ไม่เป็ดั่งที่คิด
“จ้อย อย่าให้ใครมารบกวนฉันน่ะ ฉันจะไม่ลงไปทานอาหารเย็น ถ้าป๋าถามก็บอกว่าฉันกำลังทำงานด่วนอยู่ ไม่อยากให้ใครมารบกวน” ศิลาสั่งสาวใช้ที่กำลังทำความสะอาดบันไดหน้าตึกอยู่
“ค่ะคุณศิลา” สาวใช้รับคำอย่างแข็งขัน
ศิลารู้สึกว่าตนเองกำลังตกอยู่ในโลกมืด โดดเดี่ยวเดียวดายยิ่งกว่าเมื่อก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เป็ไปอย่างที่คิดไว้ เขาคิดว่าแพรพิมพ์คงจะต้องมาเรียกร้องสิทธิ์จากการกระทำของเขา และเมื่อภูผารู้ว่าคนรักของตนเองตกเป็ของเขาแล้ว คงจะต้องเ็ปใจแสนสาหัส เขาจะยิ้มเยาะอย่างสะใจ แต่เหตุการณ์กับไม่เป็เช่นที่คิดไว้ คนที่เ็ปและทรมานใจแสนสาหัสกลับเป็ตัวเขาเอง และเขายังทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาร่วมชะตากรรมด้วย โดยที่เธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเื่ความแค้นระหว่างเขากับภูผาเลย และยิ่งได้รับรู้ประวัติของเธอด้วยแล้ว เขายิ่งโกรธและเกลียดตัวเองมากยิ่งขึ้น
“ไอ้คนสาระเลว” ศิลาด่าตัวเอง เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อน
“เสียชาติที่เกิดมาเป็ลูกผู้ชาย รังแกผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ ไอ้ศิลา ไอ้คนสาระเลว” ศิลาสบถออกมาด้วยดวงใจที่ปวดร้าว
ศิลาล้มตัวนอนลงบนเตียงด้วยความโทรมมนัส สักครู่เข้าได้ยินเสียงสะอื้นของผู้หญิง เขาเหลือบตามองไปที่ปลายเตียง ศิลาถึงกับลุกพรวดขึ้นมาทันที เมื่อเห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ปลายเตียงคือใคร ชายหนุ่มโผเข้าไปกอดทันที
“แม่ แม่ครับ ผมคิดถึงแม่มากเหลือเกิน ผมดีใจมากที่ได้เจอแม่” ศิลาบอกด้วยความดีใจระคนความเศร้าหมองหม่นใจ
“แม่ร้องไห้ แม่ร้องไห้ทำไมครับ” ศิลาคลายวงแขนที่กอดแม่ไว้ด้วยคิดถึง เห็นมารดาร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจ เขาจึงถามมารดาด้วยความสงสัย
“ศิลาแม่ขอโทษ ที่เป็คนทำลายอนาคตของลูก แม่เสียใจที่เป็ต้นเหตุให้ลูกของแม่ กลายเป็คนเ้าคิดเ้าแค้น ถ้าแม่รู้จักปล่อยวางเสีย ลูกของแม่คงไม่เป็เช่นนี้ แม่ขอโทษด้วย”
อรุณจิตพูดจบโอบกอดลูกชายสุดที่รักไว้ด้วยความเสียใจ ถ้าเธอรู้จักปล่อยวางเสียทีแรก คงไม่เกิดเื่ราวแบบนี้ คงได้ดูแลและอบรมลูกให้ได้ดีแต่เพราะเธอขาดสติ ด่วนตัดสินใจฆ่าตัวตายจนเพิมพ์ภาพความแค้นไว้ในใจ ของลูกชายตัวเองจนทุกวันนี้ เกิดการจองเวรกันไม่มีที่สิ้นสุดและสุดท้ายลูกชายของเธอ ที่ต้องมาทนทุกข์ทรมานเสียเอง
“แม่ไม่ใช่คนผิดหรอกครับ ผมเองต่างหากที่ทำตัวเอง แม่อย่าร้องไห้เลยน่ะครับ แม่หยุดร้องไห้น่ะแม่น่ะ” ศิลาพูดพลาง เช็ดน้ำตาที่ไหลนองอาบแก้มบนใบหน้าให้มารดา
