ภูผาลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบนวลเนียนออกแรงแยกเรียวขาเล็กแล้วแทรกฝ่ามือลงไปััเนินเนื้ออวบอูมที่ปกคลุมด้วยแพรไหมนุ่มความชุ่มฉ่ำเปียกลื่นทำให้เขากดยิ้มร้ายพออกพอใจ
“มึงแฉะขนาดนี้ยังจะห้ามกูอีก”
คำหยอกเย้าของชายหนุ่มทำให้แพทอยากหยุดเขาไว้อีกครั้งเธอรู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น แม้จะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน แต่มันก็เป็ความ้าขั้นพื้นฐานที่ไม่ว่าใครก็รู้และยากจะหักห้ามใจ
แพทหลับตาเตรียมใจลึกๆ แล้วเธอเก็บสิ่งนี้ไว้ให้คนที่เธอรัก และเขาก็คือคนที่เธอรักมาตลอดแม้ไม่ได้ก็เคยคิดว่าจะรักเขาคนเดียวตลอดไประหว่างนั้นเธอไม่รู้เลยว่าภูผาถอดกางเกงตัวเองออกไปั้แ่เมื่อไรจนกระทั่งร่างสูงเปลือยเปล่ากลับลงมาทาบทับร่างบางของเธอเอาไว้แแ่
ภูผาชักรูดแก่นกายแข็งร้อนที่ปวดหนึบเพื่อระบายความเสียดเสียว อยากโจนจ้วงเข้าไปในโพรงเนื้อนุ่มนิ่มใจแทบขาดและคิดว่าเธอก็คงพร้อมแล้ว ร่างสูงแทรกตัวลงตรงกลางยกเรียวขาเล็กให้แยกออกแล้วจับส่วนปลายท่อนเนื้อถูไถเบาๆบนปากทางชุ่มฉ่ำโดยไม่ทันได้สำรวจถ้วนถี่ เขากดส่วนหัวลงไป
“อ๊ะ! เจ็บ!” แพทสะดุ้งเฮือก ลืมตาโพลง กัดริมฝีปากสะกดกลั้นเสียงสะอื้นมันเจ็บมาก เจ็บอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนจริงๆ
ภูผาหยุดกึกแล้วก้มมองคนใต้ร่างด้วยความใ เขาแช่ส่วนปลายนิ่งค้างเอาไว้ไม่กล้าขยับแม้จะไม่เคยเจอสิ่งที่ว่านี้ แต่เขาก็รู้ว่ามันคือกำแพงเยื่อบางๆ ที่กางกั้นประกาศความบริสุทธิ์ของหญิงสาวตรงหน้าถ้ารู้ว่าเธอยังไม่เคย เขาจะได้เล้าโลมเป็ขั้นเป็ตอนให้มากกว่านี้อย่างน้อยเธอจะได้ไม่เจ็บมากนัก แม้จะหลีกเลี่ยงไม่ให้เจ็บเลยก็คงไม่ได้...ความรู้สึกตอนนี้ทั้งตื่นเต้นยินดีและเจือความโมโหเล็กน้อย
“แพท! ไหนมึงบอกว่า ‘เคยแล้ว’ และที่กูเข้าไปเจอนี่คืออะไร?”
แพทสบตาเขาผ่านม่านน้ำตาจนในที่สุดก็ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น
“เออ! กูโกหก กูเก็บไว้ให้มึงกูอยากให้มึงเป็คนแรกของกูไงล่ะ ไอ้เพื่อนโง่ ไอ้เพื่อนเฮงซวย อ๊ะ! อื้อ!”
เสียงก่นด่าถูกกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อเขาก้มลงมากัดริมฝีปากเธอแรงๆ
“ตอนนี้ต่อให้มึงไม่ให้ กูก็จะเอา! ซี้ด...”
