03 อาจารย์พละ
โค้ชบาสหนุ่มใหญ่กดสัญญาณรีโมทรถให้สาวน้อยเห็นว่าคันไหน แล้วบอกให้เธอขึ้นไปรอในรถก่อน ร่างน้อยนั้นใช้เสื้อวอร์มที่เขาถอดให้ คลุมหน้าอกที่เปลือยเปล่าเอาไว้ เขามองสาวน้อยที่วิ่งลงบันไดไปจนเปิดประตูรถเข้าไปอย่างเรียบร้อยนั่นแหละ เขาจึงก้าวเท้าเข้าไปยังห้องพักครูที่มีเสียงครวญครางดังออกมาเมื่อครู่ อ่า เสียงนั้นก็คงเป็เสียงสาวน้อยคนเมื่อกี้สินะ เขานึกตำหนิตัวเองว่าทำไมไม่ฉุกคิดว่า เสียงร้องว่า “อย่าค่ะ อย่าทำ” ที่ได้ยินมันแสดงถึงอาการไม่เต็มใจ แต่ก็นั่นแหละมันเป็เสียงที่ครางแ่จนทำให้คิดไปอีกอย่าง แล้วอายุอย่างเขา ก็ไม่ใช่วัยรุ่นที่อยากรู้อยากเห็นจนต้องรีบเข้าไปแอบดู โค้ชบาสมองเข้าไปในห้องนั้นผ่านประตูที่เปิดค้างไว้ เห็นร่างชายคนหนึ่งนอนเหยียดยาวอยู่กับพื้น
“อาจารย์ เป็ไรรึเปล่า” โค้ชบาสส่งเสียงเรียก สาวน้อยคนเมื่อกี้บอกว่าเธอชนอาจารย์จนหงายหลังลงไปนอนกับพื้น ต่อพงศ์ก้มลงไปดูพอเห็นอาจารย์จอมหื่นยังหายใจแถมยังกรนคร่อก ๆ ก็โล่งใจ เขากวาดสายตามองหากระเป๋าใบสีชมพูที่เด็กสาวบอกก่อนจะพบมันตกอยู่มุมห้อง ใกล้ ๆ มีเสื้อนักศึกษาที่ถูกถอดกองอยู่ ข้าง ๆ มีบราเซียร์สีขาว โค้ชรีบหยิบขึ้นมาทั้งหมดเปิดกระเป๋าแล้วยัดเสื้อและบราเซียร์เข้าไปอย่างรวดเร็ว เหวี่ยงกระเป๋าขึ้นสะพายเฉียงให้ตัวกระเป๋าไปอยู่ด้านหลัง กำลังตัดสินใจว่าจะออกไปเลย หรือปลุกคนที่นอนอยู่บนพื้นก่อน หางตาก็เห็นอะไรซักอย่างบนพื้นไม่ห่างจากเขามากนัก หันไปดูชัด ๆ ก็พบว่ามันเป็กางเกงในลูกไม้สีขาว โค้ชหยิบขึ้นมาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ตาครูพละหื่นนี่คงรูดกางเกงในสาวน้อยออกเตรียมเผด็จศึกสินะ อยู่ ๆ เสียงโหวกเหวกข้างนอกก็ดังขึ้น กางเกงในนุ่มลื่นในมือโค้ชจึงถูกยัดใส่กระเป๋ากางเกงอย่างรีบเร่ง
“อ่าวโค้ช ยังไม่กลับเหรอ อ่าวเห้ย แล้วทำไมอาจารย์กมลมานอนดูดาวอยู่ตรงนี้วะ” อาจารย์พละรุ่นพี่เสียงดังทั้ง ๆ ที่อยู่ในสภาพถูกหิ้วปีกเข้ามา
“ผมมาเข้าห้องน้ำครับ พอดีเห็นอาจารย์เค้านอนอยู่ คิดว่าเป็อะไรรึเปล่า เลยเข้ามาดู”
“ไอ้กมลโว้ย มึงตื่นเดี๋ยวนี้” พูดจบพร้อมคว้าแก้วในมือคนข้าง ๆ ที่ถือมาด้วย สาดน้ำลงไปที่หน้าอาจารย์กมล บางคนร้องห้าม บางคนขำ ตามด้วยอีกสี่ห้าคนที่พากันหอบหิ้วมาจากทางโรงยิมและทุกคนอยู่ในอาการเมาหนัก อาจารย์กมลตื่นขึ้นอย่างงง ๆ แล้วยันกายลุกขึ้นยืน แต่ก็ยังโซเซไปมา หันมามองหน้าโค้ชต่อพงศ์ แล้วถามเสียงดัง
