บทที่21
ตงซีเฉินพร้อมแตกหัก
ชาวบ้านที่เห็นว่าตงซีเฉินนั้นยืนขึ้นและเดินได้ต่างก็พากันแปลกใจเมื่อเช้ามีชาวบ้านบางคนได้ยินที่หนิงเหมยจูพูดตอนที่รอเกวียนยังบอกเลยว่าเดือนหน้าจึงจะนัดหมอผ่าตัดแล้วทำไมตอนนี้ตงซีเฉินกลับลุกขึ้นเดินได้ล่ะ หรือว่าทุกอย่างจะเป็จริงอย่างที่เขาพูดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นหนิงเหมยจูแอบพาหมอมารักษาสามีอยู่ตลอดเมื่อคิดได้อย่างนั้นชาวบ้านหลายคนรู้สึกละอายใจที่เคยคิดไม่ดีเหมือนข่าวลือคิดว่าหนิงเหมยจูนั้นปันใจให้ชายคนอื่นและเตรียมที่จะหนีไปกับชายคนอื่น
หนิงเหมยจูเองมองตงซีเฉินอย่างไม่วางตา แม้จะแปลกใจแต่ก็เลือกที่จะไม่ถามเพราะการที่เขาพูดแบบนั้นออกไปเท่ากับว่าเขากำลังปกป้องเธอรวมทั้งเรียกคืนศักดิ์ศรีของหนิงเหมยจูกลับมา"เข้าห้องแล้วพี่ค่อยเล่าให้ฟังนะครับ" ตงซีเฉินกระซิบบอกภรรยา
"แกไม่ได้พิการเหรอเ้าสี่แล้วที่ผ่านมาแกแกล้งเหรอ" แม่เฒ่าตงถามอย่างใไม่คิดว่าลูกชายที่เธอคิดว่าพิการนั้นจะไม่ได้พิการอย่างที่คิด
"ครับผมไม่ได้พิการและต้องเสียใจด้วยนะครับที่ผมไม่เป็อย่างที่บ้านใหญ่คิดผมไม่ห้ามถ้าเกิดแม่และคนบ้านใหญ่ตงจะคิดว่าผมอกตัญญู ผมน้อมรับครับเพราะชีวิตที่ผ่านมาของผมนั้นมันก็เหมือนกับผมตายไปแล้วผมบอกแม่ก่อนนะครับถ้าเกิดเหมยจูหรือแม่ยายทำอะไรรุนแรงขึ้นมาผมไม่สามารถห้ามได้เพราะทุกอย่างใช้เงินของเหมยจูซื้อมา
ตัวผมแม่ก็รู้ดีว่าตอนแยกบ้านออกมากับลูกน้อยสองคนนั้นผมไม่ได้ส่วนแบ่งอะไรออกมาเลยสักอย่าง ทุกครั้งที่ผมทำงานได้เงินมาผมก็เอาเข้ากองกลางทั้งหมดตอนนี้ผมแยกตัวออกมาแล้ว แยกบ้านออกมาแล้วผมไม่มีทรัพย์สินที่มีค่าอะไรให้แม่อีกแล้วอย่าให้ผมต้องเอาสัญญาแยกบ้านมาให้ทุกคนได้ดูเลยนะครับคนที่จะอายไม่ใช่ผมแต่เป็บ้านตง ผมพร้อมที่จะแตกหักนะครับถ้าแม่้า"
ตงซีเฉินไม่สนว่าใครจะมองว่าเขาอกตัญญูหรือเป็ผู้ชายเกาะภรรยากินเขาเพียงแค่้าปกป้องครอบครัวของเขาจากบ้านตงเท่านั้นก่อนที่จะแยกบ้านออกมาอยู่กับลูกน้อยสองคนนั้นเขาคิดว่าเขาทดแทนบุญคุณที่ทำให้เขาเกิดมาหมดแล้วหลังจากนี้ชีวิตของเขานั้นขอทำเพื่อภรรยาและลูกก็พอ
"แกกล้าขู่ฉันเหรอเ้าสี่ ฉันแม่แกนะ"แม่เฒ่าตงนั้นกลัวว่าลูกชายคนที่สี่คนนี้จะพูดบางอย่างออกมาไม่อย่างนั้นบ้านตงทั้งหมดคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแต่กลายเป็ว่าวันนี้ไม่ใช่วันของบ้านตงจริงๆ