ศิลาร้องเรียกแม่เสียงหลง เมื่อร่างของแม่เลือนรางลงทุกที ๆ
“ตาใหญ่ ตาใหญ่ เป็อะไรหรือเปล่าลูก เปิดประตูให้ป๋าหน่อย” ทนงเกียรติทั้งะโและเคาะประตูสลับกันไป
ชายหนุ่มสะดุ้งตื่น เมื่อได้ยินเสียงเรียกของบิดา
“แม่” เขาร้องเรียก แต่พอตั้งสติได้ เขาก็รู้ตัวว่าฝันไป ชายหนุ่มลุกจากเตียงเดินไปเปิดประตู
“เป็อะไรหรือเปล่าตาใหญ่ ป๋ายินได้เสียงดังลั่นลงไปถึงข้างล่าง ไม่สบายหรือเปล่า” ทนงเกียรติถามทันทีเมื่อเห็นหน้าลูกชาย
“เปล่าครับ ผมไม่ได้เป็อะไร” ศิลาตอบเนื่อย ๆ พลางเอามือเสยผมอย่างงัวเงีย
“ไม่เป็อะไรแน่น่ะ ดูสีหน้าแกไม่ค่อยดีเลย” ทนงเกียรติรู้สึกว่า ศิลามีความผิดปกติไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัดเจน
“ผมไม่เป็อะไรจริง ๆ ครับป๋า คงจะทำงานหนักมากไปหน่อย รู้สึกเพลีย ๆ ป๋าไม่ต้องห่วงน่ะครับ”
ศิลาไม่อยากเล่าถึงความฝันเมื่อครู่นี้ให้บิดาฟัง เขาไม่อยากจะรื้อฟื้นเื่เก่า ๆ ขึ้นมาอีก แค่นี้เขาก็เ็ปเกินพอแล้ว
“แกก็อย่าหักโหมนักซิ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ป๋าจะให้คุณประดิษฐ์มาช่วยงานในส่วนของภูผาไปก่อน งานจะได้ไม่ล้นมือแก” บิดาพูดด้วยความเป็ห่วงเป็ใยสุขภาพของศิลา
“ขอบคุณครับป๋า”
ศิลาคิดว่าก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้เขาไม่มีกระจิตกระใจจะทำอย่างอื่นแล้ว อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียวเพื่อที่จะหาวิธีแก้ไขและจัดการกับเื่ทั้งหมดที่เขาก่อขึ้นมา
“ป๋าถามอะไรแกหน่อยซิ” ทนงเกียรติกล่าวเมื่อนึกขึ้นมาได้
“ป๋าว่าจะถามแกตั้งหลายครั้งแล้วลืมทุกที หนูแพรไม่ได้มาทำงานสองสามวันแล้ว แกพอจะรู้ไหมว่าหนูแพรเป็อะไรไปหรือเปล่า หลังจากแยกกับป๋าที่สนามบินแล้ว ป๋ายังไม่ได้พบหน้าหนูแพรเลย งานก็ไม่มาทำไม่รู้ว่าเกิดเหตุร้ายกับหนูแพรหรือเปล่า ป๋าเป็ห่วงจังเลย ตาเล็กอุตส่าห์ฝากฝังให้ป๋าดูแลเธอเสียด้วยซิ” ทนงเกียรติถาม พร้อมรำพึงรำพันกับตัวเองไปด้วย
ชายหนุ่มเหมือนถูกกระตุกอารมณ์อย่างแรง ชาวูบทั้งตัว ความเ็ปแล่นแปลบขึ้นมา จับที่ขั้วหัวใจทันที เขาใจจะขาดเสียให้ได้
“ผมไม่ทราบครับ” ศิลาตอบด้วยความร้าวรานอย่างเ็ป
“ไม่เป็ไร แกพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวป๋าจัดการเองแล้วกัน แล้วนี่แกจะลงไปกินข้าวเย็นหรือเปล่า”
“ไม่ครับ งานผมยังไม่เสร็จ ผมอยากจะทำให้เสร็จ” ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย
“งั้นป๋าจะให้จ้อยยกอาหารขึ้นมาให้บนห้องแล้วกัน”
ศิลาพยักหน้าเป็การตอบรับ อย่างอ่อนระโหยโรยแรง
“อย่าหักโหมนักน่ะลูก พักผ่อนเสียบ้าง ป๋ารักและเป็ห่วงแกเสมอน่ะ”
