ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        โม่อวี้เฉินรีบให้เฟิงเจ๋อไปรวบรวมหลักฐานการรวมกลุ่มของตระกูลถังที่คิดร้ายต่อราชสำนักและยังเปิดโปงการโกงของตระกูลกู้ในอดีตอีกด้วย

        หลักฐานทั้งหมดถูกส่งถึงต้าหลี่ซื่อในวันเดียวกันจวนตระกูลถังก็ถูกปิดผนึกท่านอาวุโสถังถูกคุมขังไว้ในคุกหลวงต้าหลี่ซื่ออย่างรวดเร็วจนถังเชี่ยวตั้งตัวไม่ทัน

        แม้เฉียนเย่จะเป็นบุตรชายจากหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ผู้สูงศักดิ์แต่เขาก็ไม่กล้าหักหาญกับราชสำนัก เขาได้เชิญหมอเทวดามาให้กู้ตงหลิงและยังรับรองว่าจะรักษามือและเท้าของกู้ตงหลิงให้หายดีแต่หมอผู้นั้นไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าดูการรักษา และได้ขับไล่ถังเชี่ยวกับเฉียนเย่ออกไป

        เพื่อให้กู้ตงหลิงหายดีพวกเขาจึงทำได้เพียงอดทนเมื่อถังเชี่ยวหวนนึกถึงความขัดแย้งระหว่างกู้ตงหลิงและอันหยวนถังรวมถึงอันหยวนถังไม่ใช่สถานที่ที่คนจะหาเรื่องได้ง่ายๆนางจึงตัดสินใจเชื่อใจเฉียนเย่อีกครั้ง ขณะนั้นนางเดินวนไปมาอยู่หน้าประตู

        กู้ตงหลิงนอนอยู่บนเตียงใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น มองไปยังชายชราที่ผอมบางที่อยู่ตรงหน้า

        “ข้าช่วยต่อเอ็นมือเอ็นเท้าที่ถูกตัดของเจ้าได้ แต่มีข้อแม้หนึ่งข้อ”ชายชรากล่าวด้วยสีหน้าอำมหิตและเสียงแหบแห้งเสียงนั้นฟังแล้วไม่สบายหูนัก ทำให้กู้ตงหลิงรู้สึกไม่มั่นใจมากยิ่งขึ้นไปอีก

        “ข้อแม้อะไรอีก คุณชายเฉียนไม่ได้บอกไปแล้วหรือ?” กู้ตงหลิงรู้ว่าเฉียนเย่ชอบนางจึงทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อช่วยนาง

        “สิ่งที่เขาให้ข้าได้ก็คือเงินทองเพียงเล็กน้อยซึ่งข้าเองก็ไม่ได้ขาดแคลนเงินจำนวนนี้ หากเจ้าไม่สามารถตอบรับข้อแม้ของข้าได้ข้าก็จะไม่รักษาเจ้า” ชายชรากล่าวอย่างแน่วแน่ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวเปล่งประกายเย็นเยียบ

        กู้ตงหลิงเริ่มร้อนใจตระกูลเฉียนมีเงินทองมากมายไปก็เท่านั้น

        “บอกมาเถิด” กู้ตงหลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวออกมาด้วยความเกรงกลัวชายชราผู้นี้

        ชายชราโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของนางเสียงนั้นแผ่วเบาจนไม่มีผู้ใดได้ยินนอกจากกู้ตงหลิง

        “โอกาส ข้าจะจัดเตรียมให้เจ้าเอง” ชายชรากล่าวต่อว่า“มีเพียงข้อแม้นี้เท่านั้น เจ้าจงคิดให้ดี”

        ใบหน้าของกู้ตงหลิงเปลี่ยนเป็นสีเขียวบ้างซีดขาวบ้างดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ และยังมีความอับอายขายหน้าอีกด้วย นางอยากกำหมัดแต่เอ็นมือถูกตัดจึงไม่สามารถขยับได้

        “ข้าไม่ใช่หมอเทวดากู้แห่งอันหยวนถัง การต่อเส้นเอ็นของข้ามีเวลาจำกัดอีกสองวันข้าก็ไม่มีความสามารถนี้แล้ว เจ้าจงคิดให้ดีเถิด” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและท่าทีของเขาแข็งกร้าวเป็นอย่างยิ่ง

        คำพูดนี้ทำให้กู้ตงหลิงตัวหดเหลือเล็กน้อยนางก้มลงมองมือของตนเอง ก่อนตัดสินใจแล้วกล่าวว่า “ตกลงข้ารับปาก”

        นางได้สร้างความขุ่นเคืองแก่อันหยวนถังและตระกูลกู้ก็หมดอำนาจแล้ว คนของอันหยวนถังย่อมไม่สนใจนางเป็นแน่นางไม่อยากเป็นคนพิการอีกครั้ง ดังนั้นนางจึงยอมทุ่มสุดตัว

