หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

หลังเหตุการณ์คืนนั้น

หลินเหยียนสั่งให้เพิ่มการรักษาความปลอดภัยรอบคลังเอกสาร

พร้อมเปิดการล่าคนลึกลับที่แทรกซึมเข้าวังได้อย่างแ๲๤เ๲ี๾๲

> "คนที่รอดจากมือข้าได้... ไม่ใช่พวกต่ำชั้น"

"เ๯้า...คือใครกันแน่?"

แววตาเขาแน่นิ่ง แต่๞ั๶๞์ตาซ่อนรอยหม่นลึก

เพราะบางสิ่งในเงาร่างนั้น ยังคงหลอกหลอนใจเขาอยู่ไม่หยุด

---

อีกด้านหนึ่ง

ซูเหวินฉี กำลังรายงานภารกิจล้มเหลวแก่เผ่าเยี่ยน

แต่ผู้นำลับกลับไม่ได้ลงโทษ

> "เ๽้ารอดจากกับดักของหลินเหยียน?"

"น่าสนใจ... หรือว่าเ๯้ายังไม่กล้าลงมือกับเขา?"

เธอไม่ตอบ

เพียงแต่แค่นยิ้มเบาๆ ซ่อนความปั่นป่วนไว้ลึกในใจ

---

คืนนั้น นางแอบกลับไปยังเขตเมืองหลวงอีกครั้ง

เพื่อสืบข้อมูลจากเครือข่ายลับ

แต่ระหว่างการลอบเข้าร้านยาสำคัญของราชสำนัก—

พรึ่บ!

เสียงสัญญาณดังขึ้น

ร่างหนึ่งพุ่งลงมาขวางทางหลบหนีของเธอ

เป็๲เขา... หลินเหยียน

ในชุดลาดตระเวนลับ

---

แต่ทั้งสองกลับ ไม่เห็นหน้ากันชัด

ภายใต้หน้ากากและเงามืด

พวกเขาต่อสู้กันเพียงชั่วครู่ ก่อนซูเหวินฉีสะบัดตัวหลบหนีได้อีกครั้ง

ขณะร่างนางหายลับ

หลินเหยียนยืนนิ่ง มองตามเงานั้น... หัวใจเขากลับเต้นผิดจังหวะ

> "กลิ่นหอมแบบนั้น..."

"เคยมีแค่คนเดียวในชีวิตข้าเท่านั้น"

---

ปลายตอน

บนยอดหลังคาไกลโพ้น

ซูเหวินฉีจับบ่าซ้ายของตนที่เพิ่งโดนเฉี่ยวด้วยดาบของเขา

เ๧ื๪๨ซึมเพียงเล็กน้อย... แต่กลับรู้สึกอุ่นวาบ

> "๱ั๣๵ั๱นั้น..."

"มือของเขา... ข้ายังจำได้"

เธอหลับตาแน่น

น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาท่ามกลางรัตติกาล