โชคดีฉันได้สามีสามคน

        มารตีเงยหน้าขึ้นช้าๆ จ้องมองเขา เธอเห็นบางสิ่งในดวงตาของเขา แรงดึงดูดที่ร้อนแรงน่าหลงใหลและซื่อตรงเกินกว่าจะเพิกเฉย

        “นัทพงษ์...” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ พร้อมถอนหายใจ “ที่นี่เราต่างคนต่างมีที่ของตัวเองนะจ๊ะ...คงต้องระวังหน่อย”

        “แต่หัวใจผม...มันอยู่ที่พี่ไปแล้ว” คำพูดนั้นเรียบง่าย ไม่หวือหวาแต่กระแทกใจเธอเหมือนคลื่นลูกเล็กซัดเข้าหาฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        เธอลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินผ่านเขาไปเปิดประตูห้อง แล้วหันกลับมายิ้มน้อยๆ“กลับไปทำงานเถอะ เดี๋ยวคนอื่นจะสงสัย”

        นัทพงษ์พยักหน้า ช้าๆ ก่อนเดินออกจากห้อง แต่เมื่อประตูปิดลงเขาก็ยกมือแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ

สัมผัสจากค่ำคืนนั้นยังคงอยู่และมันจะไม่จางหายไปง่ายๆ

        ... ภาพร่างเปลือยเปล่าที่งดงาม นั่งขยับโยกไหวบนกายเขา มันเป็นสิ่งที่เขายังคงโหยหาแบบไม่มีวันจบสิ้น

        ส่วนมารตียืนพิงประตูอีกด้านหนึ่ง หลับตาแน่น มือแนบอกหัวใจเต้นแรงเกินเหตุ...เธอเองก็ไม่แน่ใจอีกต่อไปว่าความสัมพันธ์นี้เป็นเพียงแค่“หลงใหล” หรือกำลังกลายเป็น “ความรัก” อย่างเงียบงัน

        บรรยากาศในออฟฟิศช่วงสายค่อนข้างเงียบเสียงแป้นพิมพ์กับเสียงเครื่องถ่ายเอกสารแผ่วเบาเป็นจังหวะ นัทพงษ์เดินถือแฟ้มเข้ามายังโต๊ะของมารตีที่กำลังนั่งขมวดคิ้วแน่นอยู่กับเอกสารกองใหญ่เธอดูเคร่งเครียดและเงียบกว่าปกติ

        "ผมช่วยไหมครับ?" เขาเอ่ยขึ้นเบาๆราวกับไม่อยากรบกวน แต่แฝงความตั้งใจจริงอยู่ในแววตา

        มารตีเงยหน้าขึ้น แวบหนึ่งในดวงตาเธอเหมือนอยากปฏิเสธแต่เมื่อสบกับแววตาอันอบอุ่นคู่นั้น ก็เปลี่ยนใจ

        “ช่วยดูตรงนี้หน่อยก็ได้จ้ะ มันติดอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อเช้า ล่ะ”เธอเลื่อนแฟ้มไปให้ นัทพงษ์ขยับเข้ามานั่งข้างๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากตัวเขาลอยแตะปลายจมูกเธออย่างไม่ตั้งใจ แต่กลับทำให้หัวใจเธอสั่นไหว

        นัทพงษ์ตั้งใจอ่านเอกสารเขาจดจ่อกับปัญหาและเริ่มเสนอทางแก้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง ช่วงหนึ่งมือของเขาเผลอแตะแขนเธอเบาๆ ขณะชี้บางจุดในแฟ้มและมันทำให้ทั้งสองนิ่งงันไปชั่วขณะ

        "ขอโทษครับ…" นัทพงษ์พูดเสียงเบา ดึงมือกลับแต่ในแววตายังไม่ถอยห่าง

        มารตีเม้มริมฝีปาก แล้วกลับไปมองเอกสาร แต่ความร้อนแผ่วๆจากจุดที่เขาแตะยังไม่หายไป

ตลอดวันนั้นเขายังคอยวนเวียนอยู่ไม่ไกลนัก คอยถามไถ่เมื่อเธอถอนหายใจแรงคอยถือของให้เมื่อเธอมีประชุมหลายรอบ แม้แต่เวลาที่เธอลืมดื่มน้ำ นัทพงษ์ก็เดินเอาขวดน้ำมาให้เงียบๆโดยไม่พูดอะไร ไม่ใช่ความหลงใหลแบบหวือหวาแต่เป็นความใส่ใจที่ชัดเจนและไม่สามารถเพิกเฉยได้

