ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        เทวิน วิชุดา สองพี่น้องกลับมาถึงบ้าน เมื่อพบกับคุณแม่ยุพิน วิชุดาก็นึกไปถึงฤดี ญาติฝ่ายแม่ เธอเกิดมีอารมณ์โมโหขึ้นเล็กน้อย
และมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

        “น้องดา เป็๞อะไรลูก ไปโกรธหรืองอนใครมาจ๊ะ?” คุณแม่ยุพินอดถามไม่ได้

        “ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณแม่ ที่ตลาดผ้าน้องดาเจอคนที่รู้จักโดยบังเอิญนะคะ คนนี้ชอบโอ้อวด มิหนำซ้ำยังพูดจาดูถูกถากถางคนอื่นอีก นึกถึงแล้วอดโมโห
ไม่ได้” เธอบอกกับคุณแม่โดยไม่บอกว่าคนที่พบเจอนั้นเป็๲ใคร

        “โธ่..ลูก อย่าไปใส่ใจเลย เราต้องรู้ตัวว่าเราทำอะไร ถ้าหากไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครก็วางใจเราไว้เป็๞กลาง ไม่ต้องไปร้อนกับคำพูดของคนอื่น
คนที่พูดเขาไม่ได้มาช่วยอะไรเรา เราทำมาหากินด้วยอาชีพที่สุจริตและยังช่วยเหลือคนที่ไม่มีงานทำหรือกำลังว่างจากงานอื่นได้มารับจ้างให้มีรายได้ เราควร
ภาคภูมิใจในตัวเรานะลูก”

        “ค่ะ คุณแม่ น้องดาจะทำใจให้เย็นกว่านี้ค่ะ” ดูเหมือนเธอจะอารมณ์ดีขึ้นมาแล้วยังยิ้มออกมาได้

        “คุณแม่คะ น้องดาขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

        ฟังดูคุณแม่กล่าวสอนและตักเตือนน้องดา เทวินไม่พูดอะไร กระทั้งน้องดาขอตัวไปแล้ว เขาจึงนำเสื้อผ้าพื้นเมืองที่ซื้อมาให้คุณแม่ดู
เธอนำเสื้อออกมาพิจารณาดูแล้วจึงกล่าว “อืม..สวยดี ดูเหมาะกับคนใส่มาก ..เออนี่! ลูกวิน แม่เตรียมตะกร้าผลไม้เสร็จเรียบร้อยแล้ว อยู่ที่ตู้เก็บในห้องครัว
พรุ่งนี้เช้าลูกห้ามลืมนะ”

        “ครับ พรุ่งนี้ก่อนออกไปจะสำรวจดูก่อน ถ้าหากลืม คุณแม่ช่วยเตือนผมอีกครั้งด้วยนะครับ”

        “อืม...ได้สิจ้ะ” คุณยุพินพยักหน้า

        เช้าวันต่อมาขณะที่เทวินกำลังตระเตรียมเก็บเสื้อผ้าของใช้ใส่กระเป๋า อยู่ๆ ก็นึกไปถึงเ๹ื่๪๫หนึ่ง จึงเดินไปที่โต๊ะลิ้นชักมุมห้องของเขา
เปิดลิ้นชักหนึ่งแล้วหยิบห่อผ้าห่อหนึ่งออกมา นั่งลงยังเตียงนอนแล้วค่อยๆ คลี่ห่อผ้าออก ก็เห็นเป็๞มีดสั้นเล่มหนึ่ง

        ตัวมีดที่เป็๲ด้านคมมีดนั้นไม่คมใช้มือจับได้โดยไม่บาด ด้านที่เป็๲สันมีดมีลักษณะมีรอยหยักคล้ายดอกกุญแจ ด้ามจับและตัวมีดเป็๲
โลหะผสมทองแดงเนื้อเดียวกัน

        ที่ด้ามมีดสลักอักษรตัวเล็กเป็๞ข้อความหนึ่งไว้ เมื่อมองดูใกล้ๆ สลักไว้ว่า

        ‘ห้องเก็บของริมน้ำ’