ความคับแน่นตรงปากทางตอดรัดปลายท่อนเนื้อจนเขาต้องสูดปากครางเสียวเขาคิดจะกดพรวดเข้าไปทีเดียวให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอเหลือบไปเห็นดวงตาสวยแดงก่ำพร้อมหยาดน้ำตาไหลลงอาบแก้มนวลทั้งสองข้างริมฝีปากแดงระเรื่อด้วยเืฝาดวัยสาวเม้มเข้าหากันแน่นเหมือนกำลังพยายามข่มกลั้นระงับอารมณ์ตื่นกลัวและเสียใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“...แพท”ภูผาเรียกเธอเสียงแ่เบา
เขาหยุดความตั้งใจนั้นทันทีแล้วยกมือไล้ปลายนิ้วปาดเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสวยเบาๆ ความสงสารคืบคลานเข้ามาทีละน้อยในหัวสมองเริ่มคิดสับสนยุ่งเหยิงมากในตอนนี้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีฟาดฟันเข้าห้ำหั่นกันภายในจิตใจของเขาอย่างรุนแรงดุเดือดจนในที่สุดร่างสูงก็ตัดสินใจถอยออกมา... ทุกอย่างต้องค่อยเป็ค่อยไป ไม่งั้นระหว่างเขากับแพทคงจบสิ้นกันเท่านี้แน่
ภูผาเอนตัวลงนอนข้างๆร่างบาง แค่รู้ว่าเธอเก็บสิ่งนั้นไว้ให้เขา หัวใจดวงแกร่งก็พองโตจนคับอก อยากได้ของมีค่าต้องใจเย็นๆไม่ว่าอย่างไรก็เป็ของเขาอยู่แล้ว เขาจะไม่ยอมให้แพทหลุดมือไปอีกแน่
“ออกไปไกลๆ” แพทตะคอกเสียงสั่นเครือ
ทันทีที่ถูกปล่อยให้เป็อิสระร่างเล็กก็พลิกตะแคงขดตัวงองุ้มแทบจะเป็ก้อนกลม ไม่แม้แต่จะหันไปมองชายหนุ่มที่เธอรู้สึกว่าเขาจับจ้องเธอไม่วางตา
“แพท...ภูขอโทษ” เขาตวัดผ้านวมคลุมให้เธอ “หันมาคุยกันดีๆ นะ ภูอยากคุยด้วย”
ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้แล้วบังคับดึงร่างเล็กที่ห่อด้วยผ้านวมนุ่มฟูเข้ามากอดไว้ในวงแขนท่ามกลางเสียงสะอื้นเบาๆ เขากดจมูกหอมที่ต้นคอระหง
“คบกับภูนะแพท”เขารู้สึกใจชื้นขึ้นเมื่อเห็นคนในอ้อมกอดนิ่งเงียบไม่ขัดขืน “เป็แฟนกันนะ”
ภูผายิ้มได้ไม่นานต้องชะงักค้างเมื่อเจอคำพูดปฏิเสธตรงๆของแพท
“ไม่!”
“ทำไมล่ะแพท”เขาลุกขึ้นเพื่อมองหน้าเธอชัดๆ “แพทก็รักภูไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้ยังบอกว่าเก็บ...ไว้ให้ภูอยู่เลย”
แพทเบนสายตาหลบนึกโทษตัวเองที่ไม่น่าหลุดปากพูดออกไปแบบนั้น ถึงแม้มันจะเป็ความจริง แต่เธอกับภูผาก็ไม่ควรพัฒนาความสัมพันธ์แบบก้าวะโอย่างนี้และที่สำคัญเขาเพิ่งเลิกกับว่าที่เ้าสาว การที่อีกฝ่ายโมเมมาขอคบกับเธออาจจะเป็แค่ความคิดชั่ววูบก็ได้
“อยากเป็แฟนก็จีบเอาเองสิ”
“ห๊ะ!?” ภูผาจ้องเธอราวกับเจอสิ่งแปลกประหลาด “เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้เราจิ้มกันแล้วนะแพทคือ แบบ เฮ้อ...” ข้ามขั้นตอนนั้นไปเลยไม่ได้เหรอ ไม่รู้จะพูดยังไงดี หงุดหงิดเว้ย!
