ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “ท่านอ๋องมีความสามารถ จะต้องไม่เป็นไรอย่างแน่นอนเจ้าค่ะแม้จะยังไม่ได้รับข่าวดี แต่ก็ไร้ซึ่งข่าวร้าย นายหญิงกินอะไรสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ อย่าลืมสิเจ้าคะว่ายังมีคนจับตามองท่านอยู่”

        ป๋ายจียกโจ๊กข้าวหอมมะลิเข้ามาด้วยตนเองก่อนจะเอ่ยเตือนหลินเมิ้งหยา เหตุเพราะทางฝั่งไท่จื่อยังคงไม่อยู่เฉย

        “ก็ใช่”

        หลินเมิ้งหยารับถ้วยโจ๊กไป ก่อนจะดื่มเล็กน้อย

        การแก้ไขปัญหาของไท่จื่อในครั้งนี้เต็มไปด้วยความขี้ขลาด

        ขณะที่ถูกโจมตี คนที่เป็นถึงองค์ชายรัชทายาทกลับไม่สนใจไยดีประชาชนแต่กลับหนีเอาตัวรอด คนแบบนี้จะทำให้ผู้อื่นยอมพลีกายถวายชีวิตให้ได้อย่างไร?

        สมองของหลินเมิ้งหยาเปล่งประกายบางทีอาจใช้โอกาสนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของเขาเสียหายได้ก็ได้

        ขณะที่หลินเมิ้งหยากำลังวางแผน ด้านนอกเกิดความวุ่นวายขึ้น

        แม้เขตพระราชวังแถบชนบทแห่งนี้จะไม่เล็ก แต่ห้องพักก็มีจำกัด

        เมื่อมาถึงที่นี่ ไท่จื่อใช้ห้องหับมากมายเพื่อประโยชน์ส่วนตัวเขาไม่แม้แต่จะสนใจผู้อื่น

        ที่สิงกงแห่งนี้ นอกจากทหารที่ส่งไปช่วยพวกหลงเทียนอวี้แล้วทหารหลวงส่วนใหญ่ทำหน้าที่ดูแลอารักขาไท่จื่อแต่เพียงผู้เดียว

        ทุกคนต้องลำบากลำบนหาทางเอาชีวิตรอดมายังที่นี่

        ตอนนี้ไม่เพียงไม่มีห้อง แม้แต่น้ำยังไม่มีให้ดื่มผิดกับไท่จื่อที่อยู่อย่างสุขสบาย

        ขณะเดียวกัน บางคนที่ค่อนข้างใจกล้าเริ่มส่งเสียงไม่พึงพอใจ

        “ไท่จื่อ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าคนเหล่านั้นจะเกลียดชังพระองค์เอาได้”

        ใต้เท้าจางยืนอยู่ข้างกายไท่จื่อ ก่อนจะเอ่ยด้วยความระมัดระวัง

        น่าเสียดาย ในเวลานี้ไท่จื่อเสมือนกระต่ายตื่นตูมขนาดเสียงลมพัดต้นหญ้าหวีดหวิวยังทำให้เขาตื่นตระหนก

        “เกลียด? พวกเขาเกลียดข้า? ฮึ หากมิใช่เพราะถูกคนพวกนั้นทำให้เดินทางช้าป่านนี้ข้าคงถึงเมืองหลวงแล้ว”

        ในสายตาของไท่จื่อ คนพวกนั้นล้วนเป็นเพียงภาระเท่านั้น

        แม้จะไร้ซึ่งขุนนาง แต่ก็ยังมีคนทำหน้าที่แทนพวกเขาได้อยู่

        แต่เขาเป็นถึงองค์ชายรัชทายาทแห่งต้าจิ้น หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นชีวิตของพวกที่อยู่ข้างนอกก็มิอาจทดแทนชีวิตของเขา

        ใต้เท้าจางพูดไม่ออก เขารู้จักอุปนิสัยของไท่จื่อดี

        แม้ท่าทางของเขาจะน่าเกรงขามและเป็นผู้ใหญ่ แต่จริงๆแล้วเขากลับเป็นเพียงหุ่นเชิดของฮองเฮา

        หากตลอดหลายปีที่ผ่านมามิได้ฮองเฮาคอยดูแลกิจการบ้านเมืองแทนเกรงว่าป่านนี้บ้านเมืองคงยุ่งเหยิงมากมายอย่างแน่นอน

        “แต่ว่า...พระองค์ก็มิควรเพิกเฉยพวกเขามิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

