คุณครูของเราสวยหล่อ ผอ.เราก็น่ารัก
ภารโรงก็ขยันมากๆ หนูอยาก หนูอยากไปโรงเรียน~~
ซะเมื่อไรเรียนก็ยากอะไรก็ไม่รู้ไหนว่าวิชานี้มันไม่ยากไงคุณหลอกดาว ตอนนี้ผมกับเพื่อนๆทั้งหลายแหล่กำลังเขม้นขะมักกับการท่องจำสูตรเคมีที่อาจารย์ประจำวิชาบอกว่าจะทดสอบหลังเรียนจบบทนี้โดยให้เวลาเตรียมตัวก่อนสอบครึ่งชั่วโมง พระเ้า! การท่องจำสูตรเคมีห้าสูตรกับการแก้สมการเคมีมันไม่ใช่เื่ง่ายเลยนะกับเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงใครมันจะไปทำได้วะ
"มึงๆ จำได้ปะว่ะ"
เชอร์รี่ผู้ซึ่งตอนนี้แทบจะแดกหนังสือเคมีเข้าไปแล้วถามผม
"จำได้ แต่สูตรมันจะตีกันจนกูสลับสูตรหรือเปล่าก็อีกเื่หนึ่ง"
พูดพลางยักคิ้วหลิ่วตาให้มันถามมาได้ห่า เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงกับสูตรเคมี5สูตรมึงจะให้กูใช้วิธีไหนจำให้ต้มแดกปะคิดดิคิด
โป๊ก!
สันหนังสือเน้นๆเต็มหัวผมแทบหน้าคว่ำใส่โต๊ะเรียนอะไรที่ท่องจำเมื่อกี้กระเด็นกระดอนไปกับโต๊ะหมดแล้วว โอ๊ยยกูยิ่งโง่ๆยิ่งมาซ้ำเติมจะฟ้องดาร์ก เข่นเขี้ยวในใจมองหน้าเชอร์รี่ตาเขียวปัด
"กูนึกว่าจะแน่"
เชอร์รี่ทำท่าสะบัดสะบิ้งใส่ผมเดี๋ยวๆฝากไว้ก่อนเหอะสอบเสร็จเดี๋ยวเราเจอกัน ผมชี้หน้าเชอร์รี่แบบคาดโทษถามว่ามันกลัวไหมมันไม่กลัวครับยิ้มล้อผมหน้าตาเฉย
"เล่นกันแรงไปนะ"
คนที่ไม่พูดคุยกับใครเกือบจะครบครึ่งชั่วโมงที่ครูให้ท่องจำพูดขึ้นพร้อมทั้งเหลือบหางตามองเชอร์รี่ก่อนจะมองผม แค่หางตาแวบเดียวก็หนาวไปถึงไส้ติ่งทำไมถึงมองแบบนั้นนน
"ล.. เล่นกันเฉยๆหรอกน่าา ใจร่มๆก่อนเนาะ"
เชอร์รี่ถึงกับหน้าซีดเหงื่อตกแอบเอามือปาดเหงื่อเบาๆลืมไปพ่อมันอยู่ด้วยเกือบโดนหักแขนหักขาฆาตกรรมโหดแล้วไงดีนะที่เตือนเบาๆด้วยสายตาไม่งั้นล่ะมึงเอ้ยยยไม่อยากจะคิด หวงชิบหาย!
