เกิดใหม่เป็นสาวน้อยปลูกผักปราณวิญญาณหอมๆ (จบแล้ว)

บทที่29.เจ้าคงคง

เมื่อเจ้าหัวขโมยลิงน้อยนอนแปะกับพื้นอย่างสิ้นฤทธิ์เพราะพ่ายแพ้ให้แก่กลิ่นหอมๆของพลังปราณของเหยาเหยาแล้วท่านพ่อก็เดินเข้ามาจับเจ้าลิงนั้นไปที่ลานบ้านพร้อมจุดตะเกียงน้ำมันขึ้นแม้ไม่สว่างเท่าไหร่แต่ก็พอมองเห็นอยู่ว่าเป็นเพียงลูกลิงตัวเล็ก เล็กยิ่งกว่าตัวเหยาเหยาเสียอีกเมื่อหารือกันจึงเห็นว่าตอนนี้ดึกมากไว้ยามเช้าพระอาทิตย์ขึ้นค่อยว่ากันอีกทีว่าจะทำอย่างไรกับเจ้าลิงหัวขโมยตัวนี้ท่านพ่อจึงนำมันไปไว้ที่ต้นไม้โดยผูกเชือกที่ข้อมือข้างหนึ่งของเจ้าลิงส่วนปลายเชือกอีกด้านก็ผูกไว้ที่ต้นผิงกั่ว

ตอนนี้เจ้าลิงน้อยดูเชื่องเป็นอย่างมากพร้อมทั้งยังคอยมองคอยส่งสายตาปริบๆไปให้เหยาเหยาอีกด้วย เหมือนจะบอกว่าขอข้าอยู่ด้วยคนนะ

เอาไว้เหยาเหยาไปนอนก่อน หากเจ้าลิงนั้นทำตัวดีๆไม่ซนเหยาเหยาจะขอท่านปู่กับท่านพ่อปล่อยมันไปหรือถ้ามันยอมอยู่กับเหยาเหยาก็เลี้ยงเลี้ยงไว้เป็นลูกน้องกิ กิ

ตอนเช้ายามเหม่า (05.00 – 06.59) แม้ได้นอนกันเพียงกี่ชั่วยามแต่ก็หาได้เป็นอุปสรรคต่อพวกเขาไม่เพราะมีน้ำผึ้งหยกและผักปราณของเหยาเหยาเพียงได้กินได้ดื่มก็ตาใสแจ๋วพร้อมพลังงานมหาศาลให้พร้อมทำงานได้ทั้งวันแล้ว

หลังจากเหยาเหยาล้างหน้าล้างตาทำผมทรงซาลาเปาสองก้อนแบบที่ชอบเรียบร้อยแล้วร่างเล็กๆ ที่ตอนนี้เริ่มจะเจ้าเนื้อตัวเริ่มกลมทั้งขาวอมชมพูน่ากอดน่าฟัดก็รีบวิ่งจรู๊ดดอย่างรวดเร็วมาที่ต้นผิงกั่วที่ท่านพ่อผูกเจ้าลิงน้อยไว้ตอนแรกเหยาเหยาคิดว่ามันจะอาละวาดและดุร้ายเสียอีก แต่พอเหยาเหยามาถึงภาพที่เห็นเป็นเพียงแค่ลูกลิงตัวน้อยที่กำลังนั่งกอดขา เอาคางวางแปะที่เข่าไว้กะพริบตาปริบๆ มองมาทางประตูบ้านอยู่ตลอดเหมือนเฝ้ารอใครอยู่และเมื่อเห็นเหยาเหยาวิ่งออกมามันก็เริ่มมีปฏิกิริยารีบเงยหน้าขึ้นมามองด้วยท่าทางดีใจทันที

“เจ้าลิงน้อยมาขโมยผักของเหยาเหยาไปกินหรอหื้ม” ร่างเล็กๆเอามือไพล่หลังแอ่นพุงยืนเว้นระยะห่างอยู่นิดหน่อยเพราะยังไม่กล้าเข้าใกล้มากเอ่ยถามขึ้นพร้อมทั้งเอียงคอมองเจ้าลิงอยู่อย่างนั้นเจ้าลิงนี่ก็น่ารักดีนะเนี่ย