"ผมไม่ได้ขู่แต่ถ้าต้องปกป้องครอบครัวและคนที่ผมรักผมต้องทำ หวังว่าแม่คงจะเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดนะครับ"ตงซีเฉินมองหน้าแม่ของเขาไม่หลบสายตา ในเมื่อเขายอมมามากพอแล้วตอนที่เขายังนอนติดเตียงอยู่นั้นเขาได้ยินและรับรู้ทุกอย่าง แต่เขาทำอะไรไม่ได้และตอนนั้นเขาไม่ได้มีความรู้สึกกับหนิงเหมยจู คนก่อนหน้าที่จะฟื้นขึ้นมาแบบนี้เขาจึงเลือกที่จะปล่อยผ่าน
"เกิดอะไรขึ้นแล้วนี่ภรรยาเ้าตงก้านมาหาเื่อะไร ซีเฉินอีก"ผู้าุโสามแห่งบ้านตง มีศักดิ์เป็ปู่เล็กของตงซีเฉินเดินเข้ามาพร้อมกับลูกชายคนโต
"อา...อาสาม ไม่มีอะไรฉันแค่มาเยี่ยมเ้าสี่เท่านั้น" แม่เฒ่าตงลนลานรีบปฏิเสธ
"จริงเหรอพี่สะใภ้ทำไมมีคนไปบอกพ่อของผมว่าพี่สะใภ้้าแย่งชิงรถจักรยานของเ้าซีเฉินล่ะหรือว่าพี่สะใภ้ลืมเื่ที่ตกลงในสัญญาแยกบ้านของซีเฉินแล้วการที่พี่สะใภ้มาที่นี่พี่ใหญ่ตงก้านรู้หรือเปล่า"
ลูกชายคนโตผู้าุโตงบ้านสามถามขึ้น เขากระตุกยิ้มมุมปากไม่คิดว่าพี่สะใภ้คนนี้หน้าด้านถึงขนาดมาแย่งชิงของจากบ้านลูกชายอีกแม้ว่าเขาจะไม่ชอบบ้านของตงก้านที่เป็ลูกพี่ลูกน้องกับเขา แต่อดสงสารซีเฉินไม่ได้ดีแค่ไหนแล้วที่แยกบ้านออกมาแต่หลานชายกลับต้องสูญเสียบางอย่างที่คนเป็ปู่ยกให้ไปเพื่อแลกกับอิสระของตัวเองและลูกน้อย
"ไม่มีอะไรแล้ว ฉันกำลังจะกลับ"แม่เฒ่าตงลนลานขึ้นมาอีกครั้ง ชาวบ้านที่ไม่รู้เื่ต่างพากันสงสัยทำไมแม่เฒ่าตงจึงได้กลับลำแบบนี้ก่อนหน้านี้ยัง้าที่จะแย่งชิงรถจักรยานคันนี้อยู่เลย
"ฉันก็หวังว่าจะเป็แบบนั้นนะกู้หลันเพราะถ้ายังมีเื่ราวแบบนี้อีกฉันก็พร้อมที่จะเปิดเผยว่าเ้าของบ้านที่พวกเธออยู่นั้นเ้าของที่แท้จริงคือใคร เ้าใหญ่พาพ่อกลับ ซีเฉินปู่สามกลับก่อนนะ ว่างๆก็ไปเยี่ยมปู่บ้าง"
ผู้าุโสามแห่งบ้านตงเอ่ยกับหลานชายที่พี่ใหญ่ของเขาฝากให้ช่วยดูแลเขายังคิดเลยว่าหากซีเฉินไม่ได้พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ที่ตายไปของเขาเลี้ยงดูมาั้แ่เกิดไม่รู้เหมือนกันว่าเ้าซีเฉินหลานชายคนนี้จะมีชีวิตรอดหรือเปล่าั้แ่เกิดจนจะเข้าโลงอยู่แล้วเขาเพิ่งจะเห็นพ่อแม่ที่แท้จริงรังเกียจลูกตัวเองเพียงเพราะตอนที่ซีเฉินเกิดมานั้นทำให้ร่างกายของคนเป็แม่เจ็บป่วยไม่แข็งแรงเกือบไม่รอดชีวิตหลังเกิดซีเฉินออกมา
"ครับปู่เล็กวันหน้าจะพาเสี่ยวลู่และเหมยจูเข้าไปเยี่ยมครับ" ตงซีเฉินยิ้มรับ