“ใครพากูมาวะ กูยังไม่กลับ กูจะกินเหล้าต่อ โอ้ยย” อาจารย์หื่นร้องเจ็บเมื่อขยับตัว เขายกมือขึ้นแตะที่หน้าผาก ต่อพงศ์เห็นรอยแผลยาวซัก 1 ข้อนิ้วมือบนหัวคิ้วด้านซ้าย แต่แผลดูสะอาดไม่มีเื ราวกับผ่านการทำแผลมาแล้ว
“เชี่ย เื !!! จารย์มีเืไหลด้วยอะ” ใครซักคนะโเสียงดัง ทำเอาคนที่เหลือหันมามองกันหมด
“ไหนเืวะ ไม่เห็นมีเลย” อาจารย์กมลเอามือแตะแผลหน้าผากมาดูอย่างงง ๆ ต่อพงศ์เองก็คิดเช่นนั้นในตอนแรก
“ข้างหลังจารย์ !!!” คนข้างหลังะโออกมา อาจารย์กมลเอื้อมมือไปแตะด้านหลัง จังหวะนั้นร่างโซเซหันหลังมาทางที่ต่อพงศ์ยืนอยู่พอดี โค้ชหนุ่มใหญ่จึงเห็นเืที่ไหลย้อยลงมาตามท้ายทอยและเปียกเสื้อด้านหลังจนชุ่ม อาจารย์กมลร้องโวยวายขึ้นมาทันที ขณะเดียวกันบรรดาพรรคพวกทั้งรุ่นน้องรุ่นพี่ที่เพิ่งออกมาจากโรงยิมก็กรูตามกันเข้ามาในห้อง ด้วยต่างคนต่างเมา มันจึงดูโกลาหลไปหมด บ้างะโให้ห้ามเื บ้างพยายามถอดเสื้อออก บางคนที่มาทีหลังนึกว่ามีการทะเลาะกัน รีบเข้าไปแยกอาจารย์กมลออกจากคนที่เข้าไปดูแผล ต่างคนต่างเสียงดังลั่นไปหมด
โค้ชบาสเกตบอล อาศัยความวุ่นวายนั่นปลีกตัวออกมา อย่างเงียบ ๆ แต่เขาก็ทันสังเกตเห็นร้อยร้าวขนาดใหญ่ที่ประตูกระจก นี่แหละที่น่าจะเป็สาเหตุที่ทำให้อาจารย์กมลลงไปนอนหัวแตกอยู่ที่พื้น
********** * *********
พลอยชมพูคือชื่อสาวน้อยคนนั้น คนที่โค้ชบาสเกตบอลหนุ่มใหญ่พากลับมาที่บ้านในคืนนั้น พลอยบอกเขาว่าไม่กล้ากลับหอ เพราะคิดว่าอาจารย์กมลรู้จักเธอและหอของเธอ แม้ว่าโค้ชจะคิดว่าสภาพอาจารย์กมลที่เขาเห็นไม่น่าจะไปตามราวีเธอได้ แต่คิดอีกทีมันก็ไม่แน่ ถ้าพรุ่งนี้เขาสร่างเมาแล้วจำเื่ราวคืนนี้ได้ล่ะ บวกกับความสงสารสาวน้อยที่เอาแต่ร้องไห้จนตัวสั่น คงไม่มีที่ไหนปลอดภัยเท่าที่บ้านของเขาแล้วล่ะ แน่นอนเขาคิดแบบนั้นในตอนที่เขาเองก็ยังเมาอยู่มากเช่นกัน เลยไม่ทันคิดว่าสาวน้อยจะโอเคไหมที่ต้องมาอยู่ในบ้านผู้ชายที่เพิ่งเจอกันเมื่อกี้ แต่พลอยก็ไม่ได้ว่าอะไรและยอมเดินตามเขาเข้าบ้านอย่างว่าง่าย
