แสงอาทิตย์อบอุ่นสีเหลืองทองสาดส่องกระจายรัศมีทั่วผืนแผ่นดินและยอดไม้บนเชิงเขา
บุรุษร่างสูงโปร่งกำยำแบบชายชาตรี ผู้มีั์ตาสีเข้มเด็ดเดี่ยว แต่กลับเศร้าหมองยืนใต้ต้นไม้ใหญ่มีด้านหน้าเป็ที่กั้นแบบแนวหินหน้าเชิงเขาสามารถมองลงไปเห็นทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงามเบื่องล่าง ในมือถือกล่องไม้ใส่ปิ่นหยกสีเขียวครามแกะสลักสวยงามขนาดพอดีมือหนึ่งใบ
“อาหราน ตอนนี้เ้าเป็เช่นไรบ้าง เ้าได้พบบุตรชายของเ้าแล้วหรือยังพวกเ้าสบายดีหรือไม่” หลงหยางเฉินกล่าวอย่างอาลัยอาวรณ์ต่อการจากไปของลี่หลินหรานและหลานชายของเขา
หลงหยางเฉิน ท่านแม่ทัพหนุ่มหน้าคม ผู้นิสัยที่ดุดัน เ็า น่าเกรงขามมากไปด้วยความสามารถ ได้รับฉายาว่าแม่ทัพสิบทิศ บุตรชายของท่านอ๋องหลงเว่ยอี้น้องชายร่วมมารดาของอ่องเต้หลงซวนเหวย ผู้เป็ที่รักยิ่งของฮ่องเต้และไทเฮาโดยเฉพาะผู้เป็ใหญ่ของแผ่นดินที่ตามใจมากที่สุดยิ่งกว่าบุตรในอุทร
เขาเป็ที่หมายปองของเหล่าสตรีทั้งหลายทั่วเมืองแต่กลับไม่เคยมีดรุณีใดได้ชิตใกล้นอกจากท่านหญิงหลงฉานเฟิ่งผู้เป็น้องสาวของตนและลี่หลินหราน น้องสาวของลี่หลี่หมินผู้ที่เป็ทั้งเพื่อนสนิทและกุนซือคู่กาย
“อาหราน ปิ่นหยกชิ้นนี้ทำเพื่อเ้ามาเนิ่นนาน แต่ข้ามิเคยกล้าที่จะมอบให้ใช่...ยามเด็กเ้าเป็ดั่งน้องสาว ข้ามักรู้สึกว่าเ้าตัวอวบอ้วนชั่งน่าเอ็นดู น่าปกป้องยิ่งนักมิรู้ว่าั้แ่ยามใดที่ความรู้สึกเ่าั้ได้เปลี่ยนแปลงไป รู้ตัวอีกทีข้าก็จดจำรายละเอียดเล็กๆ ของเ้าได้ เ้าชื่นชอบอะไร ยามว่างทำมักทำอะไร และข้ารู้เพียงข้าหวงเ้ามากขึ้นทุกครั้งที่มีบุรุษเข้าใกล้แล้วห่วงยิ่งทุกครั้งยามต้องจากไกล กว่าจะเข้าใจความรู้สึกเ่าั้ก็เกิดความกลัวเสียแล้ว
ชั่งน่าขันนักที่ชายชาตินักรบที่มิกลัวอะไรแม้แต่ความตายเมื่ออยู่ในสนามรบเช่นข้ากลับกลัวเกินกว่าจะบอกความรู้สึกตัวเอง
ข้ากลัวที่ต้องสูญเสียเ้าไป กลัวว่าหากบอกความรู้สึกไปจะต้องทำให้เราห่างกันข้าที่เป็เหมือนพี่ชายของเ้ากลับคิดไม่ซื่อกับคนที่เป็ดั่งน้องสาวตัวเอง
แล้วชีวิตของข้าก็เต็มไปด้วยอันตรายเกินกว่าจะเอาเ้ามาเสี่ยงข้าอยากเห็นเ้าได้มีชีวิตที่แข็งแรง อายุยืนยาว และปลอดภัย ในเพลานั้นยามที่เ้าห้ามาขอสมรสพระราชทานทานลุงตอนนั้นแม้เ็ปแต่ข้าก็ยินดี หากเ้าได้ออกเรือนกับคนที่รักความสงบเช่นเ้าห้า แต่ยามนี้แม้แต่ชีวิตเ้าข้าก็มิอาจปกป้องได้ต้องสูญเสียเ้าไปตลอดกาลเช่นนี้
อาหรานหากข้ารู้ว่าเ้าแต่งไปจะเป็เช่นนี้ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางเ้าและเก็บเ้าไว้ข้างกลายข้าต่อให้เ้าจะมองข้าเป็เพียงพี่ชายก็ตาม
การจากไปของเ้า มันไม่ถูกต้องใช่หรือไม่อาหราน ข้าคิดถูกหรือไม่ข้าสัญญาข้าจะต้องหาเบื่องหลังเื่นี้และลากคอผู้ที่มันทำกับเ้าส่งไปเซ่นไหว้ดวงิญญาเ้าให้ได้”
หลงหยางเฉินกล่าว ขณะดวงตาคมกริบคู่นั้นน่ากลัวยิ่งกว่าคมมีดรังสีน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกมา มือหนาประคองกล่องไม้ด้วยความทะนุถนอมจับผ้าหนาห่อพันไว้อย่างดีก้มตัวลงฝังกลบลงในดินใต้ต้นไม้ใหญ่ของเชิงเขาวัดเหรียงซาน