เื่นี่คือเื่ที่ทำให้แม่เฒ่าตงและคนอื่นๆ บ้านตงกลัวมากที่สุดกลัวว่าชาวบ้านทั้งหลายจะรู้ว่าเ้าของบ้านที่แท้จริงนั้นเป็ตงซีเฉินคนที่พ่อสามีเป็คนเขียนยกทุกอย่างให้แต่เพราะ้าแยกบ้านตงซีเฉินจึงยกทุกอย่างให้กับพ่ออย่างตงก้านหากสามีรู้ว่าเธอนั้นมาหาเื่และ้ามาเอาจักรยานของลูกชายจนอาสามของสามีต้องมาออกโรงเองเธอคงได้เจอกับโทสะของสามีอีกแน่นอน เพราะเขาเป็คนรักหน้าตา ยิ่งกว่าอะไร
อีกทั้งเื่นี้ก็ไม่มีคนรู้นอกจากเธอและสามีลูกสะใภ้ยิ่งแล้วใหญ่ไม่มีใครรู้เื่นี้เลย ทุกคนที่เธอมาเอาของในบ้านนี้เ้าสี่ลูกชายของเธอไม่เคยว่าอะไรแต่ทำไมครั้งนี้จึงลุกขึ้นเอาเื่นี้มาขู่เธอกันเมื่อคิดได้แบบนั้นแม่เฒ่าตงจึงรีบเดินกลับบ้านแบบไม่สนใจลูกสะใภ้ทั้งสองของตัวเองปล่อยให้สะใภ้ใหญ่และสะใภ้รองวิ่งตามกลับไปอย่างไม่เข้าใจกับการกระทำของแม่สามี
เมื่อเหตุการณ์คลี่คลายชาวบ้านต่างก็แยกย้ายกลับบ้านของตัวเองบางคนก็กลับไปทำงานที่ค้างอยู่ส่วนฟู่เจียจิ่นนั้นคิดว่าลูกสาวและลูกเขยคนจะต้องมีเื่ต้องคุยกัน เธอจึงเดินกลับเข้าห้องไปหาหลายสาวตัวน้อยปล่อยให้ลูกเขยตัวโตมองตามภรรยาด้วยสายตาละห้อยเพราะหนิงเหมยจูเดินเข้าห้องไปแบบไม่พูดไม่จา
"แม่ยายช่วยผมด้วยสิครับ เหมยจูโกรธผมแล้ว"
"ลูกเขยของแม่ เื่นี้ตัวใครตัวมันนะลูกง้อยากก็ปล้ำเลยแม่อนุญาต" ฟู่เจียจิ่นเดินหัวเราะรีบเข้าห้องเพราะกลัวว่าลูกเขยจะเรียกให้ช่วยอีก
ตงซีเฉินอ้าปากค้าง 'แม่ยายครับถ้าผมปล้ำภรรยามีหวังเธอตีผมหัวแตกนะสิ'เขาไม่กล้าพูดออกไปได้แต่เดินคอตกเข้าห้องตามภรรยาไปอธิบายเื่ทั้งหมด
"พี่ซีเฉินมีอะไรจะบอกฉันหรือเปล่า"หนิงเหมยจูมองสามีก่อนจะถามเสียงเย็น
"พี่ไม่รูู้ว่าจะบอกยังไงเพราะพี่เองก็เพิ่งจะเดินได้วันนี้เมื่อคืนหลังจากหลับไปสักพักพี่รู้สึกว่าร่างกายพี่มันไม่ปกติพี่รู้สึกเ็ปและทรมาน" ตงซีเฉินจึงเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับตัวเขาให้ภรรยาฟังทั้งหมดเขาเองก็สังเกตสีหน้าของหนิงเหมยจูอยู่ตลอดและคิดว่าปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเขานั้นมาจากภรรยาไม่ผิดแน่เขาเลือกที่จะไม่ถามและไม่กดดันภรรยา ชายหนุ่มเชื่อว่าหาวันหนึ่งที่ภรรยาพร้อมเธอคงเล่าให้ฟังทุกอย่างเอง