        “ดี” ชายชราจึงผ่อนคลายอารมณ์ลงเล็กน้อยก่อนจะหยิบยาหมาเฟ่ยส่าน [1] ให้กู้ตงหลิงดื่ม

        เมื่อกู้ตงหลิงหลับตาลงและหลับอย่างสบายชายชราก็หยิบขวดเล็กๆ ออกมาจากกล่อง แล้วนำหนอนตัวขาวเล็กๆที่ยังคงบิดตัวอยู่หลายตัวออกมา

        เขาได้วางหนอนเหล่านั้นลงบนบาดแผลที่ข้อมือและข้อเท้าของกู้ตงหลิงหนอนแต่ละตัวต่างเจาะเข้าไปในบาดแผล...

        ท้ายที่สุดชายชราก็วางหนอนสีแดงตัวหนึ่งไว้บนหน้าผากของนางหนอนตัวนั้นเจาะเข้าไปในผิวหนังโดยตรงทว่าผิวหนังกลับไม่ได้รับความเสียหายแต่อย่างใด

        --------

        ถังเชี่ยวได้รับข่าวเรื่องจวนตระกูลถังประสบภัยในคืนนั้นเองแทบจะหมดสติไปในทันที และยังโกรธแค้นไม่น้อย เนื่องจากเรื่องของกู้ตงหลิงนางจึงไม่มีเวลาดูแลจวนตระกูลถัง นางไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ทุกสิ่งทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

        “พยานแคว้นหลินมีข่าวคราวแล้วหรือไม่?” กู้ชิงเฉิงเข้าวังไปถวายการรักษาแก่ฮ่องเต้เป็นประจำทุกวันพอนางกลับมาก็ได้ยินว่าจวนตระกูลถังถูกปิดผนึกแล้ว นางก็รู้สึกตกใจไม่น้อยสมแล้วที่โม่อวี้เฉินเป็นองค์รัชทายาทแห่งต้าฉิน

        โม่อวี้เฉินส่ายหน้า“ยังไร้วี่แวว เกรงว่าตกอยู่ในกำมือของพวกมันแล้วคงมีแต่ตายสถานเดียว”

        “เรื่องนี้...” กู้ชิงเฉิงเองก็เข้าใจสัจธรรมข้อนี้ดีเมื่อพยานหายไป การสืบสวนต่อจากนี้คงต้องใช้ความคิดและวิธีการมากยิ่งขึ้นใบหน้าของนางพลันเย็นชาลงเล็กน้อย

        “เจ้าวางใจเถอะ เรื่องนี้สืบได้ เพียงแต่อาจจะช้าหน่อย” โม่อวี้เฉินเอ่ยปลอบนาง แววตาแฝงความสงสารเขาย่อมเข้าใจความรู้สึกของกู้ชิงเฉิงดี ที่ในที่สุดเรื่องราวก็มีความคืบหน้าแต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้อีก

        เขาเดินเข้าไปหานางแล้วก้มหน้าลงมองนางพร้อมกล่าวคำสัญญา “ยามนี้กู้ตงหลิงยังไม่ลิ้มรสความสิ้นหวัง พวกเราจะจัดการนางทีละน้อย” เขาพูดพลางยกมือขึ้นวางบนไหล่ของนางอย่างแผ่วเบา

        “ดี” กู้ชิงเฉิงพยักหน้าก่อนจะเหลือบมองโม่อวี้เฉินอย่างลึกซึ้ง สายตาของนางเป็นปกติ ไม่ได้หลบเลี่ยง

        “วันนี้...” โม่อวี้เฉินสูดลมหายใจเข้าลึก “รอข้านะ” ก้าวแรกนี้ เขาจะต้องเป็นผู้ก้าวออกไปก่อนไม่ว่าจะเพราะกู้จิ่งเซวียนหรือไม่ เขาก็ต้องก้าวไปนางคือพระชายาของเขาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

        ทว่ากู้ชิงเฉิงกลับมีสีหน้าเรียบเฉยนางพยักหน้า แม้ในใจจะปั่นป่วนราวพายุโหมกระหน่ำ จนการพยักหน้าก็ดูราวกับหุ่นเชิด

        ไป๋จุ่นเองก็มาสืบเรื่องราวในวันนั้นด้วยตนเองแม้จะไร้ซึ่งพยาน แต่หลักฐานทั้งหมดกลับชี้ไปที่กู้ตงหลิงทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนักที่ในวันนั้นพวกเขากลับไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียดอาจเป็นเพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับกู้ชิงเฉิง พวกเขาจึงไม่อาจยอมรับได้กระมัง