ตรงสถานที่แห่งนี้เป็ที่หนึ่งที่ลี่หลินหรานโปรดปรานนางมักชอบมาชมทิวทัศน์ข้างล่างเชิงเขานี้เสมอ ภาพใบหน้า รอยยิ้มหรือเหตุการณ์ต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตฉายเด่นชัดเข้ามา ภาพความจำเ่าั้ยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำที่ไม่อาจลบเลือนได้
อวี่ซีซวนหลังจากไล่ให้จินถงและเจียหน่ายให้ไปแจ้งคนรถเตรียมรถม้านางก็เดินมานั่งบนแนวหินกั้นบนเชิงเขาหลังพุ่มไม้ใหญ่ ชื่นชมความงามของทิวทัศน์ที่นางชื่นชอบอยู่ประมาณครึ่งเค่อ[1]ก็มีเสียงย่ำเท้าหนาคู่หนึ่งมายืนใกล้ๆ แต่นางก็ยังนั่งตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ นึกไม่ถึงว่า ผู้ที่มาจะเป็ดั่งพี่ชายที่แสนดีของนางเป็คนที่นางเก็บเอาไว้ในส่วนลึกของความรู้สึกมาโดยตลอด นางได้ยินทุกคำพูดที่เขาได้เอื้อนเอ่ยถึงหัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามและเ็ปในเวลาเดียวกัน เมื่อได้ยินว่า เขาก็รู้สึกเช่นเดียวกันกับนางและปวดใจที่ต้องเห็นเขาเ็ปเพราะตัวเอง
นางปราดหยาดน้ำตาที่ไหลหยดอยู่บนแก้มใสของตนเองออก ขยับตัวเตรียมเดินออกมาจากที่ตรงนั้นแต่เท้ากลับพลาดจนเกิดเสียงเหยียบกิ่งไม้หักดังขึ้นข้างพุ่มไม้ใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังใกล้มาข้างหลัง
“ออกมา” น้ำเสียงดุดันเปล่งออกมาจากร่างใหญ่ใบหน้าคมหล่อเหลาจ้องมองมาตรงที่เกิดเสียง ปรากฎดรุณีร่างบางชุดขาวย่างกรายก้าวออกจากตรงนั้นด้วยทีท่าขลาดกลัว กลิ่นกายคุ้นเคยโอบล้อมเข้าหาเขาตามสายลม กลิ่นของนางชั่งคล้ายกับคนๆ นั้นที่จากเขาไปแล้ว
“เ้าเป็ผู้ใด เหตุเ้ามาอยู่ตรงนี้”
“ข้ามิได้ตั้งใจแอบฟังท่านนะ ข้านั่งอยู่ตรงนั้นอยู่ก่อนแล้วแต่ท่านมายืนกล่าวถ้อยคำมากมาย” อวี่ซีซวนชี้ไปที่มุมหินตรงพุ่มไม้ที่ตนเคยนั่ง แล้วจ้องมองอย่างสำรวจร่างสูงยืนกอดอกจนแผงอกกว้างเด่นชัด
แววตาดุดันคล้าย้าสังหารคนของหลงหยางเฉินจ้องกลับสตรีที่ใช้สายตาสำรวจร่างกายเขาไปมาไม่ยอมตอบตรงตามที่ถาม
“ข้าถามว่าเ้าเป็ผู้ใด ฟังคำถามมิออกหรือ” เสียงทุ้มต่ำถามอย่างไม่สบอารมณ์
“ข้าคืออวี่ซีซวน บุตรีท่านราชครูอวี่”
“บุตรีท่านราชครูอวี่? เช่นนั้นทำไมมิออกมา”
“ข้ามิอยากขัดท่าน” ดวงตากลมโตมองตอบเขาอย่างใสซื่อ
“หยุดมองข้าด้วยสายตาเหมือนคนโรคจิตเสียที”เขาถลึงตามองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ข้าขออภัย แต่ท่านดูผอมลงนะ” นางหัวเราะเบาๆ เสียงแห้ง ยิ้มเก้อเขิน นางห้ามปากตนเองไม่อยู่เสียแล้วคำพูดที่ออกมานั้นแม้แต่ตัวเองยังใ
“เ้ารู้จักข้า”แววตาคล้ายแฝงอารมณ์ความรู้สึกชนิดหนึ่งที่อ่านยากจ้องมองร่างบาง
“ย่อมต้องรู้จัก ท่านแม่ทัพหลงมีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่สตรีจะตาย ท่านคือยอดบุรุษเป็ที่หมายปองของสตรีทั่วทั้งเมืองเชียวนะ”
“แต่เ้าบอกข้าผอมลง” เขาถามอย่างคาดคั้น
“ข้าย่อมเคยเห็นท่านในงานเลี้ยงวังหลวง”
“เื่เมื่อกี้...”
