ชังรักวิวาห์ลวง (ชลกร+สโรชิณี)

        งานแต่งงานระหว่างสโรชิณีและชลกรถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายริมทะเลตามความต้องการของเจ้าสาว มีเพียงญาติๆและแขกคนสนิทที่ได้รับเชิญเท่านั้นที่มาร่วมในงาน

        ซึ่งในขณะที่สโรชิณีกำลังจะโยนดอกไม้เสี่ยงทายให้กับเจ้าสาวคนถัดไป ชลกรก็โน้มใบหน้าลงมากระซิบบางอย่างข้างๆหูเธอ สโรชิณีจึงหันไปมองหญิงสาวนางหนึ่งซึ่งเป็นเป้าหมายตามที่เจ้าบ่าวของเธอบอก

        "ค่ะ" เธอพยักหน้าให้เขาแล้วโยนดอกไม้ออกไปทันที

        .

        "เอ๊ะ!"

        ลิลลี่รับช่อดอกไม้ที่ลอยมาหาเธอด้วยความงุนงง ทั้งๆที่หญิงสาวไม่ได้ออกไปยืนแย่งดอกไม้กับบรรดาสาวโสดในงานเสียด้วยซ้ำ....

        แต่ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังมึนงงและเคว้งคว้างกับช่อดอกไม้ที่รับได้อยู่นั้น จู่ๆธามไทก็เดินตรงมาที่เธอท่ามกลางความอิจฉาของสาวๆหลายคนที่หมายตาหนุ่มหล่อไว้ในงาน

        "พี่ธาม....."

        .

        .

        .

        "คุณชลว่าสองคนนั้นจะยังไงกันต่อคะ"

        สโรชิณีหันมาถามชลกรเกี่ยวกับเรื่องราวต่อไปของลิลลี่และธามไท

        "ทุกอย่างอยู่ที่ความพยายามของไอ้ธาม แต่เราก็ทำหน้าที่เสร็จแล้ว เธอโยนแม่นมากเลยนะ" ชลกรเอ่ยชมเจ้าสาวของเขา

        "คงจะเป็นชะตาของพวกเขามากกว่ามั้งคะ ฝุ่นแค่ภาวนาว่าถ้าสองคนนั้นเกิดมาคู่กันจริงๆ ก็ขอให้ทั้งคู่ได้วนกลับมาในวงโคจรเดียวกันอีก" สโรชิณีบอกเขา

        "คงเหมือนเราสองคนสินะ" ชลกรอดที่จะนึกถึงเรื่องราวของเธอและเขาตั้งแต่ต้นไม่ได้

        "คงงั้นมั้งคะ" สโรชิณีเอนศีรษะไปซบกับอกแกร่งอย่างมีความสุข

        "แล้วฉันได้บอกเธอรึเปล่าว่าวันนี้เธอสวยมาก" ชลกรถามหญิงสาว

        "ยังค่ะ วันนี้คุณชลยังไม่ได้ชมฝุ่นเลย"

        เธอบอกเขายิ้มๆ ชลกรชอบหยอดใส่เธอแบบนี้เสมอและนับวันเขาก็ยิ่งจะหวานมากขึ้นเรื่อยๆจนทุกวันนี้สโรชิณีแทบจะสำลักความสุขออกมาแล้ว

        "วันนี้เจ้าสาวของฉันสวยมากๆ แล้วฉันก็รักเธอมากที่สุดด้วย" เขาบอกเธอพร้อมกับโน้มใบหน้าลงมาจุมพิตหน้าผากมนเบาๆ

        "ฝุ่นก็รักคุณชลค่ะ รักคุณชลคนเดียวมาตลอด"

        เธอบอกเขาพร้อมกับสายตาคู่เดิม สายตาคู่นี้ที่ซื่อสัตย์และมองชลกรแค่คนเดียวจริงๆ

        "ฉันนึกว่าจะไม่ได้ยินคำนี้ซะแล้ว"

        ชลกรพูดกับเธอพร้อมกับโอบกอดเอวบางไว้ ถึงแม้สโรชิณีจะไม่ได้พูดมันออกมา แต่เขาก็รับรู้ได้จากทุกอย่างที่เธอทำให้ในทุกๆวันและแววตาคู่นี้ของเธอ

        "เมื่อไหร่จะถึงฤกษ์เข้าหอนะ ฉันอยากอุ้มลูกชายแล้ว" ชลกรแสร้งโปรยขึ้น แต่เขาก็จริงจังกับคำพูดนั้นจริงๆ.

        "คุณชลอะ!" สโรชิณีตีอกเขาเบาๆด้วยความเขินอาย

        .