ทนงเกียรติบอก พร้อมกับดึงตัวลูกชายเข้ามากอดไว้ ลูบหัวไปมาราวกับว่าศิลาเป็เด็กน้อยอายุห้าหกขวบ
เป็ครั้งแรกที่ศิลาได้รับรู้ถึงความรู้สึกอบอุ่น เมื่ออยู่ในอ้อมอกของบิดา ััได้ถึงความรักความอาทรของบิดา ซึ่งศิลาปฏิเสธความรู้สึกแบบนี้มาโดยตลอด ั้แ่มารดาเสียชีวิตลง
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอทำงานต่อน่ะครับ” ศิลาบอกเมื่อทนงเกียรติคลายอ้อมกอดออก
ทนงเกียรติยืนมองลูกชายสักครู่ จึงได้ปิดประตูห้อง แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อเห็นท่าทางอาการเหงาๆ เศร้าๆ ของลูกชาย
" คุณใหญ่เป็อะไรหรือเปล่าค่ะ สองสามวันนี้ดูคุณใหญ่ต่างไปจากทุก ๆ ครั้ง " ดวงมณีถามเมื่อสามีเดินลงบันไดมาถึงขั้นสุดท้าย
“คุณก็รู้สึกเหมือนกันหรือ” ทนงเกียรติถามภรรยา
“คุณค่ะถึงคุณใหญ่จะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของฉัน แต่ฉันก็รักแกเหมือนลูกแท้ ๆ เหมือนกันค่ะ”
ทนงเกียรติโอบไหล่ภรรยาไว้ โดยตั้งใจจะถ่ายทอดความรู้สึกขอบคุณออกไป
“ผมก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน ผมไม่ชอบให้ตาใหญ่เป็แบบนี้เลย อยากให้แกเอะอะโวยวายเหมือนก่อน ผมจะได้รู้ว่าลูกกำลังคิดอะไรอยู่ แต่นี้เก็บตัวเงียบไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เลย ผมเลยไม่รู้ว่าลูกกำลังคิดอะไรอยู่ คุณดวงผมกลุ้มใจจัง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ทำอย่างไรถึงจะรู้ว่าตาใหญ่มีปัญหาอะไรหนักอกหนักใจอยู่” ทนงเกียรติบอกภรรยาด้วยความเป็ห่วงศิลาอย่างมาก
“ใจเย็น ๆ ค่ะคุณ ค่อย ๆ คิดกันไป เอาอย่างนี้ไหมคะ ให้คุณพงษ์เกษมถามคุณใหญ่ดู เผื่อเราจะได้จะรู้อะไรบ้าง” ดวงมณีออกความเห็น
“ฮึม… ก็ดีเหมือนกัน” ทนงเกียรติเห็นด้วย กับความคิดของดวงมณี
“ไปเถอะค่ะ จ้อยคงจัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้วกระมัง” ทั้งคู่จึงเดินไปยังห้องอาหาร
“จ้อย จ้อยจ๊ะ เดี๋ยวช่วยจัดอาหารแล้วยกไปให้คุณใหญ่ในห้องด้วยน่ะ” ดวงมณีบอกสาวใช้
“ค่ะ คุณผู้หญิง” สาวใช้รับคำ
“พักนี้ไม่เห็นหน้า เห็นตานายเลย มีปัญหาอะไรหรือเปล่า หายเงียบไปเลยจนฉันอดรนทนไม่ไหว จนต้องมาหาถึงที่บ้าน” พงษ์เกษมถามทันทีเมื่อเห็นหน้าเพื่อนรัก
ศิลามองหน้าเพื่อนด้วยแววตาหม่นหมอง แล้วรีบหลบสายตา เพื่อไม่ให้เพื่อนเกิดความสงสัย
“นายมีปัญหาหนักอกอะไรหรือเปล่า ใช่เื่ป๋ากับคุณดวงมณีไหม” พงษ์เกษมหยั่งเชิงเพื่อนดู
ศิลาก้มหน้าลง แล้วค่อย ๆ ระบายลมหายใจอย่างอ่อนแรง พร้อมกับพยักหน้ารับเล็กน้อย แทนการพูด