"ดีแล้วที่พี่กลับมาเดินได้อีกครั้งฉันก็สบายใจขึ้น" หลังจากที่ได้ฟังเื่ราวทั้งหมดหนิงเหมยจูคิว่าอาจจะเป็เพราะน้ำในบ่อที่เธอเอามาจากมิติแน่ๆเพราะความี้เีเดินไปตักน้ำจากลำธารของตัวเองแท้ๆทำให้ได้รู้ว่าน้ำในมิตินั้นวิเศษยังไง
"ต่อไปนี้พี่จะได้ช่วยน้องทำงานได้อย่างเต็มที่แล้วพี่ไม่ปล่อยให้เหมยจูต้องทำงานเหนื่อยคนเดียวเราจะช่วยกันทำงานและสร้างครอบครัวไปด้วยกันนะครับ แต่พี่ขอกอดน้องได้ไหม"ตงซีเฉินพูดกับภรรยาก่อนจะขออนุญาตเสียงอ่อยหนิงเหมยจูได้แต่หน้าแดงไม่คิดว่าสามีของเธอจะหน้าหนาขอกอดเอาดื้อๆ แบบนี้
"พี่นี่หน้าไม่อายนะ มาขอกอดคนอื่นแบบนี้"หนิงเหมยจูเอ่ยดุ แต่หน้าเธอกลับขึ้นสีแดงมากกว่าเดิม
"พี่ยอมรับว่าหน้าไม่อายแต่พี่ขอกอดภรรยาตัวเองไม่ได้ขอกอดคนอื่นเสียหน่อย แล้วได้ไหมล่ะกอดที่ขอ"ในเมื่อโดนดุว่าหน้าด้านก็ขอหน้าด้านอีกหน่อยก็แล้วกัน
"อยากกอดก็มากอด แค่กอดนะ"หนิงเหมยจูพูดยังไม่ทันขาดคำ สามีจอมหน้ามึนโผเข้ามากอดเหมือนกลัวว่าภรรยาจะกลับคำ
"ขอบคุณนะเหมยจู ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง"ตงซีเฉินกระชับอ้อมกอดของเขาแน่นก่อนจะเอ่ยขอบคุณเขากล้าพูดได้เลยว่าผู้หญิงที่เขากอดและเรียกว่าภรรยาคนนี้เข้าไปอยู่ในหัวใจของเขาแล้วจริงๆในห้องมัวแต่กอดกันด้วยความเข้าใจเลยไม่รู้ว่าประตูห้องนั้นได้แง้มออกมาเล็กน้อยด้วยฝีมือของลูกสาวตัวแสบและน้องชายอย่างเสี่ยวลู่และหนิงฮุ่ยหมิน
"น้าฮุ่ย แบบนี้หนูจะมีน้องไหมคะ"เสี่ยวลู่แอบมองพ่อกับแม่กอดกันก่อนจะหันมาถามน้าชายด้วยเสียงสดใสเพราะคิดว่าต่อไปเธอจะมีน้องตัวอวบอ้วนมาให้เล่นด้วยแล้วคำถามของหลานสาวทำเอาคนเป็น้าอย่างหนิงฮุ่ยหมินตอบไม่ถูก
"ยังหรอกเสี่ยวลู่ คงอีกสักพักล่ะ"หนิงฮุ่ยหมินไม่รู้จะตอบหลานสาวตัวน้อยยังไงจึงเลี่ยงที่จะตอบแบบนี้แต่ใครจะคิดว่าเสี่ยวลูจอมแสบจะเปิดประตูกว้างแล้วะโบอกพ่อให้หอมแก้มแม่แรงๆทำให้หนิงฮุ่ยหมินต้องรีบอุ้มหลานสาววิ่งออกมาก่อนจะโดนพี่สาวดุ
"พ่อต้องหอมแก้มแม่แรงๆกอดอย่างเดียวหนูไม่มีทางได้น้องหรอก"
"นั่นไงเสี่ยวลู่บอกให้พี่หอมแก้มน้องพี่เป็พ่อที่ดีต้องทำตามที่เสี่ยวลู่บอก พี่ไม่ผิดนะ"พูดจบก็หอมแก้มภรรยาหลายฟอด ทำให้หนิงเหมยจูหัวเราะเสียงดังเพราะจั๊กจี้สองสามีเล่นกันหัวเราะเสียงดังคนเป็แม่อย่างฟู่เจียจิ่นที่ได้ยินก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้หลังจากนี้ชีวิตของลูกสาวละลูกเขยคงจะมีความสุขเสียที
********************
420