        .

        .

        สามปีต่อมา.....

        "น้องปราน อย่าแกล้งพี่สิลูก"

        สโรชิณีดุลูกชายตัวน้อยที่ชอบแกล้งพี่สาวอย่างน้องปราง เธอเลี้ยงเด็กทั้งสองมาเสมือนพี่น้องสายเลือดเดียวกันและตั้งใจจะไม่บอกลูกสาวด้วยว่าเด็กน้อยไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของเธอกับชลกรเพราะไม่อยากให้น้องปรางมีปมในใจและบัดนี้สโรชิณีก็กำลังตั้งครรภ์ลูกชายอีกคนหนึ่ง อีกสองเดือนก็จะถึงกำหนดคลอดแล้ว.

        สโรชิณีก้มลงหยิบตุ๊กตาตัวโปรดที่ถูกน้องปรานเขวี้ยงออกนอกเสื่อส่งให้น้องปรางที่นั่งน้ำตาคลออยู่

        วันนี้ชลกรพาเธอและลูกๆออกมาปิกนิกที่สวนสาธารณะซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก

        "ขอบคุณค่ะคุณแม่"

        น้องปรางรับตุ๊กตาจากเธอ เด็กน้อยมักจะพูดคำขอบคุณจนติดปากเวลาผู้ใหญ่ให้ของตามที่สโรชิณีเคยสอนไว้ เด็กคนนี้เลี้ยงง่ายมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

        ส่วนลูกชายแท้ๆของเธอนี่สิ ทั้งดื้อและซนอย่างกับลูกลิงแถมยังมีคุณตาคอยตามใจและให้ท้ายมาตลอดจนหญิงสาวอดที่จะกังวลไม่ได้ว่าท่านจะตามใจหลานชายมากเกินไปจนอาจจะเสียนิสัยได้

        "น้องปราณค่ะ แกล้งพี่แบบนี้ไม่น่ารักรึเปล่าลูก"

        สโรชิณีหันไปพูดกับลูกชาย เธอไม่อยากตำหนิแบบตรงๆ แต่ก็อยากให้ลูกได้คิดเองด้วย นั่นคือวิธีเลี้ยงลูกของหญิงสาว

        "น้องปราณขอโทษครับแม่" เด็กน้อยพูดกับเธอด้วยสีหน้าสำนีกผิด แล้วหันไปขอโทษผู้เป็นพี่สาว

        "น้องปราณขอโทษนะครับพี่ปราง ต่อไปน้องปราณจะไม่ทำอีกแล้ว"

        จากนั้นสองพี่น้องก็สบมกอดกัน น้องปรางให้อภัยน้องชายด้วยการสวมกอดท่ามกลางความพอใจของสโรชิณีที่อยากให้ลูกๆของเธอรักกันให้มากๆ

        ไม่นานชลกรที่ออกไปซื้อของกินแถวๆนั้นก็เดินกลับมาพร้อมกับถุงอาหารในมือ เด็กๆจึงวิ่งไปหาเขาและถามหาของกินทันที ชลกรจึงจัดการเอาของกินให้เด็กทั้งสองไปแบ่งกันกับพี่เลี้ยง จากนั้นก็เดินมาหาเมียสุดที่รัก

        "นี่ครับ ตับไก่ย่าง น้ำมะพร้าว ขนมตะโก้ แล้วก็ฟักทองสังขยาของคุณแม่และเจ้าตัวเล็กของพ่อ"

        ชลกรลูบท้องหญิงสาวเบาๆ ทันใดนั้นเจ้าตัวเล็กในท้องก็เริ่มดิ้นทันทีราวกับว่าถูกใจและรับรู้ในสิ่งที่ผู้เป็นพ่อพูด

        "คงจะถูกใจสินะเจ้าเสือของพ่อ" ชลกรพูดกับเจ้าตัวเล็กที่กำลังดิ้นอยู่อย่างนึกขำ

        "คุณชลซื้อมาเยอะขนาดนี้ฝุ่นก็อ้วนตัวแตกกันพอดีสิคะ"

        สโรชิณีบ่นเขานิดๆเพราะดูเหมือนว่าท้องนี้ชลกรจะขยันบำรุงเธอเสียเหลือเกินจนหญิงสาวรู้สึกว่าน้ำหนักของเธอเริ่มเกินจนแทบทนไม่ไหวแล้ว.

        "ฝุ่น...." ชลกรเอ่ยเรียกเธอ ดูเหมือนเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ

        "มีอะไรหรอคะ?" สโรชิณีมองหน้าเขาด้วยความสงสัย

        "คลอดท้องนี้แล้ว มีลูกสาวให้ฉันอีกสักคนได้มั้ย" ชลกรบอกกับหญิงสาว.