แล้วมันจะผ่านไปด้วยดี~~~~
เออคะแนนนี่แหละผ่านไม่ใช่ผ่านเกณฑ์นะคือผ่านเลยไปไม่หวนกลับมาอีกเลยอ่ะเมื่อเห็นคะแนนแทบลมจับอยากจะร้องดังๆขึ้นไปบนฟ้าว่าทำไมพระเ้าถึงไม่เห็นใจลูกด้วยที่สอบไปเนี่ยคะแนนเก็บเลยนะเว้ยยย
"คะแนนหรือเศษทศนิยม"
ขวับ! คอแทบเคล็ดเออใช่สิใครเขาจะไปเก่งไปฉลาดแบบเธอกันคุณดาร์กแหมก็พูดได้สิตัวเองได้ท็อปหนิคะแนนเกือบเต็มขนาดนั้น ผมยกนิ้วโป้งขึ้นให้ดาร์กให้มันรู้ว่างอน
"ฮ่าๆๆหัวหน้ามึงโดนงอนว่ะโป้งมาแต่ไกลเลย"
ไอ้ต้าผู้ที่ได้คะแนนรองท็อปพูดขึ้น
"เออ! อิพวกเก่งอย่าให้ถึงทีกูนะกูจะทำให้พูดข่มแม่งทั้งวันเลย"
เชอร์รี่ผู้ซึ่งหัวอกเดียวกันกับผมพูดขึ้นคะแนนผมกับเชอร์รี่ก็ไม่ได้ต่างกันมากมายห่างกันแค่คะแนนเดียวเองซึ่งคะแนนที่สอบไปเป็คะแนนที่จะเอาไปบวกกับคะแนนเก็บแล้วจากนั้นหาร6เพื่อให้ได้คะแนนจริงออกมา ฟังไม่ผิดหรอกครับเอาคะแนนเก็บทั้งหมดหาร6ซึ่งอาจารย์ให้เหตุผลว่าเราอยู่ม. 6ดังนั้นคะแนนเก็บทั้งหมดต้องหาร6สมมุติได้คะแนนเก็บหนึ่งร้อยคะแนนแล้วหารด้วย6 ได้คะแนนเก็บ17คะแนน ม. 4หาร4 ม. 5หาร5 ไอ้ชิบหายอาจารย์ล้ำลึกมากคิดได้ไงไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
"ไปกินข้าวเถอะช้ากว่านี้เดี๋ยวคนเยอะ"
เพราะวิชานี้เรียนเป็วิชาสุดท้ายของภาคเช้าหลังจากที่ใช้เรี่ยวแรงของสมองที่มีน้อยนิดมาสอบ สอบเสร็จก็แทบจะคลานออกจากห้องเรียนสภาพแต่ล่ะคนดูไม่ได้เลยไม่ต่างจากซอมบี้สักนิดอ้อยกเว้นอยู่แค่ไม่กี่คนที่พวกหัวกะทิอ่ะนะหนึ่งในนั้นก็เพื่อนสนิทสุดหล่อลากของผมนี่แหละเดินสะพายกระเป๋าหน้าตายอย่างกับเดินแบบเพราะทุกที่คือแคนทีนของเขาแหละครับไม่ว่าจะทำอะไรจะยืนจะเดินท่าไหนก็หล่อ
"เอ่อ พี่ดาร์กค่ะ นี่ค่ะ! กำลังใจหลังสอบเสร็จ"
อ้าวเฮ้ยแบบนี้ก็มีด้วยเว้ยกำลังใจหลังสอบเป็การเพิ่มกำลังใจด้วยสตรอว์เบอร์รีผลโตที่ดูๆแล้วกล่องนี้แพงไม่ใช่เล่นแลดูทุ่มทุนสร้างจริงๆ
"ขอบคุณ"