        หลังประชุมช่วงบ่ายที่เคร่งเครียด มารตีกลับมานั่งโต๊ะอย่างเหนื่อยล้านัทพงษ์เดินเอากาแฟเย็นแก้วโปรดมาวางลงตรงหน้า "วันนี้พี่ดูเหนื่อยมากผมเลยไปซื้อมาให้ครับ"

        มารตีมองหน้าเขา ก่อนจะรับแก้วมาไว้ในมือ “ขอบใจนะนัทพงษ์...พี่ไม่ได้ขอแต่ก็รู้สึกดีที่ได้มันมาโดยไม่ต้องเอ่ยปาก”

        “ผมอยากให้พี่สบายใจ ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องอื่น” คำว่า“เรื่องอื่น” นั้น แฝงความหมายมากมายที่เธอสัมผัสได้ทันที

        เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่ม“บางที...พี่ก็อยากผลักไสนายให้ห่างกว่านี้นะ”

        “ทำไมล่ะครับ?”

        “เพราะพี่กลัวจะติดใจคนอย่างนาย นะสิ”

        นัทพงษ์หัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมก้มลงมองแก้วกาแฟในมือเธอ “ผมก็กลัวเหมือนกันครับ...แต่ผมก็ยอม”

        มารตีหลุบตาลง หัวใจเธอสั่นสะท้านในแบบที่ไม่ได้รู้สึกมานานแล้วมันไม่ใช่เพียงแค่ความหลงใหลแต่มันเริ่มกลายเป็นบางสิ่งที่ลึกและร้อนกว่านั้น...แต่เธอก็ยังไม่กล้าบอกว่ามันคืออะไร

        ค่ำนั้น เมื่อเธอกลับถึงบ้าน ปพนต์และวรเมธรอต้อนรับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคุ้นเคยและปรารถนาราวกับความรักของเธอที่นี่ไม่เคยลดลงเลยแม้แต่น้อย และร่างกายของเธอเองก็ยังโหยหาสัมผัสจากพวกเขาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแต่ในค่ำคืนที่เสียงหายใจดังปะปนกันอยู่ในห้องนอน มารตีกลับนึกถึงเสียงหายใจหนักหน่วงของนัทพงษ์ขณะที่เธอกำลังนั่งโยกอยู่บนกายเขา...เสียงที่กำลังสร้างร่องรอยบางอย่างในใจเธออย่างเงียบงัน

        คืนนี้ในบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงบ เสียงคลื่นลมเบาๆจากสวนข้างบ้านไม่ได้กลบเสียงหัวเราะและลมหายใจที่ผสมกันอยู่ภายในห้องนอนของมารตีได้เลยปพนต์นั่งพิงพนักเตียง ร่างเปลือยอยู่ในท่าสบายๆ ขณะที่วรเมธเดินเข้ามาหย่อนตัวนั่งข้างเธอบนเตียงกว้างร่างของมารตีอยู่ระหว่างชายสองคนที่เธอรักอย่างไม่มีเงื่อนไข และไม่มีคำว่า"แบ่งแยก" ให้กับความรู้สึกที่มีต่อพวกเขา

        มือของปพนต์ลูบไล้แผ่นหลังเธอเบาๆ ในขณะที่วรเมธก้มลงจูบไหล่เธออย่างอ่อนโยนกลิ่นกายของพวกเขาผสานกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวกายเธอกลายเป็นบรรยากาศเร่าร้อนที่ค่อยๆ ลามไปในทุกอณู

        สาวสวยหลับตาพริ้ม เธอปล่อยตัวให้ไหลลื่นไปกับสัมผัส ที่ทั้งรุนแรงและทะนุถนอมปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับแผ่นอกแน่นของสามี ขณะที่วรเมธใช้ปลายลิ้นแตะหลังใบหูเธอทำเอาหัวใจของเธอสั่นไหว ความปรารถนาในค่ำคืนนั้นไม่ใช่เพียงแค่เซ็กส์...แต่มันคือการโอบกอดของความรักที่เต็มไปด้วยไฟ