“ก็แค่จิ้มแต่ยังไม่ได้เข้า” แพทสวนกลับไม่เต็มเสียงนัก
“งั้นมานี่!” ร่างสูงยกตัวขึ้นทาบทับอย่างรวดเร็ว “คราวนี้จะเข้าไปให้สุดเลย”
“อย่านะภู!” เธอมองตาขวาง สองมือยันอกแกร่งสุดกำลัง“ถ้ามึงทำก็ไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก”
“พูดกับภูดีๆสิแพท” ตอนเป็แฟนกันพวกเราจะไม่พูดกูมึงกันเลยนะ
“ก็ยังไม่ใช่แฟนทำไมกูต้องพูดดีๆ กับมึงด้วย”
ฮึย! เมื่อกี้น่าจะหลับหูหลับตาใส่เข้าไปซะให้รู้แล้วรู้รอด...ภูผาพร่ำบ่นตัวเองในใจ
“อะๆยอมแล้วครับมึง” ร่างสูงตัดใจผละออกแล้วลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างสิ้นหวัง“หลังจากนี้กูต้องจีบมึงยังไง ถึงจะได้มึงเป็แฟนอ่ะแพท”
“ไม่รู้... ก็พยายามเอาเองสิ”ร่างบางพยายามลุกขึ้นนั่งรวบดึงผ้านวมปิดมาถึงคอ “อ๊ะ! จิ๊!” เพราะเจ็บแปลบที่บริเวณกลางกายทำให้ต้องนิ่วหน้าโอดครวญ
“เห้ย! เจ็บเหรอ” ภูผารีบโอบประคองเธอด้วยความเป็ห่วง พูดทั้งลนลานทำอะไรไม่ถูก“เจ็บมากไหม ไหนมึงนอนลงสิ๊ ขอกูดูหน่อยว่าเืหรือเปล่า”
เขาก็ไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงสดใหม่แบบนี้ด้วยเลยไม่รู้ว่ามันจะมีอาการอย่างไรบ้างเคยอ่านแค่ในอินเทอร์เน็ตว่ามันน่าจะเจ็บมากแม้เข้าไปนิดเดียวก็เถอะ
“ไม่ต้องมายุ่ง”แพทสะบัดแขนหนี
“ยังจะดื้ออีก...จับปล้ำให้จบๆ ไปเลยดีไหมเนี่ย ไหนๆ ก็เจ็บแล้ว” ภูผาพูดบ่นเรื่อยเปื่อยจนได้ฝ่ามือน้อยๆฟาดให้ที่แขนเป็รางวัล
“พูดมากดีนัก! ไปหยิบเสื้อผ้ามาให้เลย กูจะกลับบ้านแล้ว”
“ไม่ให้กลับ...นอนนี่แหละ พรุ่งนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ” ภูผาทำเนียนกอดแพทแแ่แล้วสอดตัวเองซุกเข้าไปในผ้านวมด้วยกัน
“ไม่ได้พรุ่งนี้มีเรียน” ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาจริงๆ แล้วด้วย ทำงานทั้งวันและยังต้องมาเจอเื่นี้อีกหมดแรงแล้วจริงๆ
“สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร...นะ นอนเถอะ ดึกแล้ว มึงขับรถกลับกูก็เป็ห่วงอีก หรือจะให้กูไปนอนที่คอนโดมึงล่ะกูจะได้ไปส่ง”
“ไม่!”
“งั้นก็นอนซะ”ภูผาหอมแก้มเนียนที่โผล่พ้นผ้านวมออกมา พลันนึกบางอย่างขึ้นได้จึงเอ่ยถาม
“ไอ้คุณต้นอะไรนั่นมันเป็ใคร?”
“เป็อาจารย์พิเศษที่มาบรรยายในคลาส”แพทตอบตามตรงโดยไม่ได้คิดอะไร ความง่วงงุนคืบคลานจนเกือบสิ้นทุกความรู้สึก
“ไอ้แชมป์บอกว่ามันจีบมึง”
“...อือ”ไม่รู้ว่าเป็คำตอบหรือละเมอกันแน่ แต่ก็ทำให้คนฟังถึงกับถอนหายใจกุมขมับ
เฮ้อ...จะจีบเพื่อนที่เกือบจะได้เป็เมีย ดันต้องมาเจอคู่แข่งอีก แถมโปรไฟล์ฝ่ายนั้นยังไร้ที่ติอีกด้วยตาย! ตายแน่ๆ ไอ้ภูเอ๊ย
....................
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
^_^
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย
***แนะนำให้ซื้อ E-book ที่หน้าเว็บ จะได้ราคาถูกกว่าในแอปมือถือค่ะ***
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)