พูดเสร็จหันกลับมากินข้าวต่อแบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมของก็ไม่รับปล่อยให้สาวน้อยหน้าตาน่ารักมองๆแล้วก็นึกว่าตุ๊กตาเดินได้ยืนเหวออยู่ที่เดิมเดือดร้อนผมต้องยื่นมือไปรับของมาให้แทนโดนแบบนี้กันทุกคนครับคนที่เอาของมาให้มันไม่ว่าจะเนื่องในโอกาสอะไรก็ตามมันไม่เคยรับหรอกเดือดร้อนให้เพื่อนรับแทน เมื่อได้ให้ของตามที่ตั้งใจไว้น้องก็เดินเชิดออกไปแบบไม่หันหลังกลับคงเสียหน้าไม่น้อยอุตส่าห์เอาของมาให้ไอ้คนรับกลับไม่แม้แต่สนใจเป็ผมคงหน้าแตกหมอไม่รับเย็บไปแล้วพูดไปแล้วก็น่าสงสารชอบใครไม่ชอบดันมาชอบไอ้หน้าตายเ้าพ่อูเาน้ำแข็งอยู่เทือกเขาเเอลป์คนนี้
"ทำไมมึงไม่รับว่ะ"
"เออใช่น้องแม่งอย่างน่ารักกูคิดว่าตุ๊กตาเดินได้"
ไอ้สองเพื่อนรักหักสวาทนามว่าพระเพลิงกับกีต้าร์พูดพลางมองตามหลังน้องตุ๊กตาไม่รู้หรอกว่าน้องเขาชื่ออะไรขอเรียกตุ๊กตาก็แล้วกันไอ้สองคนนี้มันเสือผู้หญิงไอ้ต้ามันชอบแบบสวยเลิศสไตล์สาวฝรั่งส่วนไอ้เพลิงชอบแบบอาโนเนะโมเอะๆหน่อยแบบสาวเกาหลีอะไรแบบนี้น้องตุ๊กตาเมื่อกี้เลยเข้าตาไอ้เพลิงอย่างจังเลยแหละผมว่า
"มันจะไปรับของจากน้องสตรอว์เบอร์รีได้ง้ายย เมียมันนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคน"
แหม้เชอร์รี่เรียกเขาสตรอว์เบอร์รีแล้วยังเสือกเน้นคำว่ารี่อีกนะมึงอย่าลืมนะชื่อมึงก็ลงท้ายด้วยรี่เหมือนกันทำเป็จีบปากจีบคอเรียกเขา
"เดี๋ยวนะใครเมียดาร์กว่ะ"
ผมถามพร้อมทำหน้าสงสัยหรือมันจะบอกว่ามันเป็เมียดาร์กวะ เท่านั้นแหละผมรีบมองสำรวจพวกมันสองตัวทันทีดาร์กตัวสูงหุ่นนักกีฬาที่มองยังไงผมก็ว่าไทป์ผัวส่วนเชอร์รี่นั้นอย่าให้ต้องพูดเลยอย่าลืมว่ามันเคยเป็กัปตันชมรมฟุตบอลมาก่อนแค่พูดเท่านี้ทุกคนคงคิดได้เหมือนผมใช่ไหมครับเหมือนเอาช้างชนช้างอ่ะมันไม่จิ้นกูจิ้นไม่ลง!
เพี๊ยะ!
หัวกูเต็มๆเน้นๆหน้าเกือบจะจูบกับจานข้าวอยู่แล้วเนี่ยจะตบหัวอะไรนักหนาแค่นี้ก็โง่จนไม่รู้จะโง่ยังไงอยู่แล้วเนี่ย
"เหี้ย! ตบทำไมเนี่ยเจ็บนะ"
"ดูมึงทำหน้าดิไนท์มึงคิดว่าที่กูพูดเนี่ยหมายถึงกูกับดาร์กใช่ไหมห่า"
"อ้าวแล้วไม่ใช่หรอวะ"
"ฮ่าๆๆมึงคิดได้ไงว่ะไนท์ทำเอากูขนลุกขนพองไปหมดอย่างกับช้างชนช้างอ่ะ"
"ทำไมกูมันทำไมห๊ะ"