“หนูนอนก่อนนะ ตอนนี้หนูปลอดภัยแล้ว สบายใจได้” ต่อพงศ์ให้พลอยนอนในห้องของลูกชายคนเล็กของเขาที่ย้ายออกไปแล้ว เขาหยิบผ้าขนหนูให้เธอ พยายามอธิบายเื่ห้องน้ำ และห้องของเขาที่อยู่ข้าง ๆ เพื่อให้เธอไม่ต้องกังวลใจ แต่เพราะความเมาหนักและง่วงมากจนตาเริ่มปิดทำให้ต่อพงศ์เริ่มพูดไม่รู้เื่ นั่นแหละทำให้พลอยชมพูรู้ตัวขึ้นมาได้ว่า เธอได้รบกวนโค้ชคนนี้มากเหลือเกิน เธอไหว้ขอบคุณแล้วบอกให้เขารีบไปพักผ่อน พอต่อพงศ์เดินออกจากห้องไป เธอก็ปิดประตู ล็อคกลอน เตียงเล็ก ๆ นั้นยังถูกคลุมไว้ด้วยผ้าขนาดใหญ่ คงเพราะเ้าของห้องไม่อยู่นานแล้ว พลอยดึงผ้าคลุมนั้นออก แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม เสียงกรนเบา ๆ ดังแว่วมาจากห้องข้าง ๆ ทำให้พลอยอุ่นใจ ในความโชคร้ายก็ยังมีโชคดี โชคดีที่พลอยเจอโค้ชต่อพงศ์ที่พลอยถือวิสาสะเรียกเขาว่าคุณอา แม้จะเพิ่งเจอกัน แต่พลอยก็รู้สึกไว้ใจและปลอดภัย
ความเหนื่อยอ่อนและเพลียทำให้พลอยหลับไปในไม่กี่นาที แม้ร่างกายจะไม่ไหวและอยากพัก แต่ในใจของพลอยก็ยังหวาดหวั่น จนเอาเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อกี้แล้วก็เล่าให้คุณอาฟังไปแล้ว กลับมาฉายซ้ำในความฝันอีกจนได้
ตอนนั้นพลอยกำลังจะกลับ กะว่ายืนฟังเพลงซักเพลงสองเพลงก่อน แต่พอเห็นพี่ ๆ พริตตี้ ที่เป็ทีมสองที่ต้องมาคอยเสิร์ฟเครื่องดื่ม ต่อจากทีมหนึ่งที่เป็อาหาร เดินวนมาตักน้ำแข็งในถังอย่างยากลำบากเพราะทั้งชุดกระโปรงที่สั้น รวมถึงเสื้อเกาะอก้าที่ทำให้ก้มลำบาก ทำให้พลอยตรงเข้าไปทำหน้าที่ตักน้ำแข็งให้ทันที ก็เพราะเป็หน้าที่ที่พลอยทำเมื่อกี้ พลอยจึงทำงานอย่างคล่องแคล่ว และกลายเป็ว่า พลอยก็ต้องสแตนด์บายอยู่ตรงนั้น พลอยทำงานไป ฟังเพลงไป มองนักร้องและแดนเซอร์สวย ๆ ที่เต้นอยู่บนเวที สลับกับมองพี่ ๆ พริตตี้คอยเสิร์ฟ คอยหยอกล้อกับผู้ชายในงาน ที่ยิ่งดึกก็ดูยิ่งคึกคัก หัวเราะกันเสียงดัง
พลอยดูสายตาของบรรดาผู้ชาย ทั้งโค้ช ทั้งอาจารย์พละ ที่มองพี่พริตตี้ก็รับรู้ได้ถึงความปรารถนาบางอย่าง ยิ่งเพิ่มเข้าไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอร์ด้วยแล้ว สายตาที่มองสาว ๆ จึงทั้งหยาดเยิ้มและเต็มไปด้วยความหื่น พี่ ๆ พริตตี้ก็ไม่เบาเหมือนกัน พลอยเห็นลีลา ลูกเล่น ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็การแกล้งเอามือััตอนเสิร์ฟเครื่องดื่ม การโน้มตัวไปใกล้ ๆ เพื่อฟังว่าเขาพูดอะไร ท่าทางเขินอายบ้าง สะบัดสะบิ้งบ้าง แต่ทั้งหมดก็เป็แค่งานเท่านั้น เพราะเมื่อใกล้เวลาเที่ยงคืน พี่พริตตี้ก็ทะยอยกลับ หลายคนก็บอกพลอยให้รีบกลับ เพราะเดี๋ยวพริตตี้ก็จะกลับกันหมดแล้ว เพราะเวลาจ้างงานถึงแค่เที่ยงคืน