“นายอย่ามาโกหกฉันเลยดีกว่า ฉันแน่ใจว่านายไม่ได้มีปัญหากับป๋าแน่ ๆ ทุกครั้งถ้าฉันพูดเื่นี้นายจะโวยวายทันที แต่นี่นายเงียบไม่แสดงอาการโมโหหรือไม่พอใจเลย นายบอกฉันได้ไหมว่ามีปัญหาหนักอกอะไรอยู่”
“ไม่มีอะไรจริง ๆ เชื่อฉันเถอะ” ศิลาบอกเพื่อนด้วยอาการล้าใจเต็มที
“ฉันไม่เชื่อ นายอย่าลืมซิว่านายกับฉันน่ะ รู้จักกันมาั้แ่เราอยู่อนุบาล มีรึที่ฉันจะดูไม่ออกว่านายกำลังมีปัญหาหนักอก รู้ตัวไหมว่านายเปลี่ยนไปมาก เงียบขรึม เก็บตัว ไม่เ้าอารมณ์ ไม่ขี้หงุดหงิด เหมือนกับคนอมทุกข์อย่างหนักก็ไม่ปาน” พงษ์เกษมอธิบาย ถึงความเปลี่ยนแปลงให้ศิลาฟัง
“ฉันจะเริ่มหงุดหงิดก็คราวนี้แหละ ฉันว่าแกจะคิดมากไปแล้วนะ ่นี้ฉันต้องทำงานแทนนายเล็กด้วย งานมันมากขึ้นเลยไม่มีเวลาไปไหนก็เท่านั้นเอง”
“แต่ฉันก็ยังไม่เชื่อนายอยู่ดี จะบอกอะไรให้น่ะ ว่าฉันน่ะรู้ใจแกดีเหมือนภรรยารู้ใจสามีเชียวน่ะ” พงษ์เกษมพูดค้านคำพูดศิลา คำพูดสุดท้ายกระตุกหัวใจชายหนุ่มจนชาไปทั้งตัว
ใช่ซิเขามีภรรยา แต่เธอปฏิเสธสามีอย่างเขา ชนิดไม่มีเยื่อใยให้เลย ศิลาคิดเพียงเท่านี้ก็ต้องหลับตาลง เอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้ด้วยความปวดใจ
พงษ์เกษมมองหน้าเพื่อนอย่าง งง ๆ ในอากัปกิริยาของเพื่อน เขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ อย่างที่บิดาเขาบอก
“อาการนายเหมือนคนอกหักเลย นายบอกฉันได้ไหมว่านายมีปัญหาอะไร หรือแอบไปหลงรักสาวที่ไหน” พงษ์เกษมถาม เมื่อเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาจับไหล่ของเพื่อน
“ไม่มีจริง ๆ ขอบใจน่ะที่เป็ห่วง” ศิลาบอกทั้ง ๆ ที่ยังคงหลับตาอยู่ เขาไม่อยากให้เพื่อน เห็นแววตาปวดร้าวและหมดอาลัยตายอยากของเขา
“แต่ …. " พงษ์เกษมต้องอ้าปากค้างเมื่อศิลาพูดตัดบท
“ตอนนี้นายอย่าเซ้าซี้ฉันเลยน่ะ” ศิลาแทรก ก่อนที่พงษ์เกษมจะพูดจบประโยค เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้รับแขก
“นายกลับไปได้แล้วฉันจะทำงาน” ศิลาบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงแกล้งหงุดหงิดเล็กน้อย เพื่อนกลบเกลื่อนความรู้สึกจริง ๆ ของเขา
“โอ้ พระเ้าช่วย ช่างเป็ไปได้ถึงขนาดนี้ ลูกไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเพื่อนของลูกจะเปลี่ยนไปได้เช่นนี้” พงษ์เกษมยกมือทั้งสองขึ้นเหมือนกับอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์
“นี่นายจะบ้าหรือไง คนจะทำงาน ไป๊ ไป๊ จะไปไหนก็ไป ฉันจะทำงานแล้ว” ศิลาลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินไปดันหลังเพื่อน ให้เดินออกไปจากห้องทำงานของเขา
“ฉันขอโทษจริง ๆ ว่ะ ที่ต้องทำอย่างนี้กับนาย” ศิลากล่าวเพราะกลัวพงษ์เกษมจะไม่พอใจ ในการกระทำของเขา