        "แล้ว....ถ้าเกิดว่าฝุ่นยอม แต่ท้องต่อไปเราได้ลูกชายอีกล่ะคะ?" สโรชิณีถามเขา

        ครั้งที่แล้วชลกรก็ขอเธอแบบนี้ แต่ทั้งคู่ก็ยังได้ลูกชายอยู่ดี ชลกรนั้นชอบเด็กผู้หญิงมากและเขาก็ตามใจน้องปรางมากกว่าลูกชายแท้ๆของตนเองเสียอีก.

        "พี่จะยอมปิดอู่เองเลย" เขารับปากกับเธอ

        .

        .

        .

        .

        หลายปีต่อมา.....

        ในที่สุดสโรชิณีก็ใจอ่อนยอมมีลูกให้ชลกรเพิ่มอีกคน แต่ทว่าทั้งคู่ก็ยังได้ลูกชายอยู่ดี แม้จะไม่สมหวังแต่ชลกรก็รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอด้วยการไปทำหมันเสียเอง.

        เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก บัดนี้เด็กๆทุกคนก็เริ่มโตเป็นหนุ่มสาวกันหมดแล้ว สโรชิณีกลายเป็นคุณแม่ลูกสี่ไปโดยปริยายและช่วยกันเลี้ยงเด็กๆทั้งสี่คนจนเป็นพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกันเป็นอย่างมาก.....และในตอนนี้น้องปรางลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้านก็โตพอที่จะได้ออกเรือนแล้ว.

        สโรชิณีจึงพร่ำสอนลูกสาวในเรื่องการปฎิบัติตัวเมื่อย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านสามีอีกครั้ง โชคดีที่ลูกสาวสนใจเรื่องการบ้านการเรือนเหมือนกับเธอ ผู้เป็นแม่จึงเบาใจกับเรื่องนี้

        ด้วยประสบการณ์แล้วสโรชิณีแต่งเข้ามาอยู่กับชลกรแบบแยกมาอยู่อีกบ้านหนึ่งและแม่ของชลกรก็เสียชีวิตไปก่อนแล้ว เธอจึงไม่ได้ประสบปัญหาเรื่องแม่สามีกับลูกสะใภ้ แต่ราเมศร์ยังมีแม่อยู่และน้องปรางก็ต้องแต่งเข้าไปอยู่ในบ้านสามีและสโรชิณีก็มั่นใจว่าความดีและเสน่ห์ปลายจวักที่ลูกสาวมีนั้นจะทำให้คุณหญิงรมณีย์เอ็นดูแน่นอน

        "แม่คะ ปรางขอถามอะไรบางอย่างกับแม่ได้มั้ยคะ" น้องปรางเอ่ยขึ้น

        "ถามมาสิจ้ะ"

        สโรชิณีส่งยิ้มอบอุ่นให้ลูกสาว ในขณะที่น้องปรางกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีอยู่ แล้วตัดสินใจถามเธอ

        "ปรางไม่ใช่ลูกแท้ๆของคุณพ่อคุณแม่ใช่มั้ยคะ?" น้องปรางตัดสินใจถามสิ่งที่คาใจเธอมานาน

        "ยัยปราง....." .

        สโรชิณีถึงกับอึ้งเมื่อลูกสาวถามเช่นนั้น ตั้งแต่วันที่เธอได้เจอกับเด็กคนนี้และนี่เวลาก็ล่วงเลยมา26ปีแล้ว สโรชิณีไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะต้องพูดเรื่องนี้กับลูกสาวที่รักดั่งลูกในไส้

        "นี่เอาอะไรมาพูดลูก ไม่จริงสักหน่อย"

        แต่สโรชิณีก็เลือกที่จะไม่บอกความจริงออกไปเพราะกลัวลูกสาวจะเสียใจและวันนี้ก็เป็นวันมงคลของน้องปรางอีกด้วย

        "หน้าตาของปรางไม่เหมือนคุณพ่อคุณแม่ ไม่เหมือนตาปราณ ตาปกและตาปัณณ์ ไม่เหมือนคุณตา ไม่เหมือนใครเลยในเครือญาติของเรา"

        "หลายคนทักว่าปรางหน้าเหมือนฝรั่งด้วยซ้ำ วันนี้แม่ช่วยบอกความจริงกับปรางเถอะนะคะ"