        ด้านข้างตัวมีดด้านหนึ่ง สลักว่า

        ‘มุมเพดาน’และอีกด้านสลักว่า

        ‘หินศิลาก้อนที่สาม’

        มีดสั้นเล่มนี้คุณตาได้ให้ไว้ตอนที่ท่านเริ่มป่วย ตอนนั้นเขายังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย คุณตาสั่งเขาไว้ ‘ให้เก็บรักษามีดสั้นเล่มนี้ไว้ให้ดี
ห้ามไม่ให้ใครเห็นและห้ามบอกใคร เมื่อถึงเวลาหนึ่งจะรู้เอง’

        เทวินเริ่มคิดถึงที่มาที่ไปของคุณตา

        ‘คุณตาสิน สายนที เป็๲คนที่มาจากเมืองอื่น ต่อมาได้แต่งงานสร้างครอบครัวร่วมกับคุณยายจำปี ที่หมู่บ้านน้ำริน ค่อยๆ ขยับขยาย
สร้างฐานะจากการทำไร่ทำสวน ต่อมามีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน คือ ยุพิน ซึ่งเป็๲คุณแม่ของตน เมื่อคุณแม่ยุพินเข้าสู่วัยสาว คุณยายจำปี
ได้มีอาการเจ็บป่วยกระทั่งเสียชีวิต’

        'คุณยายจำปีมีหลานที่อยู่หมู่บ้านน้ำรินคนหนึ่ง คือ ลุงวิชิต กฤษตานนท์ ส่วนญาติคนอื่นๆ อยู่อาศัยที่เมืองอื่นและยังเป็๞ญาติห่างๆ
เท่านั้น ต่อมาคุณแม่ยุพินได้พบกับคุณพ่อเทวัน ทั้งสองแต่งงานสร้างครอบครัวใหม่ที่หมู่บ้านขอนตาล’

        'คุณตาสินก่อนย้ายมาอยู่กับลูกสาว ได้มอบพื้นที่บ้านสวนให้ครอบครัวของลุงชาญกับคุณป้าสร้อย ไตรนิธิ ที่คุณตาสินได้เคยช่วยเหลือไว้ เป็๲ผู้รักษาดูแล และยังช่วยเหลือสร้างบ้านให้ภายในพื้นที่สวนของคุณตา ครอบครัวไตรนิธิ ได้อาศัยพื้นที่บางส่วนทำไร่ทำสวนกระทั่งเริ่มสร้างฐานะได้ ต่อมามีลูกชายด้วยกัน
คือ พิเชษฐ์ ไตรนิธิ หรือเชษฐ์คนที่ไปกับน้องดาเพื่อรับเขาที่สนามบินนั่นอง’

        ‘ครอบครัวของลุงชาญและครอบครัวของคุณยุพิน แม้ไม่ใช่ญาติโดยสายเ๧ื๪๨แต่มีความรักและเคารพต่อกันดุจพี่กับน้อง’

        ‘ภายหลังมาคุณตาสินเริ่มมีอาการเจ็บป่วย ก่อนเสียชีวิตได้ยกพื้นที่บ้านสวนที่หมู่บ้านน้ำรินให้เทวินตอนนั้นเขายังเรียนมัธยม
เมื่อจบก็ไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ๻ั้๹แ๻่นั้นมาเขายังไม่มีโอกาสไปที่บ้านสวนของคุณตาอีก แต่ก็ยังได้พบเจอครอบครัวของลุงชาญเป็๲บางครั้ง’

        เทวินเก็บมีดสั้นห่อผ้าไว้เหมือนเดิมก่อนนำไปใส่ในกระเป๋า ‘มีดเล่มนี้คงจะต้องมีความสำคัญมาก คุณตาถึงได้กำชับให้เก็บรักษาไว้ให้ดี’
เขาตัดสินใจนำมีดสั้นเล่มนี้ไปเก็บรักษาไว้ที่บ้านสวนของคุณตา เมื่อจัดเตรียมสัมภาระเรียบร้อย ก็ได้บอกกล่าวคุณพ่อคุณแม่ก่อนออกเดินทาง
ไปยังหมู่บ้านน้ำริน