เชอร์รี่วีนแตกหลังจากที่ต้าทำท่าทางเหมือนขยะแขยงเอามือลูบแขนตัวเองไปมาพร้อมทั้งทำหน้าพะอืดพะอมใส่เชอร์รี่แล้วการฆาตกรรมกันกลางโรงอาหารก็เกิดขึ้นเมื่อเชอร์รี่ใช้หนังสือเล่มเท่าบ้านฟาดไปที่หัวต้าความชุลมุนวุ่นวายจึงบังเกิดตอนนี้โรงอาหารกลายเป็สนามรบดีๆของไอ้ต้ากับเชอร์รี่เป็ที่เรียบร้อยเมื่อก่อนมันเป็ลูกคู่กันชอบแท็กทีมกันแซวผมกับดาร์กจะตายทำไมเดี๋ยวนี้ชอบตีกันนักก็ไม่รู้
"ไนท์"
"ห๊ะ? "
"กินข้าว"
เนื่องจากมัวแต่ดูไอ้พวกนั้นตีกันนานเกินไปจนลืมกินข้าวของตัวเองสุดท้ายพ่อก็ได้มาสั่งให้กินข้าวผมตักข้าวเข้าปากพลางเหลือบมองดาร์ก อุ๊ย! มองตาไม่กะพริบเลยครับกำลังกินอยู่ครับ หลังจากที่กินข้าวเสร็จซึ่งไอ้พวกนั้นยังตีกันไม่เสร็จดาร์กก็แกะกล่องสตรอว์เบอร์รีลูกโต เท่านั้นแหละพวกที่ฟัดกันอย่างกับหมาหยุดชะงักทันทีจ้องสตรอว์เบอร์รีกันใหญ่
"กินเถอะ"
"แต่ของดาร์กนะ"
"ไม่กิน"
คำเดียวรู้เื่แหละก็เกิดากันอีกครั้งแต่ครั้งนี้เป็าแย่งสตรอว์เบอร์รีบางทีผมก็ยังสงสัยนะพวกมันแบ่งกันกินดีๆไม่ได้หรือไงทำไมต้องแย่งกันด้วยวะก่อนจะว่าเขาคนที่ร่วมด้วยช่วยแย่งก็คือผมนั้นเอง
แฮร่ๆหลังจากที่กินกันจนอิ่มหนำสำราญโรงอาหารแทบแตกกันเรียบร้อยแล้วนั้นก็ได้เวลาเรียนภาคบ่ายซึ่งวิชาที่เราจะเรียนนั้นคือลีลาศเชื่อเถอะผู้ชายส่วนใหญ่มักจะเกลียดวิชานี้กันมันจะไปเต้นพลิ้วเหมือนผู้หญิงได้ไงว่ะไม่สะดุดขาตัวเองกับเหยียบเท้าเพื่อนก็บุญเท่าไรแล้ว
"เลิกเรียนแล้วพวกมึงไปไหนกันวะ"
หลังจากที่เรียนลีลาศที่การเต้นแต่ล่ะท่าผ่านไปแบบทุลักทุเลก็เป็เวลาเลิกเรียนพอดีดังที่ใครเขาบอกไว้เวลาเลิกเรียนคือ์เลยแหละ
"ซ้อมหลีด"
ทำหน้าเซ็งให้รู้ว่าไม่พอใจเป็อย่างมากกับกิจกรรมนี้แทนที่เลิกเรียนจะได้ไปสังสรรค์กับเพื่อนหรือไปนอนโง่ๆอยู่บ้านกลับต้องมาซ้อมหลีดที่ซ้อมทีแขนกับขาไปคนล่ะทางยังไม่รวมที่เต้นไม่พร้อมจังหวะอีกเฮ้ออเซ็งชีวิต
"อ้าวแล้วมึงไม่ไปเฝ้าผัวมึงหรอว่ะ"
"ผัวเหี้ยไร"
"ไนท์"
"ก็ไอ้ต้ามันเริ่มก่อนอ่ะดาร์ก"