        เมื่อฟ้าเริ่มมืดเขาก็มาพบกู้ชิงเฉิง  และยามเผชิญหน้ากับนางจิตใจของเขาย่อมไม่อาจสงบลงได้

        “ชิงเอ๋อร์ หลายปีมานี้ เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานเป็นความผิดของข้าที่โง่งมถึงเพียงนี้” ไป๋จุ่นคุกเข่าลง 

        “ชิงเอ๋อร์ จะอย่างไรก็ช่างเถิด เจ้าจะตีจะด่าข้าก็ได้ข้าย่อมไม่มีข้อกังขา”

        โม่อวี้เฉินนั่งอยู่ข้างๆมองไป๋จุ่นผู้กำยำแข็งแรงที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากู้ชิงเฉิง แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อยในที่สุดคนตระกูลไป๋ก็มิได้โง่งมแล้วเพราะสืบพบว่าเรื่องราวในวันนั้นล้วนถูกกู้ตงหลิงบงการอยู่เบื้องหลังพวกเขาจึงล้วนสำนึกผิด

        ทว่ากู้ชิงเฉิงกลับแย้มยิ้ม“พี่ใหญ่ ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้เลยเป็นพวกเรา...ขาดความไว้วางใจกัน ยามนั้นข้าเองก็โง่เขลา ถูกกู้ตงหลิงหลอกใช้อีกทั้งยังปฏิบัติต่อนางราวกับพี่น้องที่ดี ก็สมควรแล้วที่ต้องเผชิญเคราะห์กรรมนี้”

        ในวันนั้นกู้ตงหลิงมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว แผนการของนางไร้ที่ติหากมือของนางไม่ได้ยื่นออกไปไม่ถึง และไม่อาจกระทำการใดๆ ในแคว้นหลินได้อย่างใจพยานในแคว้นหลินก็คงไม่รอดชีวิตมาจนถึงวันนี้

        “ชิงเอ๋อร์ อย่ากล่าวเช่นนั้น” ไป๋จุ่นเจ็บปวดใจยิ่งนักน้องสาวที่พวกเขาอุ้มชูมาตั้งแต่เล็ก ย่อมทำให้พวกเขารู้สึกสงสารและสำนึกผิด 

        “ข้าจะให้เหล่าน้องชายและลุงๆ มาขอโทษเจ้าด้วยตนเอง มิเช่นนั้นแล้วจิตใจของเขาย่อมไม่สงบ ในวันนั้นพวกเขาทำผิดไปแล้วจริงๆพวกเขาล้วนเย็นชาต่อกู้ชิงเฉิงมากเกินไป”

        กู้ชิงเฉิงโบกมือก่อนจะมองโม่อวี้เฉินที่อยู่ข้างๆ อย่างลำบากใจตระกูลไป๋เองก็เป็นผู้ประสบเคราะห์กรรม นางไม่ต้องการจะถือสาอะไรมากนัก

        คาดไม่ถึงว่าโม่อวี้เฉินกลับเอ่ยถาม“ท่านลุงและเหล่าพี่ชายจะกลับมาเมื่อใด? ข้าจะไปต้อนรับพวกท่านด้วยตนเอง”โม่อวี้เฉินรอให้พวกเขามาขอโทษกู้ชิงเฉิงและเขาก็ควรจะขอโทษนางเช่นกัน

        “ข้าแจ้งพวกเขาไปแล้ว อีกไม่นานก็คงกลับมา” ไป๋จุ่นกล่าวอย่างจริงจังเหลือบมองกู้ชิงเฉิงอย่างแอบๆ ในใจรู้สึกปวดร้าวยามนั้นกู้ชิงเฉิงล้วนมีคนคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ ถูกทุกคนอุ้มชูมาตั้งแต่เล็กไม่เคยเผชิญมรสุมใดๆ เลยไม่ต้องกล่าวถึงการที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่ต้องการจะฆ่านางมากมายอีกทั้งยังต้องดูแลบุตรในครรภ์...

        ไป๋จุ่นก้มศีรษะลงซ่อนม่านน้ำตาในดวงตา หลายปีมานี้ เขาออกศึกสงครามไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับทหารนับพันนับหมื่นเพียงลำพัง เขาก็ไม่เคยกะพริบตาแม้คนทั้งตระกูลไป๋จะตกอยู่ในวงล้อม เขาก็ไม่เคยตื่นตระหนกแม้แต่น้อยแต่ยามนี้เมื่อเผชิญหน้ากับกู้ชิงเฉิง เขากลับรู้สึกตื่นตระหนก

        เชิงอรรถ

        [1]ยาหมาเฟ่ยส่าน (麻沸散) คือยาชาที่ใช้ในการผ่าตัดในสมัยโบราณของจีน