        ใต้เท้าจางเป็นขุนนางเก่าแก่ฉะนั้นเขาย่อมมองการณ์ไปไกลกว่าไท่จื่อ

        เมื่อศัตรูโจมตี ไท่จื่อรีบหนีหัวซุกหัวซุนออกมากับคนของตนเองดังนั้นนี่จึงเป็นเสมือนจุดด่างพร้อยของเขา

        เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าการซื้อคนนั้นง่าย แต่การซื้อใจคนนั้นยาก

        “ทนหิวแค่คืนเดียวมิตายหรอก เดี๋ยวตอนเย็นก็ได้กลับเมืองหลวงแล้วหรือเจ้าเองก็อยากจะไปทนหิวเหมือนอย่างพวกเขา?”

        คิ้วของไท่จื่อขมวดเข้าหากันแน่น คำพูดเปี่ยมไปด้วยความมิพึงพอใจ

        ใต้เท้าจางรีบปิดปากสนิท อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่น

        ตอนแรกคิดว่าการที่ลูกสาวตนเองได้แต่งงานกับไท่จื่อจะเป็นเรื่องดี

        แต่ดูเหมือนเขาจะด่วนตัดสินใจเกินไป

        “นี่เป็นของธรรมดา หากพวกท่านไม่รังเกียจ ได้โปรดรับไปรองท้องเถิด”

        ท่ามกลางความหิวโหยและไม่พึงพอใจ เสียงอ่อนโยนดังขึ้น

        หลินเมิ้งหยาเดินนำสาวใช้ทั้งสี่ที่กำลังถืออาหารและน้ำดื่มออกไปแจกจ่าย

        “อย่าแย่งกัน อย่าแย่งกันใต้เท้าที่อยู่ด้านหลังได้โปรดส่งสาวใช้ของพวกท่านตามข้าเข้าไปทำอาหารด้านในเถิด”

        ทันทีที่สิ้นเสียงของป๋ายจี สาวใช้หลายคนรีบเข้ามายืนข้างกายนาง

        อาหารถูกแจกหมดอย่างรวดเร็ว แต่โชคดีที่ยังมีน้ำดื่มเพียงพอ

        หลินเมิ้งหยายืนมองอยู่ทางด้านหลังสาวใช้ของตนเองมิได้แสดงสีหน้าภาคภูมิใจหรือรำคาญ แต่กลับสงบนิ่งแม้สายตาจะกำลังมองผู้คนที่เข้ามาแย่งชิงอาหารกันก็ตาม

        “มีของกินจริงๆ ด้วย พวกเรารีบไปกันเถิด”

        ฟืนไฟในห้องครัวยังไม่ดับดังนั้นไม่นานอาหารอย่างง่ายก็ถูกทำจนเสร็จ

        สาวใช้ชุดแรกที่เข้าไปทำอาหารยกอาหารที่ตนเองทำออกมาก่อนจะกลับไปหาเจ้านายของตนเอง

        ทันทีที่ได้ยินว่ามีของกินอยู่ภายใน ทุกคนเริ่มเคลื่อนไหว ราวกับว่าสูญเสียการควบคุมตนเอง

        “ทุกคนอย่าได้เบียดเสียดกันเลย ต่อแถวสักหน่อยเถิดแม้ห้องครัวจะใหญ่ แต่สามารถรับได้เพียงครั้งละห้าตระกูลเท่านั้นคนที่อยู่ด้านหลังอย่าเพิ่งร้อนใจหากด้านหน้าทำอาหารออกมามากก็จะได้แจกจ่ายให้พวกท่านได้เร็วขึ้น”

        ที่สิงกงแห่งนี้ไม่มีอาหารเลิศรสแต่ถึงกระนั้นก็มีข้าวสารมากเพียงพอ

        ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่ไท่จื่อออกล่าสัตว์เขามักจะมาหยุดพักที่นี่สองสามวัน

        ดังนั้นทหารอารักขาจึงเตรียมอาหารสดใหม่เอาไว้เสมอ

        จูอ้ายจือที่หลินเมิ้งหยาส่งมอบของรางวัลให้เองก็สั่งให้ลูกน้องที่ไว้ใจได้เข้าไปช่วยเหลือหลังจากยุ่งวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ในที่สุดทุกคนก็ได้กินข้าวจนอิ่มท้อง