หน้ามุ่ยไปสิรู้อยู่หรอกว่าไม่ชอบให้พูดหยาบคายแต่ขอนิดหนึ่งได้ปะคือแบบว่ามันต้องมีหลุดมีเผลอกันบ้างตอนดาร์กไม่อยู่ไนท์พูดออกจะบ่อยเหอะไม่อยากจะคุยก็เพราะคุยไม่ได้นี่แหละพ่อรู้จะโดนฆาตกรรมโดยการกินน้ำฟักทอง โอ้โห้ไม่อยากจะบรรยายออกมาเลยว่ารสชาติมันแย่ขนาดไหนเป็บทลงโทษที่แสนจะทรมานและต้องจดจำไปนานแสนนานเลยล่ะถามว่าเข็ดไหมบอกเลยว่าไม่เข็ดแต่จะแอบพูดลับหลังเท่านั้นแหละ
"อย่าบ่อย"
"แล้วสรุปกูจะได้คำตอบไหมว่ะ"
"ไม่ได้ไปเฝ้าหรอกเพราะที่ซ้อมหลีดก็อยู่ที่อัศจรรย์ข้างสนามฟุตบอลอ่ะ"
"วันนี้มึงไปซ้อมฟุตบอลหรอวะ"
"อืม"
"อ้าวไหนมึงบอกกูว่าวันนี้จะไปซ้อมว่ายน้ำไง"
"เออใช่ดาร์กบอกไนท์ว่าเลิกเรียนจะไปซ้อมว่ายน้ำแล้วไง๊ถึงจะมาเตะบอลอ่ะ"
"ี้เีว่ายน้ำ"
"แบบนี้ก็ได้หรอวะ"
้เป็อันรู้กันว่าทำไมไนท์ถึงไม่ต้องไปเฝ้าดาร์กซ้อมกีฬาเพราะว่าที่ซ้อมหลีดมันใกล้กับที่กับสนามฟุตบอลนี่เองหรือดีไม่ดีที่ไอ้ดาร์กมันเปลี่ยนโปรแกรมจากที่จะไปว่ายน้ำตอนเย็นของวันนี้มาเป็ซ้อมฟุตบอลก็คงเพราะมาเฝ้าไนท์นั่นเองกีต้าร์ได้แต่คิดในใจ
"งั้นกูไปซ้อมด้วยได้ปะ เบื่อๆว่ะกลับบ้านไปก็ไม่มีไรทำ มึงไปปะต้าชาลี"
"กูไปด้วยเบื่อเหมือนกันว่ะ"
"อิเพลิงมึงตบปากเท่าอายุมึงเดี๋ยวนี้กูบอกจนปากจะฉีกถึงรูหูแล้วว่ากูชื่อเชอร์รี่จำใส่หัวสมองกลวงๆของมึงบ้างสิยะ"
"กล้าว่าสมองของกูกลวงหรอเอาคะแนนตอนสอบมื่อกี้มาวัดกันไหมล่ะว่าใครได้เยอะกว่าใครช่างกล้าพูดนะมึงอ่ะ"
อ้าวไอ้เพลิงที่มึงด่าไอ้เชอร์รี่นะมันกระทบกูเต็มๆเลยนะสัส
"สรุป"
"ไป"
เมื่อได้ข้อสรุปอันเป็ที่เรียบร้อยแล้วพวกผมก็อพยพกันไปที่สนามบอลซึ่งเวลาเลิกเรียนแบบนี้พวกผู้ชายบางส่วนก็พากันมาซ้อมกีฬากันส่วนผู้หญิงบางคนอาจมานั่งเฝ้าแฟนบ้างบางคนอาจมาดูผู้ชายบ้างเหมือนพวกเธอหิวผู้ชายเอ้ยว่างเกินไปจนไม่มีอะไรทำเห็นมีพกกล้องมาถ่ายรูปด้วยแหละหรือบางคนอาจมาซ้อมหลีด แต่ทุกคนครับคิดตามผมนะผู้ชายส่วนมากมาซ้อมกีฬาไม่ว่าจะเป็ฟุตบอลเอย ว่ายน้ำเอย มวยเอย แต่ผมนั้นมาซ้อมหลีดที่มีแต่ผู้หญิงและผู้ฉิงเขาอยู่กันรู้สึกท้อแท้ใจกับชีวิตเป็อย่างมากไม่น่าหลงกลรุ่นพี่เลยแทนที่จะได้เล่นกีฬาโชว์ความแมนกับคนอื่นเขากลับต้องมาซ้อมหลีดที่ไม่รู้ว่าซ้อมทั้งชาติผมกับจังหวะเพลงเนี่ยจะเข้ากันได้เมื่อไร
