ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

“นมมาแล้วเจ้าค่ะ”

ป๋ายจื่อคุ้นเคยกับเส้นทางไปโรงครัวเป็นอย่างดีนางวิ่งกลับมาพร้อมกับนมวัว

หลินเมิ้งหยาขมวดคิ้วก่อนจะกรอกปากของเสือน้อย

ในชาติก่อนนางเคยนำสัตว์มาทดลอง

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องช่วยชีวิตสัตว์

ล้างกระเพาะ?คงไม่สามารถทำได้

หลินเมิ้งหยามองไปทางดอกไม้ที่ร่วงโรยอยู่บนพื้น

มือบางเด็ดหญ้าหนึ่งกำมือขึ้นมาแล้วยัดลงในมือของป๋ายจี

“เร็วเข้าเอาไปต้ม”

แม้เสือน้อยจะเป็นเพียงสัตว์แต่ทุกคนในตำหนักก็รักมันเป็นอย่างมาก

เหตุเพราะความรักและเอ็นดูดังนั้นจึงอุ้มเสือน้อยที่ถูกวางยาเข้าไปวางไว้บนที่นอนในเรือนของตนเอง

โชคดีที่หลินเมิ้งหยามักพกยาถอนพิษติดตัวเสมอ

ต้องให้เสือน้อยกินยาถอนพิษมันจึงจะรอดชีวิต

“นายหญิงยาน้ำมาแล้วเจ้าค่ะ”

ป๋ายจีนำยาน้ำอุ่นๆ เข้ามา หลินเมิ้งหยานำยาไปกรอกปากของเสือน้อย

หลินเมิ้งหยาเคยเห็นเสือน้อยตัวนี้แทะเล็มหญ้าชนิดนี้มาก่อน ก่อนที่มันจะอ้วกออกมามากมาย

หลังจากมันดื่มยาน้ำเข้าไปเสือน้อยก็เริ่มอ้วกออกมา

ของที่ยังไม่ย่อยบางอย่างเองก็ถูกคายออกมา

หลังจากผ่านความทรมานแววตาของเสือน้อยก็มืดลงเล็กน้อย

หลังจากหลินเมิ้งหยาทำความสะอาดด้วยตนเองเสือน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดจึงหลับไป

“นายหญิงอาการของเสือน้อยเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? ”

สาวใช้ทั้งสี่มองทางเสือน้อยอย่างตื่นตระหนกหลังจากเห็นหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง พวกนางจึงถอนหายใจออกมา

“เสี่ยวอวี้เสือน้อยกินอะไรเข้าไป เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? ”

คิ้วของหลินจงอวี้ขมวดเข้าหากันในมือถือเนื้อไก่สดเอาไว้

ป๋ายจีดึงปิ่นปักผมออกจากศีรษะก่อนจะใช้ปิ่นเงินแทงเข้าไปในเนื้อไก่ ไม่นานสีของปิ่นก็เปลี่ยนเป็นสีเข้ม

“เป็นพิษที่รุนแรงมากโชคดีที่อาป๋ายมีสัญชาตญาณที่ดี ดังนั้นจึงไม่กินเนื้อไก่ชิ้นนั้น มิเช่นนั้นป่านนี้มันคงตายไปแล้ว”

บางทีอาจเพราะอาป๋ายโตกว่าเสือน้อยดังนั้นสัญชาตญาณของมันจึงดีกว่ามาก

มองดูเสือน้อยสีขาวที่นอนขดตัวเหมือนขนมสายไหม

หวังว่าหลังจากฟื้นขึ้นมาคราวนี้มันจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง

“ยาพิษมาจากที่ไหนกัน?ข้าจำได้ว่าตำหนักของเราไม่มียาพิษเช่นนี้”

ป๋ายซ่าวโมโหเจียนตายนางเป็นคนตระเตรียมอาหารให้กับสัตว์เลี้ยงทั้งสองเอง

สัตว์เลี้ยงทั้งสองถูกวางยาจนเกือบตายแล้วแบบนี้จะไม่ให้นางโกรธเกรี้ยวได้อย่างไร

“ถูกต้องตำหนักของพวกเราไม่มีของเช่นนี้ ข้าคิดว่าจะต้องเป็นคุณหนูเจียงอย่างแน่นอนเมื่อตอนบ่ายนางอยากอุ้มอาป๋าย แต่อาป๋ายไม่ยอม ฉะนั้นจึงคิดวางยามัน”