        ผู้เป็นลูกไม่สามารถเก็บความสงสัยนี้ได้อีกแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตเธอมักได้ยินคนทักแบบนี้อยู่เสมอว่าเธอหน้าไม่เหมือนใครในบ้านและถ้าเจอใครที่ไม่รู้จักกันจริงๆก็ไม่มีใครเชื่อว่าเธอกับน้องชายทั้งสามคนจะเป็นพี่น้องแท้ๆกันจนปรางครั้งหญิงสาวยังเคยได้ยินคนพูดด้วยซ้ำว่าตนคือเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง

        "ปรางสงสัยมานานแล้ว มีแต่คนเขาพูดกันว่าปรางแค่ลูกที่ถูกเก็บมาเลี้ยง แต่ปรางไม่เคยกล้าถามเพราะกลัวคำตอบ กลัวมันจะเป็นความจริง"

        "กลัวว่าแม่และทุกคนจะไม่รักปรางเหมือนเดิม แต่วันนี้ปรางโตแล้วค่ะ ปรางทำใจได้ทุกอย่าง"

        "แล้วปรางก็อยากรู้ความจริงจากปากของแม่ แม่ช่วยบอกความจริงกับปรางมาเถอะนะคะ"

        น้องปรางรวบรวมความกล้าทั้งหมดสอบถามความจริงจากปากของสโรชิณีที่นั่งน้ำตาไหลอยู่ ยิ่งได้เห็นน้ำตาของผู้เป็นแม่มันก็ยิ่งทำให้เธอมั่นใจกับสิ่งที่ตัวเองถามโดยไม่ต้องรอคำตอบ

        "ยัยปราง....." สโรชิณีร้องไห้สะอื้น

        "ถึงหนูจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของแม่ แต่แม่กับพ่อก็รักและทะนุถนอมลูกมาเสมือนลูกสาวที่แม่คลอดออกมา"

        "แม่ก็รักลูกมาก ลูกรู้ใช่มั้ย"

        มาถึงขั้นนี้แล้ว ในที่สุดสโรชิณีก็ตัดสินใจบอกความจริงที่เธอตั้งใจว่าจะเก็บมันไว้จนตายออกไป

        ส่วนน้องปรางแม้จะเตรียมใจมาก่อนแล้ว แต่ก็อดที่จะเสียใจไม่ได้จริงๆ

        "ค่ะ ปรางรู้" เธอบอกผู้เป็นแม่ทั้งน้ำตา

        สโรชิณีจึงกอดลูกสาวไว้แน่นแล้วตัดสินใจเล่าความจริงทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่เธอพบเจอน้องปรางให้ฟัง จากนั้นเธอก็ลุกไปหยิบบางอย่างที่อยู่ในตู้เซฟมาให้ลูกสาว

        "นี่เป็นสร้อยที่ติดตัวลูก มันคงจะเป็นของสิ่งเดียวที่แม่แท้ๆของลูกทิ้งไว้ให้"

        สโรชิณีหยิบสร้อยทองคำขาวที่เป็นจี้ทับทิมรูปดอกราชาวดีให้แก่ลูกสาวซึ่งเธอตั้งใจเก็บมันไว้มอบให้เป็นของขวัญแก่น้องปรางในวันเกิดอีกสองเดือนข้างหน้า

        น้องปรางรับมันมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทาและมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า

        "หากลูกคิดจะตามหาแม่แท้ๆ สร้อยเส้นนี้คงจะช่วยลูกได้บ้าง" สโรชิณีบอกกับลูกสาว

        "ไม่ล่ะค่ะ หนูจะไม่ตามหาคนที่เคยทอดทิ้งหนูไป"

        "ทุกวันนี้หนูก็มีความสุขที่สุดอยู่แล้ว"

        น้องปรางบอกผู้เป็นแม่ แค่ได้ความรักจากสโรชิณีและทุกคนในบ้านเธอก็ไม่โหยหาสิ่งใดอยู่แล้ว หากจะมีก็คงเป็นเพียง.....หัวใจของราเมศร์ เจ้าบ่าวของเธอนั่นเอง

--ติดตามได้ในนิยายเรื่องใหม่--

        ไรท์วางโครงเรื่องของน้องปรางและอีกสามหนุ่มรุ่นลูกไว้นะคะ ตอนนี้แพลนอยู่ในหัวเยอะมาก

        แต่ในระหว่างนี้ไรท์ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ของชญาดากับคริสเตียนก่อนนะคะ ตอนนี้ไรท์ทยอยลงไปหลายตอนแล้ว ไรท์ขอฝากนิยายกากๆ เรื่อง 'จ้างรัก กับดักมาเฟีย' ไว้อีกสักเรื่องด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่า