"อาหารตาดีว่ะ หลีดแต่ล่ะคนแม่งขาวๆทั้งนั้น"
"มึงชมกูใช่ปะ เขินนะเนี่ยย"
"=-=! กูลืมไปว่ามึงก็เป็หลีด"
หลังจากที่ไอ้ต้าพูดจบเสียงฮาก็ดังขึ้นจากกลุ่มพวกผมทันทีขนาดดาร์กที่เป็คนหัวเราะยากมันยังแอบยิ้มเลยเอ้าผมพูดผิดอะไรก็มันชมหลีดอ่ะผมก็หลีดนะแสดงว่ามันก็ต้องชมผมด้วยสิ
"ไนท์จ๊ะมาซ้อมหลีดได้แล้วค่ะ"
นาราดาวโรงเรียนพ่วงตำแหน่งหลีดโรงเรียนแถมเธอยังได้ฉายาว่าแองเจิ้ลของโรงเรียนอีกด้วยเพราะเธอผู้สวยอย่างกับดาราอกเป็อกเอวเป็เอวผมสีดำขลับยาวสลวยถึงกลางหลังหน้าเป๊ะตาโตโฉบเฉี่ยวดูมั่นใจในตัวเองซึ่งได้ข่าวว่าเธอเป็คนมีความมั่นใจในตัวเองสูงเป็หน้าเป็ตาให้กับโรงเรียนสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนโดยการคว้าเรียนทองวิชาการคณิตศาสตร์โอลิมปิกเกมส์มาไว้ในสวยครบขนาดนี้ใครได้เป็แฟนคงภูมิใจน่าดู แต่ว่านะชวนกูแต่ทำไมมองคนข้างๆกูว่ะ
"โอเคเดียวเราตามไปนะ"
หลังจากที่ได้คำตอบที่พึงพอใจนาราก็เดินเชิดออกไปเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการซ้อมของวันนี้
"รออยู่นี้นะซ้อมเสร็จแล้วเรียกด้วย"
"โอเค"
การซ้อมหลีดก็เป็ไปแบบทุลักทุเลเช่นเดิมอาจจะดีกว่าเมื่อวานนิดหน่อยเพราะเราพึ่งซ้อมกันได้แค่อาทิตย์เดียว อ้อ! นี่เป็การซ้อมหลีดโรงเรียนนะครับโรงเรียนเรามีหลีดสีด้วยซึ่งหลีดสีจะเป็การคัดเลือกจากทางประธานสีในแต่ล่ะปีอาจจะซ้ำกันกับหลีดโรงเรียนก็ได้ หลังจากการซ้อมหลีดที่แสนจะทรมานเพราะโดนดัดแขนดัดขาฉีกขาอะไรต่อมิอะไรมากมายจนบางทีผมก็สงสัยว่านี่ซ้อมกะเอาแชมป์ประเทศเลยหรอว่ะ
"ดาร์ก"
สะกิดแขนคนที่กำลังคุยกับเพื่อนอยู่อันที่จริงเรียกว่านั่งฟังซะมากกว่า
"เสร็จแล้วหรอ"
"ช่าย"
"หิวไหม"
เหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่ตอนนี้บอกเวลาเกือบหกโมงเย็นมันก็จะหิวหน่อยๆ
"ก็หิวนิดหน่อยแหละ ดาร์กอ่ะ"
"ยัง แล้วจะกินข้างนอกหรือกินที่บ้าน"
"น่าจะกินข้างนอกเลยมี๊บอกว่าไปต่างจังหวัดสองวันบอกจะไปตอนเช้าของวันนี้แต่เมื่อเช้าไนท์ตื่นมาก็ไม่เห็นแล้วอ่ะ"