“ข้าสัญญาท่านแม่ทัพหลงข้าจะไม่เอาเื่ที่ได้ยินไปพูดกับผู้ใด แม้แต่เพียงคำ” อวี่ซีซวนรีบบอกอย่างรวดเร็วก่อนหลงหยางเฉินจะกล่าวจบประโยค ดวงตาคู่สวยเป็ประกายทำทีกวาดมองโดยรอบไม่สบตาร่างสูงที่มองมาอย่างจับผิด
คุณหนูคุณหนนนนนนู
เสียงเรียกหาของจินถงและเจียหน่ายดังขึ้น
“ข้าอยู่นี่” อวี่ซีซวนรีบขานรับ“เอ่อ...ท่านแม่ทัพหลง คนของข้าตามหาข้าแล้วข้าขอตัวไปก่อนนะเ้าคะ”
เขาไม่ตอบสิ่งใดกลับมาแต่ยังคงมองนางอย่างเยือกเย็น ดวงตาดำฉายแววลุ่มลึกให้ความรู้สึกเหมือนเสือที่กำลังจ้องเหยื่ออย่างน่ากลัว จนนางต้องหลุบตาต่ำลงอำพรางอารมณ์ในแววตาคู่นั้นแล้วอวี่ซีซวนก็รีบเดินหนีไปจากเขาด้วยความเร่งรีบ
หลงหยางเฉินเดินมาที่ม้าสี่ดำตัวใหญ่สง่างามที่มีสององครักษ์ของตัวเองยืนเฝ้าอยู่
“จุนเฟิงข้าอยากได้ข้อมูลของบุตรีราชครูอวี่”
จุนเฟิงและหาวอี้รีบมองหน้ากันและหันไปมองนายน้อยของตนที่สั่งให้หาข้อมูลสตรีแต่หลงหยางเฉินก็มองตอบนิ่ง ๆ
ปกตินายน้อยไม่เคยยุ่งกับดรุณีที่ไหนนอกจากท่านหญิงหลงฉานเฟิ่ง น้องสาวของนายน้อย กับพระชายาเอกลี่หลินหรานผู้เป็ดั่งน้องอีกคน แต่วันนี้กลับอยากได้ข้อมูลของบุตรีท่านราชครูอวี่
“นายน้อยจะเอาไปทำอะไรขอรับ” จุนเฟิงถามอย่างสงสัยใคร่รู้
“นายน้อยบอกจะเอาก็คือจะเอาไม่ต้องถาม” หาวอี้ หันมองหน้าจุนเฟิงแล้วตอบแทน
“ด่วน!”หลงหยางเฉินจ้องมองและตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ จุนเฟิงเพียงพยักหน้าตอบรับช้า ๆ
บนรถม้าของของคุณหนูรองอวี่อวี่ซีซวนกำลังเดินลงจากูเาของวัดเหรียงซานมุ่งหน้าไปตลาดของเมืองหลวงอวี่ซีซวนมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างครุนคิด
“คุณหนูไปไหนมาเ้าคะบ่าวหาคุณหนูไม่เจอเลยเ้าค่ะ” บ่าวรับใช้ถามออกมาอย่างสงสัยขณะนั่งมองไปที่คุณหนูของตัวเองอย่างรอคำตอบตอนอยู่ที่วัดทั้งสองคนได้เดินกลับไปหาคุณหนูโดยรอบบริเวณ แต่ก็ไม่พบ
“ข้าก็อยู่แถวนั้นแหละพวกเ้าหาข้าไม่เจอเองตังหาก” อวีซีซวนหันกลับมาตอบแล้วหันกลับไปมองข้างนอกเช่นเดิม
ท่านพี่เฉินในเมื่อท่านก็คิดเช่นเดียวกับข้า จะเป็เช่นใดหากเราได้อยู่ด้วยกัน มันจะดีเพียงไรแต่ตอนนี้ข้าไม่ใช่ลี่หลินหรานเช่นเดิมอีกแล้ว ท่านจะยังรักข้าหรือไม่ ข้าไม่เหมือนเดิมดั่งในวันวานข้าในตอนนี้มีทั้งความรักและความแค้นที่ต้องชำระมากมายเหลือเกิน แต่ข้าก็ไม่อยากให้ท่านเ็ปเื่ของข้านานนักและยิ่งไม่อาจทำใจที่จะปล่อยมือท่านได้อีก
ถ้าเช่นนั้นข้าจะเป็ฝ่ายเข้าหาท่านเอง!
[1]เวลา 1 เค่อประมาณ 15 นาที
9K