จากโรงยิมพลอยลัดเลาะไปตามตึก เพราะคุ้นเคยกับสถานที่ดี ไม่ต้องเดินอ้อมไกลไปตามถนน แค่เดินลัดจากด้านข้างโรงยิมไปสองตึก ก็จะทะลุถึงทางเข้าโรงเรียนที่เปิดไฟสว่าง เดินแป๊บเดียวก็ถึงประตูรั้วโรงเรียนแล้ว
แต่ตอนที่กำลังจะเดินข้ามจากตึกที่หนึ่งไปตึกที่สอง พลอยได้ยินเสียงกระแทกดังปังตามด้วยเสียงร้องโอ้ยดังลั่น โดยอัตโนมัติพลอยหันไปมองตามเสียง ห้องชั้นล่างที่เปิดไฟไว้นั้น เมื่อมองผ่านประตู พลอยเห็นใครคนหนึ่งนั่งลงกับพื้นมือกุมหัวอยู่
“อาจารย์เป็อะไรรึเปล่าค่ะ” สาวน้อยเปิดประตูเข้าไป พบกับอาจารย์พละคนหนึ่งกำลังนั่งงง บนหน้าผากมีเืไหลซึมอยู่
“อุ้ย เื” เสียงปังเมื่อกี้ คงเป็เสียงอาจารย์ชนกับอะไรซักอย่าง พลอยหันไปมอง ก็น่าจะเป็ประตูกระจกที่พลอยผลักเข้ามานี่แหละ อาจารย์พละวัยกลางคนพึมพำอะไรบางอย่าง แต่คงด้วยความเมาจึงทำให้เรียบเรียงคำออกมาจนจับความหมายไม่ได้
“อาจารย์ลุกไหวไหมคะ ลุกขึ้นมานั่งตรงนั้นก่อน” พลอยตรงเข้าประคองอาจารย์ให้ลุกขึ้น แม้จะจำชื่อไม่ได้แต่ก็คุ้นอยู่ว่าเป็อาจารย์ในโรงเรียน และด้วยความเป็อาจารย์นี่แหละ ทำให้พลอยรีบเข้าไปดูแล พลอยพาอาจารย์มานั่งที่เก้าอี้ซึ่งอาจารย์ก็ทำตามอย่างว่าง่ายและด้วยความที่เมาหนักอาจารย์เองก็น่าจะไม่รู้ตัวว่าหัวตัวเองได้แตกไปแล้ว และเืกำลังซึมเปื้อนหน้าอยู่
“น้องพริตตี้คนสวย มาทำอะไรครับ” อาจารย์กมลพยายามพูดไม่ให้เสียงยานมากที่สุด พลอยขำจนหัวเราะออกมา พลอยหันไปเปิดตู้เย็นที่อยู่ในห้องนั้น อย่างที่คิดไว้ ตู้เย็นในห้องพักอาจารย์พละก็น่าจะมีผ้าเย็น พลอยรีบฉีกผ้าเย็นออกมาแล้วตรงไปหาอาจารย์พละ สาวน้อยให้ผ้าเย็นกดเบา ๆ ไว้ที่แผล ค่อย ๆ ซับจนสะอาด
“โชคดี แผลนิดเดียวเองค่ะ เืก็ไม่มีแล้ว ห้องนี้มีแอลกอฮอล์ไหมคะ เดี๋ยวหนูทำแผลให้”
“แอลกอฮอล์ ก็อยู่ในตัวพี่ไง เต็มไปหมดเลย” คนเมาตอบแบบนั้น พลอยยิ้มพยายามกลั้นหัวเราะ หันไปเปิดตู้เย็นดูอีกทีแต่ก็ไม่เห็นยาอะไร พลอยหยิบผ้าเย็นมาอีกชิ้นหนึ่ง แล้วมองหากล่องพยาบาลในห้องนั้นแต่ก็ไม่เห็น กำลังจะหันมาถามอาจารย์คนเมาอีกครั้งก็ชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่มายืนข้างหลังั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จนร่างน้อย ๆ นั้นเกือบจะร่วงลงแต่อาจารย์ก็คว้าไว้ทัน และเขาก็รวบสาวน้อยไว้ในอ้อมกอดซะแน่น
