รักที่ไม่อาจห้ามใจ

        ธาม หนุ่มหล่ออายุ 20 ปี ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ปี 2 พึ่งย้ายกลับจากอเมริกามาไทย เพราะแม่ของเขาต้องย้ายกลับมาทำงานที่ไทย ทำให้เขาต้องย้ายกลับมาด้วย 

        วันนึงระหว่างที่ธามกับแม่กำลังเสิร์ชเน็ต หาคอนโดแถวใกล้ๆมหาวิทยาลัยที่ธามเรียน เพื่อให้สะดวกต่อการเดินทาง จู่ๆสายโทรศัพท์ของแม่ธามก็ดังขึ้น ก็พบว่าเป็๞สายของพิม ลูกพี่ลูกน้องของแม่ธามซึ่งก็เป็๞ญาติห่างๆของธามนั่นเอง

        “สวัสดีจ่ะพิม โทรมาหาพี่มีอะไรรึเปล่าจ้ะ” เสียงแม่ธามพูดทัก

        “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พอดีพิมได้ข่าวจากทางที่บ้านว่าพี่พรกลับมาจากอเมริกาแล้ว”

        “ใช่จ่ะ พี่พึ่งกลับมาได้สัปดาห์เดียวเอง…เอ้อ พิม พิมบอกว่าย้ายมาทำงานที่กรุงเทพฯแล้วใช่มั้ย”

        “ใช่ค่ะ พิมเปิดซาลอนอยู่ที่นี่ค่ะ พี่พรมีอะไรรึเปล่าคะ”

        “พอดีพี่กำลังหาคอนโดให้ลูกอยู่น่ะจ้ะ ว่าจะหาแถวใกล้ๆมหาลัย เขาได้เดินทางง่ายๆ รินพอรู้จักคอนโดดีๆบ้างมั้ย”

        “น้องธามก็ย้ายกลับมาด้วยหรอคะ”

        “ใช่จ้ะ พอดีพี่ย้ายกลับมานี่ถาวร ก็เลยให้ย้ายมาด้วยเลย”

        “แล้วน้องธามเรียนมหาลัยอะไรคะ พิมได้ช่วยดูได้ถูก”

        “มหาลัย……จ้ะ”

        “อ้าว! บังเอิญจังเลยค่ะพี่พร บ้านพิมก็อยู่แถวๆนั้น….ถ้าพี่พรกับน้องธามไม่ได้ติดอะไร ให้น้องธามย้ายมาอยู่ที่บ้านพิมก็ได้นะคะ”

        “จะดีหรอพิม พี่เกรงใจพิมจัง”

        “ดีสิคะพี่พร เราเป็๞ญาติกันนะคะ และอีกอย่างพิมก็เห็นน้องธามมา๻ั้๫แ๻่เด็ก ไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ พี่พรได้ไม่ต้องไปเสียเงินเช่าคอนโดแพงๆด้วย”

        “เอาอย่างนั้นหรอจ้ะ” เธอพูดอย่างเกรงใจ

        “งั้นเย็นนี้เรานัดเจอกันมั้ยคะ ไม่ได้เจอพี่พรตั้งนานพิมคิดถึง ส่วนเ๹ื่๪๫จะมาอยู่มั้ยอันนั้นค่อยตัดสินใจอีกทีก็ได้ค่ะ”

        “ได้จ้ะ งั้นเย็นนี้เจอกันนะ”

        “คุยกับใครหรอครับแม่” หลังจากที่แม่ธามวางสายลง ธามก็เอ่ยปากถามทันที

        “น้าพิมไงลูก จำน้าพิมได้มั้ย”

        ธามพยายามนึกอยู่นานว่าน้าพิมคือคนไหน เพราะเท่าที่จำได้ เจอกันล่าสุดก็น่าจะซักประมาณ 4 ปีที่แล้ว

        “อ๋อ น้าพิม จำได้แล้วครับ คนที่สวยๆใช่มั้ย”

        “แหม พอคนสวยๆละจำแม่นเชียวนะลูกชายแม่” แม่หัวเราะ

        “ไม่ต้องมาแซวผมเลยครับ น้าพิมเขาโทรมามีอะไรหรอ”

        “พอดีแม่จะให้น้าพิมเขาช่วยหาคอนโดให้ลูกน่ะ แต่น้าพิมเขาบอกว่าบ้านเขาอยู่ใกล้ๆมหาลัยที่ลูกเรียนก็เลยบอกว่าให้ลูกย้ายไปอยู่ที่บ้านเขาก็ได้ จะได้ไม่ต้องไปเสียเงินเช่าคอนโด”

        “มันจะดีหรอครับ ผมโตแล้วนะครับแม่ ไม่ใช่เด็กๆแล้ว และอีกอย่าง ถ้าผมย้ายเข้าไปแล้วเกิดครอบครัวน้าพิมเขาไม่ชอบผมขึ้นมาจะทำยังไงละครับ”

        “โถ ลูกแม่ คิดมากอะไรขนาดนั้น แล้วน้ารินเขายังไม่มีครอบครัวซักหน่อย”

        “งั้นหรอครับ” ธามกังวลเล็กน้อย ก็คนมันไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปี อยู่ดีๆจะให้ย้ายไปอยู่ด้วยมันก็รู้สึกแปลกๆ

        “ก็เดี๋ยวเย็นนี้ลองไปคุยกับน้าพิมดูก่อน แล้วค่อยตัดสินใจโอเคมั้ย”

        “อย่างนั้นก็ได้ครับ”