“เจี๊ยก ๆ” เสียงตอบกลับมาเบาๆเหมือนยอมรับในสิ่งที่เหยาเหยาถาม

“ครั้งนี้เหยาเหยาจะยกโทษให้เพราะเห็นว่าเจ้ายังตัวน้อยอยู่และคงหิวอีกทั้งผักของเหยาเหยาก็หอมมากด้วยเหยาเหยาเข้าใจแต่ครั้งต่อไปห้ามมาขโมยผักเช่นนี้อีกมันไม่ดีถ้าจะกินให้มาขอดีๆเข้าใจมั้ยไม่เช่นนั้นเหยาเหยาจะตีๆ นะ”ไม่พูดเปล่ายังทำท่ายกมือน้อยๆขึ้นมาทำดุเจ้าลิงด้วยว่าจะตียังไงหากยังกล้าขโมยอีก

ภาพเจ้าตัวน้อยกำลังยืนคุยกับลิงเป็นตุเป็นตะเหมือนคุยกันเข้าใจอยู่ในสายตาของลู่ฮันกับท่านปู่ลู่เฉิงตลอดยิ่งทำให้เอ็นดูมากยิ่งนัก ก่อนที่เฟยเฟยจะเดินออกมาดูด้วยเช่นกัน

“เช่นนั้นเหยาเหยาจะขอให้ท่านปู่กับท่านพ่อปล่อยเจ้าไปนะกลับบ้านไปซะเข้าใจหรือไม่”

“เจี้ยกๆ”เจ้าลิงร้องขึ้นค่อยๆเดินเข้ามาหาร่างเล็ก ส่วนเหยาเหยาก็ถอยหลังออกเจ้าลิงก็ก้าวตามมาหาอีกช้าๆพร้อมกับค่อยๆยื่นมือออกมาหาช้าๆทั้งแบมือให้ด้วย

“หื้ม จะขอจับมือเหยาเหยาหรอ”

“เจี๊ยกๆ”

“ก็ได้ๆเห็นว่าเจ้าเป็นลิงน้อยแสนฉลาดและไม่ดื้อหรอกนะ เหยาเหยาจะยอมจับมือด้วยก็ได้”มืออวบๆ น้อยๆ ยื่นออกไปจับหมับที่มือเจ้าลิงเมื่อพูดจบและดูเหมือนเจ้าลิงน้อยนั้นจะดีใจมาก มันยิ้มออกมาด้วยล่ะ โอโห้!ลิงอะไรยิ้มได้เหมือนคนเลยทั้งยังดูจะรู้ภาษามากด้วยสิ หรือว่าจะเลี้ยงไว้ดีนะ

“เหยาเอ๋อร์”เสียงเรียกมาจากด้านหลังทำให้นางหันกลับไปมอง

“ท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่พี่รอง” ตอนนี้ทุกคนออกมาดูเจ้าลิงน้อยกันทุกคน

“อืมเจ้าลิงน้อยนี้ดูรู้ความดียิ่งนักดูเหมือนจะเป็นลิงวายุเชียวนะเนี่ย” ท่านปู่มองพิจารณาแล้วกล่าวขึ้น

“ลิงวายุเช่นนั้นก็เป็นสัตว์อสูรวิญญาณสินะขอรับท่านพ่อ” มิน่าล่ะเมื่อคืนบุตรสาวถึงบอกว่ามันเคลื่อนไหวเร็วมากจนมองแทบไม่ทัน

“ใช่แล้วล่ะหายากมากว่องไวปานสายลม ดุร้ายยามเมื่อมีภัยมาถึงตัวโดยปกติแล้วพวกมันจะมิยอมให้มนุษย์จับหรือแตะต้องหรอกเป็นลิงที่หวงตัวมากทีเดียวนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ข้าเคยเห็นลิงวายุเลยนะเนี่ย

“ทำไมหรือขอรับท่านปู่”ลู่หยางเอ่ยถามขึ้นอย่างอยากรู้

“มันเป็นสัตว์อสูรวิญญาณที่เรียกว่าแทบจะไม่มีอยู่แล้วน่ะสิปู่รู้จักมันก็เพราะเคยอ่านตำรานานาสัตว์อสูรวิญญาณมาก่อนน่ะสิว่าแต่จะเอาอย่างไรกับเจ้าลิงนี้ดีล่ะ”

“เหยาเหยาว่าจะขอให้ท่านพ่อกับท่านปู่ปล่อยมันกลับเข้าป่าไปเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นหรืองั้นเดี๋ยวพ่อพามันไปปล่อยเอง”เมื่อทุกคนมีควาามเห็นตรงกันว่าจะปล่อยลิงน้อยกลับป่าไป ลู่ฮันก็ปลดเชือกที่ผูกข้อมือเจ้าลิงน้อยออกเหยาเหยาจึงเดินมาจูงมือเจ้าลิงน้อยเดินไปด้วยกันเพื่อพามันกลับไปที่ชายป่าหยกปราณกับท่านพ่อ

ณ.ชายป่าหยกปราณ...