“อาจารย์..”พลอยเอ่ยได้แค่นั้น เพราะถูกกอดแน่นไว้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากอีกฝั่งชัดเจน ตรงกันข้ามคนที่กอดไว้ก็ได้กลิ่นหอมจากตัวสาวน้อยเช่นกัน กลิ่นหอมนั่นทำให้สายตาที่จ้องมาวาววับขึ้น เขายิ้มน้อย ๆ แสดงความพึงใจในคนที่อยู่ในอ้อมกอด พลอยพยายามดันร่างออก แต่ก็ไม่เป็ผล
“อาจารย์ขา ไปนั่งตรงโน้นก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูจะเช็ดหน้าให้” พลอยพยายามเกลี้ยกล่อม
“ได้สิครับ” แม้เขาจะทำตามอย่างว่าง่าย แต่ก็ถอยหลังกลับไปนั่งที่เก้าอี้โดยที่กอดพลอยไว้แบบนั้น ร่างสูงใหญ่นั้นนั่งกระแทกลงกับเก้าอี้พอดิบพอดี โดยมีร่างน้อย ๆ ของพลอยนั่งตามลงไปด้วย
“แหม ทีแบบนี้ ไม่เห็นล้มเลยนะคะ” พลอยพยายามพูดเพื่อดันตัวเองออกจากตักคนตรงหน้า
“น้องพริตตี้จะเช็ดหน้าให้พี่ไม่ใช่เหรอครับ” คนพูดยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนแทบจะชิด พลอยรีบยกผ้าเย็นในมือมากันไว้ แล้วบรรจงเช็ดใบหน้านั้นด้วยมือที่สั่นเทา
“น้องน่ารักมากเลยรู้ไหม น่ารักแล้วยังใจดีอีก”
“หนูไม่ใช่พริตตี้นะ หนูเป็ เอ่อ..” พลอยใจหวิวเมื่อร่างนั้นเริ่มกอดแน่นขึ้นยิ่งพลอยเบี่ยงหน้าออกมาห่างก็เหมือนยิ่งดันส่วนล่างให้แนบชิดมากขึ้นไปอีก และพลอยก็รู้สึกได้ถึงความแข็งของท่อนลำที่อยู่ตรงนั้น
“เป็อะไรครับ คนดี” อาจารย์ถามเสียงกระเส่า ในขณะที่พลอยเริ่มอ่อนแรงไปหมด ใจหวิว ๆ เหมือนจะเป็ลม
“หนูเป็นักเรียนของอาจารย์นะคะ” พลอยบอกออกไปแบบนั้น ด้วยเสียงที่สั่นและแ่เบา
“ได้สิครับ อยากเป็นักเรียนของอาจารย์ใช่ไหม” อีกฝั่งกลับเข้าใจไปอีกแบบ พลอยออกแรงผลักร่างสูงนั้นออก แต่ทำได้แค่ยืดตัวเองให้ห่างออกมาได้แค่คืบ อาจารย์พละถือจังหวะนั้นซบหน้าลงกับอกอิ่ม
“อย่า..” พลอยร้องห้ามแต่ดูเหมือนแทบจะไม่มีเสียงออกมา อาจารย์พละซุกไชร้ขึ้นไปตามซอกคอ สูดดมกลิ่นหอมของสาวน้อย ที่ยิ่งทวีความกำหนัดให้เขาอีกหลายเท่า เสื้อตัวน้อยถูกถอดออกอย่างรวดเร็ว ตามด้วยบราเซียร์ หนุ่มใหญ่ตาลุกวาวเมื่อเห็นอกอิ่มขนาดเกินตัวอยู่ตรงหน้า เขาไม่รีรอที่จะใช้หน้าคลึงเคล้าลงที่สองเต้าคู่งาม แล้วใช้ริมฝีปากพรมจูบและฟอนฟัดไปทั่วทั้งสองเต้า
