เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าหนังทหารที่กระทบพื้นไม้ขัดเงา ดังสะท้อนก้องทำลายความเงียบงันภายในเรือนหอ บ่งบอกถึงการมาเยือนของเ้าของสถานที่
'หลี่หยาง' แม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรแห่งแคว้น ก้าวเข้ามาในห้องนอนด้วยใบหน้าถมึงทึงดุดัน กลิ่นสุราจางๆ คละเคล้ากับกลิ่นคาวเืที่ยังติดตรึงอยู่ตามอาภรณ์สีรัตติกาล เป็หลักฐานชั้นดีว่าเขาเพิ่งกลับจากภารกิจลับที่ไม่น่าอภิรมย์นัก
'ไป๋ลั่ว' ที่นั่งรอสามีอยู่ข้างเตียงมาค่อนคืนรีบลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตัว นางขยับกายเข้าไปหา หวังจะช่วยปลดเปลื้องเสื้อคลุมตัวนอกให้ตามหน้าที่ของภรรยาที่ดี ทว่ามือเรียวบางยังไม่ทันจะได้ััถูกชายผ้า ก็ถูกหลังมือแกร่งปัดออกอย่างแรงจนนางเซถอยหลังไปกระแทกกับโต๊ะเครื่องแป้ง
ปึก!
"อย่าเอามือสกปรกของเ้ามาแตะต้องตัวข้า!"
น้ำเสียงของหลี่หยางเย็นเยียบเสียดแทงยิ่งกว่าลมหนาวนอกหน้าต่าง ั์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับนางเป็สิ่งปฏิกูลที่เขาไม่อยากเข้าใกล้
"ข้าจำใจแต่งงานกับเ้าเพราะราชโองการสมรสพระราชทาน แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าต้องร่วมหอลงโรงกับสตรีแพศยาที่วางแผนจับผู้ชายเยี่ยงเ้า!"
ไป๋ลั่วเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเื ข่มกลั้นความเ็ปที่ตีตื้นขึ้นมาในอก นางก้มหน้าลงซ่อนแววตาที่ไหวระริก ไม่ยอมให้เขาเห็นความอ่อนแอ
"ท่านแม่ทัพดื่มมาหนัก ให้ข้าน้อยเตรียมน้ำแกงสร่างเมาให้ดีหรือไม่เ้าคะ..."
"หุบปาก! แล้วไสหัวออกไป!" เขาตวาดลั่นจนแจกันบนโต๊ะสั่นะเื "คืนนี้ข้าจะไปนอนที่ห้องหนังสือ อย่าเสนอหน้ามาให้ข้าเห็นอีก!"
ร่างสูงสง่าหมุนตัวกลับ เตรียมจะก้าวเท้าออกจากห้องหอที่น่าอึดอัดนี้ ทว่าจังหวะการก้าวเดินที่เคยมั่นคงดั่งขุนเขา กลับชะงักงันลงกะทันหัน
วูบ...
ฉับพลันนั้น ความร้อนสายหนึ่งที่ไม่ทราบที่มาก็แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับมีเพลิงกัลป์ลูกใหญ่ะเิขึ้นกลางช่องท้อง มันไม่ใช่ความร้อนจากการดื่มสุรา แต่มันรุนแรงและป่าเถื่อนกว่านั้นนับพันเท่า
ลมหายใจของหลี่หยางเริ่มติดขัดหอบกระเส่า เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย ทั้งที่อากาศยามค่ำคืนหนาวเหน็บจนเสียดกระดูก
พิษ... ข้าพลาดท่าโดนพิษเข้าแล้ว!
แม่ทัพหนุ่มกัดฟันกรอดจนกรามปูดโปน พยายามสะกดกลั้นเสียงคำรามในลำคอ ขาแกร่งที่เคยยืนหยัดกลางสนามรบนับหมื่นกลับอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงกับพื้น เขารู้สึกเหมือนเส้นเืทุกเส้นกำลังขยายตัวเต้นตุบๆ โดยเฉพาะส่วนกลางกายที่เริ่มปวดหนึบและขยายตัวอย่างรวดเร็วจนน่าใ ความ้าทางเพศพุ่งทะยานขึ้นสูงจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน
"ท่านพี่!"
ไป๋ลั่วร้องอุทานด้วยความใ รีบปรี่เข้ามาประคองร่างหนาที่สั่นเทิ้มไว้
"ท่านเป็อะไรไป!"
"ออก... ออกไปให้พ้น..." หลี่หยางพยายามผลักไสร่างเล็กออกห่าง ทว่าเรี่ยวแรงกลับหดหาย สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความโหยหาในััสตรี
ทันทีที่ฝ่ามือนุ่มนิ่มและเย็นเฉียบของไป๋ลั่วััถูกต้นแขนที่ร้อนดั่งไฟเผา สติเส้นสุดท้ายของหลี่หยางก็ขาดผึงลง!
กลิ่นกายของนางที่เขาเคยปรามาสว่าเหม็นสาบ บัดนี้กลับหอมหวานยั่วยวนจนแทบคลั่ง ความเย็นจากมือนางเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมใจที่ร่างกายอันร้อนรุ่มของเขากำลังร้องเรียกหา ั์ตาที่เคยฉายแววเกลียดชัง บัดนี้แดงก่ำไปด้วยแรงกำหนัดที่ไม่อาจต้านทาน
"อยากช่วยข้านักใช่ไหม..."
เสียงแหบพร่าคำรามต่ำลอดไรฟัน มือหนากระชากข้อมือเล็กของหญิงสาวอย่างแรงเพียงครั้งเดียว ร่างบางก็ถลาเข้ามาปะทะอกแกร่งที่ร้อนระอุ
"ในเมื่อเ้าอยากเป็เมียข้านัก ข้าก็จะสนองให้! แต่จำใส่กะโหลกเ้าไว้ ว่าเ้ามันก็เป็ได้แค่ที่ระบายความใคร่ของข้าเท่านั้น!"
หลี่หยางไม่รอฟังคำทัดทาน เขาเหวี่ยงร่างของไป๋ลั่วลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ปรานี ก่อนจะโถมกายหนาหนักตามลงไปทาบทับ กักขังนางไว้ภายใต้อาณัติแห่งเพลิงราคะที่กำลังจะปะทุออกมาเผาผลาญทุกสิ่ง!
16K