“กลับบ้านไปซะแล้วอย่างซนมาขโมยของอีกเข้าใจหรือไม่หากอยากกินจริงๆเข้ามาขอดีๆ เหยาเหยาจะให้กิน”เสียงใสยังคงกล่าวย้ำเจ้าลิงอีกครั้งไม่รู้ว่ามันฟังเข้าใจหรือไม่แต่มันก็ดูตั้งใจฟังดีมาก

“เจี๊ยกๆ”ตอบรับทันทีที่เด็กน้อยพูดจบ

แต่พอเมื่อลู่ฮันและเหยาเหยาปล่อยมันไว้ที่ชายป่าแล้วหันหลังเดินกลับบ้านกุลเซี่ยเจ้าลิงน้อยกลับเดินตามหลังมาต้อย ๆ ไม่ห่างททั้งยังส่งเสียงเรียกเจี้ยกๆมาเบาๆและพยายามยื่นมือของมันมาจับมือของลู่ฮันกับเหยาเหยา

“ท่านพ่อดูเจ้าลิงน้อยนี่สิเจ้าคะ”เหยาเหยากล่าวทั้งหัวเราะเสียงสดใสออกมาเบาๆ

“อืมพ่อว่ามันอยากจะอยู่กับเหยาเอ๋อร์เป็นแน่”ลู่ฮันเองก็เห็นสายตาเจ้าลิงน้อยที่มองพวกเขาก็ให้ใจอ่อนเช่นกัน

“เช่นนั้นเราเลี้ยงมันดีหรือไม่เจ้าค่ะท่านพ่อ”เหยาเหยาน้อยเงยหน้าถามท่านพ่อด้วยความหวังเพราะนางชอบเจ้าลิงนี่มากมันดูฉลาดและฟังที่เหยาเหยาพูดรู้เรื่องด้วย

“ก็ได้หากมันยอมเชื่อฟังไม่ดื้อไม่ซนนัก”ลู่ฮันไม่ได้คาดหวังมากเพราะอย่างไรมันก็เป็นสัตว์แถมเป็นลิงอีกอย่างไรก็คงจะซนตามสัญชาตญาณของมันอยู่แล้ว

“เย้ ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะท่านพ่อของเหยาเหยาใจดีที่สุดเลย ฮิ ฮิว่าอย่างไรเจ้าลิงน้อยยอมไปอยู้ที่บ้านกับเหยาเหยาหรือไม่เล่าแต่ไปแล้วต้องช่วยเหยาหยาทำงานแล้วก็ต้องเชื่อฟังดีๆนะเข้าใจหรือไม่”ร่างน้อยกระโดดดึ๋งๆ อย่างดีใจเมื่อท่านพ่อนุญาตก่อนจะเอ่ยถามเจ้าลิงที่ตอนนี้จับนิ้วมือของเหยาเหยาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“เจี๊ยกๆๆ”เจ้าลิงน้อยร้องตอบทั้งมันยังพยักหน้าอีกด้วยนางไม่ได้ตาฝาดลิงน้อยพยักหน้ารับคำจริงๆเห็นทีเจ้าลิงนี้คงไม่ใช่ลิงธรรมดาเสียแล้ว

“ฉลาดมากทีเดียว”ลู่ฮันเองก็ตกใจที่เห็นเช่นนั้นเหมือนกัน

“เช่นนั้นคงคงเจ้ากลับบ้านกับเหยาเหยานะ”

“หื้ม คงคงหรือ”ท่านพ่อถามทั้งขมวดคิ้วหมุนอย่างแปลกใจ

“เหยาเหยาจะให้มันชื่อคงคงเจ้าค่ะท่านพ่อน่ารักเหมาะกับมันดีเจ้าค่ะ”

“ได้ๆ ให้ชื่อคงคงนะ”

“เจ้าค่า กิ กิ”

จากนั้นทั้งสองคนกก็เดินจับจูงลิงอีกหนึ่งตัวเดินกลับบ้านสกุงเซี่ยอีกครั้งมาเท่าไหร่ก็กลับเท่านั้น ดีเหมือนกันเหยาเหยาจะให้คงคงมาเป็นลูกน้องเหยาเหยาเองกิ กิ…….