        “ตอนนี้มีเพียงไม่กี่ตระกูลเท่านั้นที่ยังไม่ได้ทำอาหารแต่คนที่อยู่ด้านหน้าทำออกมามากพอสมควรดังนั้นจึงแจกจ่ายให้กับพวกเขาไปแล้วเจ้าค่ะ”

        ในบรรดาสาวใช้ทั้งสี่ ป๋ายจีดูจะเหนื่อยที่สุด

        ตอนที่หลินเมิ้งหยาเสนอว่าจะออกไปมอบอาหารและน้ำดื่มป๋ายจีพาป๋ายซ่าวเข้าไปในห้องครัวเพื่อหุงข้าวหม้อใหญ่

        ดังนั้น คนส่วนใหญ่จึงทำเพียงกับข้าวหรือน้ำแกงแต่เพียงเท่านั้น

        “สาวใช้ของข้า ขอบคุณเจ้ามาก”

        หลินเมิ้งหยาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อบนหน้าผากของป๋ายจี

        แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่พูดสิ่งใดออกมา แต่เมื่อมีคนเอ่ยขอบคุณนางจึงส่งยิ้มตอบ

        ทว่าคนส่วนใหญ่ล้วนจดจำภาพลักษณ์อันดีของนางเอาไว้

        แต่แน่นอนว่าคนที่ไม่ชอบนาง ไม่ว่านางจะทำอะไรคนเหล่านั้นก็มักจะมองนางไม่ดีเสมอ

        อย่างเช่นแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดาของนางทั้งสองแบกหน้าไร้ยางอายของตนเองไปอยู่รวมกับไท่จื่อ

        ตอนนี้ทุกคนต่างผิดหวังกับการกระทำของไท่จื่อแต่กลับชื่นชมหลงเทียนอวี้และนางมากขึ้น

        “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ นายหญิงอย่าได้ใส่ใจไปเลยป๋ายจีทำงานอื่นไม่เป็น แต่เรื่องกับข้าวก็ยังพอทำได้อยู่เจ้าค่ะ”

        หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าแม้ป๋ายจีจะไม่ใช่คนช่างพูดช่างคุยแต่จิตใจของนางดีงามมากเหลือเกิน

        สาวใช้ของจวนมีมากมาย ทว่าคนที่อยู่ด้านหน้าเมื่อหยิบของได้แล้วยังไม่ลืมที่จะนำไปแบ่งปันคนที่อยู่ด้านหลัง

        จัดสรรปันส่วนกันอย่างเหมาะสม ดังนั้นจึงไม่เกิดการทะเลาะวิวาท

        เหตุใดสาวใช้ที่ดูธรรมดาเช่นนี้จึงบังเอิญมาอยู่กับนางกันได้นะ?

        ดูท่า สาวใช้ทั้งสี่ของตำหนักนางจะไม่ใช่คนธรรมดา

        “พวกเจ้าทำงานกันได้ดีมาก กลับไปกันเถิด ไปรับรางวัลกัน”

        หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มมีเลศนัย

        ทันทีที่ได้ยินคำว่ารางวัล สาวใช้ทั้งสี่ฉีกยิ้มกว้าง

        นายหญิงเป็นคนใจกว้าง หากนางเอ่ยว่าจะแจกรางวัลรับรองว่าจะต้องเป็นของชิ้นใหญ่อย่างแน่นอน

        สีของท้องฟ้าเริ่มมืดลง

        ไท่จื่อที่คิดจะกลับไปยังเมืองหลวงนิ่งเงียบไป

        หลินเมิ้งหยาสั่งให้จูอ้ายจือจัดที่พักที่เหมาะสมให้กับทุกคน

        อย่าได้คิดว่าคนเหล่านี้เป็นเพียงปัญหา เพราะหากกลับไปถึงเมืองหลวงพวกเขาจะกลายเป็นขุมพลังมหาศาล

        “ป๋ายจี ตอนนี้เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วได้ข่าวคราวของท่านอ๋องบ้างหรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ข้างประตู สายตาทอดยาว

        ผ่านไปหนึ่งวันเต็มแล้ว มิรู้ว่าพวกหลงเทียนอวี้จะได้กินอะไรบ้างหรือยัง

        เหตุใดจึงยังไม่มีข่าวคราวส่งมากันนะ?