ป๋ายจื่อปากไวใจถึงใบหน้าเรียวเล็กเผยให้เห็นความโกรธเกรี้ยว

“ไม่มีทางแม้หรูฉินจะเอาแต่ใจ แต่นางหาใช่คนเช่นนั้น”

หลงเทียนอวี้ที่อยู่ด้านหลังหลินเมิ้งหยามาโดยตลอดส่งเสียงอธิบายอุปนิสัยใจคอของเจียงหรูฉิน

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าประโยคนี้ของเขาจะทำให้คำทั้งตำหนักหลิวซินรู้สึกไม่พอใจ

“ท่านอ๋องพูดถูกพวกเราไม่มีหลักฐาน อย่าเพิ่งใส่ร้ายใครเลย”

ถึงอย่างไรนางก็เป็นญาติผู้น้องของเขา

คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ทุกคนเงียบลง

“เรื่องนี้ยังไม่กระจ่างช่วงนี้พวกเจ้าต้องระมัดระวังให้มาก ข้าจะดูแลเสือน้อยด้วยตนเองพวกเจ้าออกไปก่อนเถิด”

หลินเมิ้งหยาออกคำสั่งสาวใช้มองหน้ากัน ก่อนจะพากันกลับออกไป

“ท่านอ๋องเองก็กลับไปก่อนเถิดเพคะหลายวันมานี้พระองค์คงเหนื่อยมากแล้ว”

หลงเทียนอวี้อยากอยู่ที่นี่ต่อแต่มิรู้จะหาข้ออ้างอะไร

ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าลงก่อนจะกลับออกไปเงียบ ๆ

“อาป๋ายเจ้าเองก็อยากเฝ้าเสือน้อยใช่หรือไม่? ”

เมื่อครู่เจ้าหนูน้อยพยายามกัดชายกระโปรงของนาง

ดูเหมือนมันกำลังกังวล

“ได้เช่นนั้นเจ้าจงอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนมัน”

สัตว์ตัวน้อยปกติมักเล่นซุกซนด้วยกันเสมอแต่เมื่ออยู่ ๆ ก็เกิดเรื่องขึ้นกับเสือน้อย อาป๋ายจึงรู้สึกร้อนใจ

นางมองดูเสือน้อยบนที่นอนอาป๋ายใช้อุ้งเท้าน้อย ๆ ของตนเองเองลูบไล้หัวของเสือน้อย

มันลืมตาขึ้นสบตากับเพื่อนของตนเอง ก่อนที่เสือน้อยจะหลับไปอีกครั้ง

“มันจะไม่เป็นไรอันใด เชื่อข้า”

หลินเมิ้งหยาลูบไล้หัวของอาป๋ายหมาป่าน้อยจึงนอนอยู่ข้างที่นอนของเสือน้อย ดวงตากะพริบปริบ ๆขณะมองเพื่อนของตนเอง

“โกรธหรือ? ”

มืออบอุ่นคู่หนึ่งลูบไล้เส้นผมของนาง

เสียงของชิงหูดังขึ้นเหตุใดคนที่รู้ใจนางจึงเป็นเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้กันนะ

“วางใจเถิดเสือน้อยไม่เป็นไรหรอก หากเจ้าไม่อาจแก้พิษในโลกใบนี้ได้เกรงว่าคนอื่นก็คงไม่อาจทำได้เช่นกัน”

ในหัวใจของชิงหูหลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนเทพเซียนด้านการถอนพิษ

“อย่าพูดเช่นนั้นหากข้าเก่งจริง ๆ ชีวิตของเจ้าก็คงไม่เหลือเพียงแค่สามปีหรอก”

เมือก่อนนางไม่เคยรู้สึกกลัวการจากไปของคนใกล้ตัวเลยจนกระทั่งเกิดเรื่องขึ้นกับเยว่ถิง