        แต่ในขณะเดียวกัน ใจเธอกลับมีเงาสะท้อนบางอย่างแทรกเข้ามาโดยไม่รู้ตัวใบหน้าของนัทพงษ์ ลมหายใจของเขา เสียงที่เขาเรียกชื่อเธอดังขึ้น  ยามความร้อนในกายถูกปลดปล่อย แล้วยังสายตาที่เหมือนจะจูบเธอด้วยการมองเพียงอย่างเดียวทั้งหมดนั้นมันยังค้างคาอยู่เต็มหัวใจ ไม่หายไปแม้กระทั่งตอนนี้ ตอนที่ร่างกายของเธอกำลังถูกเติมเต็มด้วยความร้อนระอุทั้งของปพนต์และวรเมธ

        วันถัดมา เวลาบ่ายแก่ มารตียืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงานหัวใจยังอบอุ่นจากค่ำคืนที่ผ่านมา แต่ในใจเธอกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ขาดหายไปเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น นัทพงษ์เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอกสารประชุมที่เธอขอไว้ก่อนเที่ยง

        “ผมเอาเอกสารมาให้ครับพี่” เขาวางมันลงบนโต๊ะ แล้วยืนนิ่งรอเธอรับไป

        “ขอบใจนะ…” มารตียิ้มน้อยๆ แล้วเงยหน้ามองเขาสบตากันในจังหวะที่เงียบที่สุดของบ่ายวันนั้น

        ดวงตาของนัทพงษ์มีแววบางอย่างที่บอกไม่ถูก ผสมระหว่างความหิวกระหายความใฝ่หา และการยอมแพ้ให้กับความรู้สึก

        เขาเดินเข้าใกล้เธอทีละก้าว ไม่พูดอะไร มือของเขาวางลงเบาๆ บนเอวเธอ มารตีไม่ถอย

        "ผมคิดถึงพี่…ทั้งคืน" เขาเอ่ยด้วยเสียงต่ำพร่า“ผมพยายามห้ามตัวเองแล้ว แต่มันไม่ได้ผลเลย”

        เธอรู้...ว่ามันอันตรายรู้ดีว่าความสัมพันธ์ในที่ทำงานไม่ควรมีอะไรเกินเลย แต่เธอกลับยื่นมือแตะแก้มเขาแล้วกระซิบ “งั้นก็อย่าห้ามสิ…”

        ในห้องทำงานที่ปิดสนิท ม่านถูกดึงลงจนแสงข้างนอกถูกกลืนหายไปเงาของสองร่างที่โผเข้าหากันอย่างหิวกระหายปรากฏอยู่บนผนัง การจูบเริ่มต้นเบาๆแต่ลึกซึ้ง ก่อนจะทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ มือของนัทพงษ์ลูบไล้แผ่นหลังเธออย่างนุ่มนวลในทุกสัมผัสเสียงลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันเหมือนบทเพลงต้องห้าม เขากระซิบชื่อเธอด้วยเสียงโทนต่ำที่เต็มไปด้วยความหลงใหลแต่สั่นสะท้านราวกับว่ากำลังเจ็บปวดทรมาน

        “พี่รตี…อือ...”

        และเธอก็มีอาการไม่ต่างกัน ได้แต่เผลอครางชื่อเขาออกไป ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยน้ำเสียงที่ตัวเองยังตกใจ เพราะมันทั้งสั่นและแหบพร่า "อ๊าว...นัทพงษ์...จ๋า"

        หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งคู่ก็นั่งอยู่เคียงกันบนโซฟาเล็กๆ ใบหน้าชื้นเหงื่อของเธอยังแดงระเรื่อจากแรงอารมณ์ขณะที่นัทพงษ์กุมมือเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปมารตีเอนศีรษะพิงกับไหล่ของเขาอย่างเหนื่อยอ่อนแต่ในใจกลับวุ่นวาย

        นี่คือความหลงใหล...ใช่ไหม? แล้วถ้ามันกลายเป็นอย่างอื่นล่ะเธอจะรับมันไหวหรือเปล่า?

        ห้องทำงานชั้นนั้นเงียบผิดปกติในช่วงพักเที่ยงเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะหยุดดังไปนานแล้ว ทีมงานต่างแยกย้ายลงไปรับประทานอาหารปล่อยให้พื้นที่รอบตัวกลายเป็นเขตว่างเปล่า ที่ความรู้สึกไม่ควรเกิด กำลังค่อยๆก่อตัว

        มารตียืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังตึกสูงที่เรียงตัวอยู่ไกลลิบออกไปใบหน้าสวยของเธอนิ่งเรียบ แต่ภายในกลับวุ่นวายกว่าทุกวัน