        ขณะที่พูด ด้านนอกมีแสงไฟสลัวอยู่ไกลๆป๋ายจื่อกระโดดโลดเต้นด้วยความดีอกดีใจ ก่อนจะร้องตะโกน

        “ไฟอย่างนั้นหรือ ดูสิ ท่านอ๋องกลับมาแล้ว”

        แสงไฟทำให้พื้นที่ว่างเปล่ามืดสนิททางด้านนอกสว่างขึ้น

        รองแม่ทัพของจูอ้ายจือเข้ามารายงานว่านั่นคือพวกหลงเทียนอวี้

        “เร็วเข้า ป๋ายจี เจ้าจงไปเตรียมอาหารสักเล็กน้อยป๋ายซ่าวไปตามหมอหลวงมารวมตัวกัน พวกเขาจะต้องได้รับบาดเจ็บกลับมาอย่างแน่นอนป๋ายจื่อป๋ายซูไปรับท่านอ๋องกับข้า”

        แสงไฟในห้องถูกจุดจนสว่าง เหล่าหญิงสาวต่างพากันพุ่งตัวออกมา

        แสงไฟเหล่านั้นเปรียบเสมือนดวงไฟในหัวใจของพวกนาง

        ภายในแสงไฟเหล่านั้นมีทั้งพี่น้อง สามีและคนที่ตนเองรักแต่เพราะความมืดมิดจึงทำให้มองได้ไม่ชัดเจน

        พวกเขาได้รับบาดเจ็บหรือไม่? พวกเขาจะอยากพบพวกนางหรือไม่

        นี่คือคำถามในหัวใจของหลินเมิ้งหยา

        สายตาของทุกคนหันไปมองทางหลินเมิ้งหยาราวกับกำลังรอความมั่นใจจากนาง

        “เป็นพวกท่านอ๋องจริงๆมีใครอยากออกไปรับวีรบุรุษของพวกเรากับข้าบ้าง?”

        “ข้า ข้าอยากไปกับพระชายา”

        “ข้าเองก็ด้วย”

        เสียงร้องดังขึ้นที่ด้านหลังหลินเมิ้งหยา

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง สั่งให้ป๋ายซูคุ้มครองดูแลทุกคนก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เดินไปยังประตูของสิงกง

        แสงไฟเสมือนงูตัวยาวที่กำลังเลื้อยเข้ามา

        หัวใจของหลินเมิ้งหยาเต้นระรัวราวกับว่าพันธนาการบางอย่างกำลังถูกปลดเปลื้อง

        มือประสานเข้าหากันแน่น ขอบตาเปียกชื้น สายตาทอดยาว

        ในที่สุดขบวนงูไฟเหล่านั้นก็เคลื่อนมาถึงหน้าประตูสิงกง

        หลังจากผ่านการต่อสู้ตลอดทั้งวันผู้นำทัพทั้งสามถูกโลหิตสีแดงซึ่งเปลี่ยนเป็นสีดำอาบร่างจนมองใบหน้าไม่ชัด

        หลงเทียนอวี้ หลงชิงหาน หูเทียนเป่ยประคองกันเดินเข้ามาหยุดยืนต่อหน้าหลินเมิ้งหยา

        “ท่านอ๋อง...”

        น้ำเสียงสั่นเครือ หลินเมิ้งหยาไม่สนใจสิ่งรอบกายพุ่งตัวเข้าหาอ้อมกอดของหลงเทียนอวี้

        ได้ยินเสียงหัวใจที่กำลังเต้นของเขา จมูกได้กลิ่นลมหายใจของเขา

        ในที่สุดหัวใจที่ถูกบีบรัดมาตลอดทั้งวันก็สงบลง

        “สกปรก”

        เสียงแหบพร่าเจือไว้ซึ่งความเหนื่อยล้า

        หลงเทียนอวี้อยากดันตัวหลินเมิ้งหยาออก แต่นางกลับกอดเขาแน่น

        “ไม่ นี่เป็นเครื่องหมายแสดงความเป็นวีรบุรุษของท่านอ๋อง”

        หลินเมิ้งหยารู้ หลงเทียนอวี้กลัวว่าจะทำให้เสื้อผ้าของนางสกปรก

        ชะงัก สายตาเย็นชาของหลงเทียนอวี้พลันอ่อนโยนลงเพราะหญิงสาวในอ้อมกอด

        มือที่จับดาบมาทั้งวันด้านชาไปจนหมดแล้ว

        แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดไม่ได้ที่จะยื่นเข้าไปลูบเส้นผมของนางจมูกดอมดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำกายของหญิงสาวตรงหน้า

        “ข้ากลับมาแล้ว”

        เสียงแผ่วเบาดังขึ้นที่ข้างใบหูของหลินเมิ้งหยา