“อย่าค่ะ อาจารย์ อ่าาา อย่าทำ อ่า” พลอยพยายามห้าม แต่เสียงครางแ่นั้นแทบไม่มีผล อาจารย์พละค่อย ๆ ยืนขึ้นทั้งที่ยังเกี่ยวกระหวัดร่างพลอยไว้แน่น เขาเลื่อนปากขึ้นพรมจูบบนหน้าสาวน้อย แล้วพยายามเลื่อนปากไปหาริมฝีปากบางนั้น พลอยเม้มปากเบือนหน้าหนี อาจารย์พละถือจังหวะนั้นล้วงเข้าไปในกระโปรงแล้วรูดกางเกงชั้นในของหญิงสาวลง แล้วใช้เท้าขึ้นเกี่ยวดึงมันลงที่ข้อเท้า
แย่แน่ ๆ แบบนี้ต้องแย่แน่ ๆ พลอยพยายามตั้งสติ พลันก็ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำ ใช่แล้ว !! เสียงประตูห้องน้ำข้างบนนี่นา พลอยต้องะโเรียกให้คนมาช่วย แต่แค่จะพูดออกมาพลอยยังแทบไม่มีเสียง อาจารย์พละไม่ลดความพยายามที่จะจูบปากพลอย พลอยเบี่ยงหน้าหนี เขาก็ซุกไซร้ที่ลำคอแทน มือน้อย ๆ ของพลอยพยายามดันหน้าของเขาออก จังหวะหนึ่งมือพลอยเลื่อนไปโดนหน้าผากตรงหัวคิ้วของเขาซึ่งเป็แผลอยู่ เป็แผล !! ใช่สิ ตรงนั้นเป็แผลนี่นา
พลอยกัดฟัน กลั้นใจ ออกแรงทั้งหมดเท่าที่มี จิกนิ้วลงบนแผลนั้น
“โอ้ยยย” ได้ผล อาจารย์พละร้องลั่น แล้วลุกขึ้นยืนอย่างอัตโนมัติจนร่างน้อย ๆ นั้นร่วงลงกับพื้น อาจารย์ถอยหลังไปสองสามก้าว ไม่มีเวลาให้คิด พลอยลุกขึ้นพุ่งไปที่ประตู แต่ก็ช้ากว่าอาจารย์พละ เขาไปถึงก่อน และยืนขวางประตูเอาไว้ พลอยถอยกรูดออกห่างด้วยกลัวว่าจะโดนคนหื่นตรงหน้ารวบเข้าไปกอดอีก
“อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ” พลอยขอร้อง แต่หนุ่มใหญ่ข้างหน้ากลับเดินเข้าหาเรื่อย ๆ
“ข้างนอกมีคนอยู่เยอะเลยนะคะ เขารอหนูอยู่” พลอยชี้ไปที่ประตู คราวนี้อาจารย์พละขมวดคิ้ว ดูเหมือนเขาจะเมา และมึน จนไม่เข้าใจว่าสาวน้อยตรงหน้าที่เขาคิดว่าเป็น้องพริตตี้พูดอะไรอยู่
“นั่นไง พวกอาจารย์มาพอดี สวัสดีค่ะ” พลอยยกมือไหว้ไปทางประตู และอาจารย์พละจอมหื่นก็หันไปมองตาม จังหวะนั้นแหละ พลอยพุ่งเอาตัวเข้ากระแทกร่างสูงใหญ่นั่นอย่างแรง จนร่างนั้นหงายหลังเอาหัวฟาดกับประตูกระจกแล้วร่วงลงนอนนิ่งกับพื้น แล้วพลอยวิ่งออกจากห้องนั้นไปอย่างไม่คิดชีวิต
********* * *********
519
![อิ้งเย่วนางร้ายที่ท้ายจวน [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1695132072_91343213.webp)