"ตื่นสาย"
"ไม่ใช่นะ! ไนท์ตื่นเช้านะดาร์กตื่นเจ็ดโมงอ่ะเช้านะแต่ทำไมไนท์ถึงไม่เห็นตอนมี๊ออกไปก็ไม่รู้"
"งั้นหรอ"
"ช่าย"
หลังจากที่พวกผมสองคนสรุปได้แล้วว่าจะกินข้าวที่ไหนก็หันไปถามไอ้สามตัวที่เหลือซึ่งได้ความว่าจะไปกินข้าวด้วยกันทั้งหมดโดยเลือกสถานที่จะไปเป็ถนนคนเดินซึ่งอยู่ห่างจากโรงเรียนเพียงห้ากิโลเมตรเท่านั้น เมื่อตกลงกันได้แล้วก็ถึงเวลาแยกย้ายไปหารถของใครของมันแต่มันติดอยู่เื่เดียวที่ทำให้ยังไปไม่ได้
"ไปไหนกันหรอ"
ดาวโรงเรียนเดินเฉิดฉายเข้ามาถามอย่างสนิทสนมซึ่งบางทีก็งงว่าพวกผมไปสนิทกับเธอตอนไหน
"ไปถนนคนเดินกันนะ"
"ไปด้วยได้ปะ"
ผมหันไปมองหน้าพวกที่เหลืออย่างขอความเห็นพวกมันพยักหน้าเป็เชิงตกลง
"ได้สิ"
"เราไม่มีรถอ่ะ ไปรถดาร์กได้ปะ"
ป๊าดด! กล้ามาก พูดไม่คิดเลยนะคนสวยถ้าดาร์กไปกับเธอแล้วกระผมจะไปกับใครขอรับผมมากับมันนะครับคุณแองเจิ้ล ไอ้ต้ามากับไอ้เชอร์รี่เพราะบ้านมันอยู่ซอยเดียวกันแต่ก็แปลกบางทีก็รักกันปานจะกลืนกินรักกันมากโดยเฉพาะตอนแซวผมกับดาร์กและตีกันเกือบตายตอนพูดเื่ใครเก่งไม่เก่งเออแบบนี้ก็มี ส่วนไอ้เพลิงมันมาคนเดียวเอ๊ะหรือผมจะไปกับไอ้เพลิงดีว่ะ เกิดอาการเงียบกริบเพราะเงิบแดกกันทั้งกลุ่มไอ้เ้าของรถก็ไม่พูดไม่จาอะไรเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินไปที่บิ๊กไบค์คันงามของมันพวกเราที่เหลือทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินตามมันไปส่วนแม่นางคนงามก็เดินระริกระรี้เป็ปลากระดี่ได้น้ำเชียวล่ะแอบหงุดหงิดนิดหน่อยดาร์กกล้าเลือกสาวมากกว่าไนท์หรอ ได้! ไนท์จะฟ้องมี๊ว่าดาร์กไม่ดูแลไนท์คอยดูเถอะ จะฟ้องจริงๆนะ! ดาร์กเดินไปคร่อมรถแล้วส่งหมวกกันน็อคของผมมาให้นาราเอื้อมมือไปรับพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับดาร์กจากที่หงุดหงิดอยู่แล้วตอนนี้ขอหมั่นไส้ได้ปะ
"ขอบคุณนะดาร์ก"
"ไม่ใช่ของเธอ"