ตอนแรกนางกับชิงหูเป็นเพียงผู้มีผลประโยชน์ร่วมกันแต่เพียงเท่านั้น

แต่ตอนนี้ชิงหูกลายมาเป็นคนในครอบครัวของนางแล้ว

อีกสามปีข้างหน้านางจะต้องสูญเสียคนใกล้ตัวไปอีกครั้ง

ดังนั้นหัวใจของหลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกเจ็บปวดมิต่างอะไรจากการถูกมีดกรีดอก

นางจับชายเสื้อของชิงหูแน่นหลินเมิ้งหยาจ้องมองเขา

“สัญญากับข้าเจ้าห้ามตายต่อหน้าข้า”

หลินเมิ้งหยาเคยชินกับการฝืนทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าผู้อื่นนางไม่อยากให้ใครเห็นด้านที่อ่อนแอของตนเอง

เมื่อได้เห็นท่าทางเช่นนี้ของหลินเมิ้งหยาชิงหูรู้สึกแปลกใจ

“ได้ข้าสัญญากับเจ้า ข้าจะไม่ตายต่อหน้าเจ้า”

มือเรียวลูบไล้ศีรษะของหลินเมิ้งหยาความรู้สึกเสียดายปรากฏอยู่ในแววตาของเขา

พวกเขารู้จักกันช้าเกินไป

“จริงสิ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าใครทำร้ายเสือน้อย? ”

แม้ชิงหูจะไม่ได้ปรากฏตัวออกมาทว่า สายตาของเขามักจับจ้องมองทุกอย่างในสวนตลอดเวลา

อาจพูดได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตำหนักหลิวซินไม่อาจเล็ดลอดไปจากสายตาของเขาได้

“คนพวกนี้แอบทำอย่างแนบเนียนข้าเองก็ไม่รู้ว่ายาถูกใส่ไว้ตั้งแต่ตอนไหนดูเหมือนต่อจากนี้ไป ข้าจะต้องจับตามองประตูใหญ่ของตำหนักให้ดี”

หลินเมิ้งหยากลับมีวิธีการของตนเองแม้ข้างกายนางจะมีชิงหูและเย่ก็ตาม

แต่การพึ่งพาคนอื่นมิใช่อุปนิสัยของนาง

หากต้องการปกป้องคนสำคัญเช่นนั้นนางจะต้องสร้างความเปลี่ยนแปลง

“ทำเช่นนั้นก็ดีแต่อย่าทำให้ตนเองลำบาก จริงสิ ข้าสั่งให้เจ้าช่วยข้าหาบ้านเจ้าหาเอาไว้แล้วหรือยัง? ”

พูดเรื่องธุระสำคัญหลินเมิ้งหยาแสดงสีหน้าท่าทางจริงจัง

แม้ชิงหูจะชอบมุมอ่อนแอของหลินเมิ้งหยาทว่านางคนที่เข้มแข็งเช่นนี้ต่างหาก จึงจะเป็นตัวตนของนางที่แท้จริง

“หาเรียบร้อยแล้วเจ้าจะไปดูเมื่อไหร่เล่า? ”

คำสั่งของหลินเมิ้งหยาล้วนมาเป็นที่หนึ่งเสมอ

เขาหาเสร็จอย่างรวดเร็วอีกทั้งยังยื่นขอโฉนดเรียบร้อยแล้วด้วย

นอกจากนี้ยังตกแต่งโต๊ะเตียง เก้าอี้ตามที่หลินเมิ้งหยาต้องการหมดแล้ว

เพียงประโยคเดียวของเจ้านายเขาก็รีบตาลีตาลานไปจัดการให้ทุกอย่าง

ทว่าเจ้านายคนนี้กลับขี้เหนียวเหลือเกิน

“คืนนี้พวกเราออกไปดูกันช่วงนี้เวลากลางวัน ข้ามิอาจปลีกตัวออกไปได้ มีเพียงเวลายามวิกาลเท่านั้น จริงสิ เจ้าเองก็ตามป๋ายซูให้ไปด้วยกัน อีกหน่อย นางจะต้องเป็นผู้ออกไปทำงาน”