“ไม่เป็ไรฉันเข้าใจนายเสมอ ถ้านายอยากจะระบายความในใจกับใครสักคน ก็ขอให้นายคิดถึงฉันคนแรก ยินดีให้บริการ 24 ชั่วโมง ไม่แพ้ร้านสะดวกซื้อเหมือนกัน” พงษ์เกษมเย้าเพื่อน แต่แฝงไปด้วยความจริงใจ
“ขอบใจนายมากที่ไม่โกรธ แล้วฉันจะนึกถึงนายเป็คนแรก เมื่อฉันมีปัญหาแก้ไม่ตก” ศิลาบอกด้วยความรู้สึกแบบแกน ๆ
“งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน” พงษ์เกษมบอกเพื่อน พร้อมบีบบ่าศิลาเบา ๆ แทนการบอกความรู้สึกที่เป็ห่วงเป็ใยในตัวของศิลา
ศิลายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย มองดูพงษ์เกษมเดินจากไปจนลับมุมห้องทำงาน ชายหนุ่ม เดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ทำงานอย่างคนไม่มีหัวใจ หมดเรี่ยวหมดแรง เขาหลับตาลงอย่างอ่อนล้า
“แพร คุณอยู่ที่ไหน ทำไม่ไม่ติดต่อกลับมาบ้าง”
ศิลาเฝ้าวนเวียนถามตัวเองกลับไปกลับมา แล้วลุกพรวดออกจากห้องเดินตรงไปที่โต๊ะเลขาหน้าห้องทันที
“พันรุจี ผมจะออกไปข้างนอก ใครโทรมาโน้ตเอาไว้ก่อน” ศิลาบอก
“แล้วนายจะกลับมาอีกไหมคะ” พันรุจีถามเมื่อเห็นศิลาทำท่าจะรีบไป
“ไม่”
ศิลาบอกโดยไม่มองหน้าเลขา จ้ำอ้าว ๆ ไปด้วยแรงปรารถนาอย่างท่วมท้น
พันรุจีมองดูเ้านายของเธอด้วยความมึนงง
“คุณศิลารีบร้อนไปไหนน่ะ ถึงได้เดินอ้าว ๆ อย่างนั้น” พันรุจีบอกกับตัวเอง
ศิลาขับรถตรงมายังบ้านของแพรพิมพ์ ที่เขาซื้อคืนมาจากป้าข้างบ้าน ที่รับซื้อบ้านของเธอไว้ เขาเปิดประตูรั้วเข้าไปภายใน แล้วยืนมองบ้านซึ่งเป็สมบัติชิ้นสุดท้ายของหญิงสาว ด้วยความรู้สึกหลากหลาย
“นี่ผมมีวาสนาเพียงแค่ได้อยู่ร่วมกับเงาในอดีต ของคุณเท่านั้นเองหรือแพร”
เสียงสะท้อนของหัวใจศิลา
ศิลาเดินไปปลดล็อกกุญแจ แล้วเดินเข้าไปในตัวบ้าน เดินสำรวจจนทั่วบ้าน สุดท้ายไปจบลงที่ห้องนอนของหญิงสาว ชายหนุ่มสะท้อนขึ้นมาในใจ ถึงกับทรุดฮวบลงกับพื้น
“คุณคงเกลียดผมมาก ถึงได้ขายทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วไปแต่ตัวทำไมคุณต้องทำอย่างนี้ ทำไมคุณไม่เรียกร้องให้ผมรับผิดชอบคุณ ทำไม ทำไม”
พลันสายตาของเขามองเห็น อะไรบางอย่างตกอยู่ตรงซอกเตียงนอน ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปหยิบออกมาดู แล้วเอามาแนบไว้กับอก น้ำตาของลูกผู้ชายซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว
“คุณคงรีบร้อนเก็บข้าวเก็บของส่วนตัว จนไม่ทันได้ดูว่ามีรูปใบนี้ตกอยู่ซอกเตียง ใช่ไหม” ศิลาถามกับรูปภาพของแพรพิมพ์ที่เขาหยิบออกมา
ศิลามักจะใช้เวลาหลังจากเลิกงาน มาขลุกอยู่ที่บ้านของแพรพิมพ์ เผื่อว่าสักวันหนึ่งแพรพิมพ์ จะย้ายกลับมาที่บ้านหลังนี้อีก แล้วเขาจะได้รั้งตัวเธอเอาไว้ ไม่ให้เธอจากเขาไปไหนอีกตลอดชีวิต
10K