พูดพร้อมกับดึงหมวกกันน็อคออกจากมือของนาราแล้วลากแขนผมมาใส่หมวกกันน็อคพลางชี้ไปที่เบาะหลังเป็สัญญาณว่าให้ขึ้นรถได้แล้ว เงิบกันอีกรอบสิครับท่านหลังจากที่ตั้งสติและคิดได้ว่าผมต้องขึ้นรถเพราะแรงกระตุกที่ข้อมือเป็สัญญาณเตือนภัยครั้งที่หนึ่งก่อนูเาน้ำแข็งจะปะทุกลายเป็ลาวาก็จัดการปีนขึ้นรถคันใหญ่ของดาร์กและก่อนที่ดาร์กจะขับออกไปผมไม่ลืมที่จะหันไปมองหน้าของนารา ดูเหมือนนาราจะไม่พอใจที่ดาร์กหักหน้าเธอต่อหน้าคนอื่นถึงแม้จะเป็เพื่อนของผมก็เถอะสายตาไม่พอใจถูกส่งมาให้ผมแม้จะแค่แวบเดียวที่กะพริบตาก็เถอะก่อนที่จะเปลี่ยนเป็สายตาสดใสร่าเริงเริดเชิดแบบสาวมั่นอีกครั้งและเดินจากไปหาเพื่อนของเธอผมคิดว่าเธอน่าจะไปชวนเพื่อนของเธอไปด้วยกันอ่ะนะ
"ทำไมทำแบบนั้น"
"อะไร"
"ทำไมถึงหักหน้านาราแบบนั้น"
ขณะที่กำลังขี่รถไปถนนคนเดินความที่สงสัยและไม่้าเก็บความสงสัยไว้คนเดียวจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไป
"แล้วไง"
"พี่ดาร์กต้องมีเหตุผลสิทำไมพี่ดาร์กถึงทำแบบนั้น"
"ไม่มี"
"ต้องมี"
ดาร์กหันมามองคนที่นั่งซ้อนอยู่ข้างหลังทำไมต้องสงสัยขนาดนั้นเขาหักหน้านาราตรงไหนหมวกกันน็อคมันเป็ของไนท์ไม่ได้ติดป้ายชื่อไว้หนิว่าเป็ของนาราแหละคนที่ซ้อนรถเขาตลอดก็คือไนท์คนอื่นไม่มีสิทธิ์จะได้ซ้อนเขาหรอกถึงแม้จะไม่ได้ปฏิเสธเื่ที่นาราจะไปด้วยแต่เขาก็ไม่ได้บอกหนิว่าจะให้นาราซ้อนท้ายเขาไป
"พูดหรอ"
"ห๊ะ? "
"พูดหรอว่าจะให้เขาซ้อนไปด้วย"
เออว่ะดาร์กไม่ได้พูดว่าจะให้นาราซ้อนไปด้วยแต่นาราพูดเองเออเองส่วนดาร์กไม่ได้ปฏิเสธพวกผมก็เลยเข้าใจกันไปเองว่าดาร์กยอมให้นาราซ้อนไปด้วยเอ้าไม่พูดใครจะไปรู้ล่ะครับคุณ ดาร์กทำให้รู้ว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูดเป็ยังไง
"แล้วทำไมไม่ปฏิเสธล่ะไม่พูดแบบนั้นใครเขาก็คิดว่าตกลงสิ"
"ี้เี"
จบข่าวเข้าใจตรงกันนะครับเฮ้อเหนื่อยกับความเป็เ้าชายน้ำแข็งของดาร์กจริงๆเออพ่อคนจริงพ่อคนคูลใครมียาพาราให้ผมขอสักเม็ดสองเม็ดไหมชักจะปวดหัวกับดาร์กซะแล้วสิเอ๊ะหรือผมควรจะชินได้แล้วนะ
*********************
ดาร์กคือเ้าชายน้ำแข็งคาเรกเตอร์ของเธอที่ไรท์วางไว้คือพูดน้อยให้สังเกตความรู้สึกจาการกระทำของนางเอากันนะจ๊ะ????(ยังไม่แก้คำผิดนะจ๊ะ)
26K