ชิงหูพยักหน้า เขารีบออกไปเตรียมการให้เรียบร้อย

หลินเมิ้งหยามองทอดสายตา พระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้ว

สายลมยามค่ำคืนพัดกระทบร่าง

พระจันทร์ทรงกลมลอยอยู่บนฟ้าแต่หาใช่พระจันทร์เต็มดวง

ความมืดมิดทำให้คนแฝงตัวในความมืดได้ง่ายยิ่งขึ้น

เงาดำสองร่างบินออกจากตำหนักหลิวซิน

ด้านหลังจวนรถม้าธรรมดาคันหนึ่งจอดรออยู่นานแล้ว

“ไปได้”

เสียงทุ่มต่ำเย็นชาดังขึ้น

คนขับตอบรับก่อนที่รถม้าจะแล่นหายไปในความมืด

“เป็นอย่างไรบ้าง?ปิดบังเย่ได้หรือไม่? ”

ภายในรถม้าแม้จะไม่มีแสง ทว่า เสียงของหลินเมิ้งหยากลับดังขึ้น

“เจ้าโง่นั่นมีจรรยาบรรณในการทำหน้าที่มากเกินไปหลังจากที่เจ้าหลับไปแล้ว เขาไม่เคยย่างกรายเข้าไปในห้องของเจ้าเลย ฉะนั้นไม่มีทางถูกจับได้อย่างแน่นอน”

ชิงหูเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

หากมิใช่เพราะรถม้ามืดสนิทชิงหูจะต้องได้เห็นสายตาดูถูกกำลังถลึงมองเขาอย่างแน่นอน

“เจ้าคิดว่าคนอื่นจะไร้จรรยาบรรณเช่นเจ้าหรืออย่างไร? ”

อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงด่าโชคดีที่ตอนนี้มิใช่เวลาที่เหมาะสมต่อการสนทนามิเช่นนั้นชิงหูจะต้องเค้นเอาคำอธิบายของคำว่าไร้จรรยาบรรณที่นางด่าเขาเมื่อครู่อย่างแน่นอน

“เอาล่ะพวกเราถึงแล้ว”

รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูบ้านหลังหนึ่งบนถนนที่ทอดยาวเหตุเพราะอยู่ใจกลางเมือง ดังนั้นบ้านหลังนี้จึงดูหรูหรางดงาม

หากดูจากกำแพงจะรู้ว่ามันไม่ใหญ่มาก

ตอนนี้มันเต็มไปด้วยตู้ยามากมาย

ด้านนอกดูเหมือนเป็นร้านขายยาธรรมดาเท่านั้นแต่เมื่อเดินผ่านตู้ยา แหวกผ้าม่านสีฟ้าออกเดินผ่านระเบียงไปสักช่วงหนึ่งก็จะได้เห็นสวรรค์ชั้นฟ้า

“เจ้าหาสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร? ”

ด้านหลังมีประตูปิดอยู่เมื่อเดินผ่านประตูไปจะกลายเป็นสวนขนาดใหญ่

สวนแห่งนี้ยังคงว่างเปล่าเพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มีใครอาศัยอยู่

แต่กลับกว้างใหญ่และเป็นระเบียบด้านหลังสวนคือเรือนสองชั้น

รอบ ๆข้างมีห้องต่อกันเรียงราย ไม่ว่าใครคงคิดไม่ถึงว่าร้านยาที่ภายนอกดูธรรมดาแต่ด้านหลังกลับใหญ่โตและสง่างามขนาดนี้

“ที่นี่เป็นสถานที่ที่ลูกชายเศรษฐีคนหนึ่งสร้างขึ้นด้านหน้าธรรมดา ประตูหลังเองก็มิได้ดึงดูดสายตา แต่ในสวนนี่ต่างหากที่น่าทึ่ง”

เป็นไปตามที่ชิงหูพูดแต่ท่าทางที่แสดงออกมาประหนึ่งต้องการให้หลินเมิ้งหยารีบส่งเสียงชม