(จบ) ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 เพื่อเป็นเศรษฐีร้อยล้าน

บทที่ 40 ไม่ได้พาลูกสุนัขกลับมา

วันรุ่งขึ้น

เช่นเดียวกับเมื่อวาน พอถึงเวลาเที่ยงคืน น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ในมิติพิเศษก็ฟื้นคืนสภาพ

อาจเป็นเพราะพืชผลในมิติพิเศษเพิ่มขึ้น โจวหลีอันสังเกตเห็นว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ในมิติพิเศษก็เพิ่มขึ้นด้วย

โจวหลีอันพอได้รับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์มาก็รีบไปเร่งการเพาะปลูกทันที

เมื่อวานได้ปลูกผักกาดขาวและผักกาดเขียวไปแล้ว วันนี้ก็จะปลูกถั่วแขก ถั่วฝักยาว ฟักทอง และแตงกวา อย่างละหนึ่งหมู่ หลังจากหว่านเมล็ดพันธุ์ลงในที่ดินสี่หมู่แล้ว น้ำพุวิเศษยังเหลืออยู่ โจวหลีอันจึงนำไปใช้เร่งการเจริญเติบโตของผักกาดขาวและผักกาดเขียวที่ยังไม่สุกในแปลง

หลังจากรดน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ลงไป เธอมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าผักกาดขาวและผักกาดเขียวต่างก็เติบโตขึ้นจนสามารถเก็บเกี่ยวได้แล้ว

โจวหลีอันเลือกผักกาดเขียวหัวใหญ่ก่อน ได้สามสิบจิน

จากนั้นก็เลือกเก็บผักกาดขาวหัวใหญ่ที่สุด เก็บได้สี่สิบหกจิน

ส่วนที่เหลือปล่อยไว้ในแปลงให้เติบโตต่อไป

หลังจากทำเสร็จแล้ว โจวหลีอันยังเก็บผักกาดขาวที่เหลือจากเมื่อวานอีกสามสิบจิน เมื่อเก็บผักเรียบร้อยแล้ว การเพาะปลูกในมิติพิเศษสำหรับวันนี้ก็เสร็จสิ้นเกือบทั้งหมด

โจวหลีอันเริ่มเตรียมผักที่โจวซู่อันจะต้องส่งไปในเวลาแปดโมงของวันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

นี่เป็นวันที่สองของการทำงานของโจวซู่อัน ทางโรงงานทอผ้าได้มอบหมายงานจัดซื้อให้เขาจำนวนสองร้อยจิน รวมเป็นเงินทั้งหมดสี่หยวน  เมื่อเย็นวานนี้ตอนที่โจวซู่อันออกไป เขาได้มอบเงินสี่หยวนให้กับโจวหลีอันแล้ว

สำหรับผักสองร้อยจิน โจวหลีอันได้แบ่งเป็นหน่อไม้ป่าห้าสิบจิน ผักกาดขาวยี่สิบจิน ผักกาดเขียวสามสิบจิน กะหล่ำปลีสิบห้าจิน ถั่วแขกสิบห้าจิน ถั่วฝักยาวสามสิบจิน แตงกวายี่สิบจิน ผักใบเขียวสิบจิน และฟักทองสิบจิน

นอกจากนี้ เธอยังแบ่งผักแต่ละชนิดออกมาอีกสองจิน เพื่อเตรียมไว้ให้ลุงยาม หลังจากเตรียมอาหารเสร็จแล้ว โจวหลีอันก็นับจำนวนอาหารที่เหลืออยู่ในมิติพิเศษ

…เหลืออยู่ไม่มากแล้ว

ดังนั้น โจวหลีอันจึงไปหยิบถั่วมาเพิ่มอีกสิบจิน

ถั่วเหลืองห้าจิน ถั่วเขียวห้าจิน เธอเตรียมถั่วเหล่านี้เพื่อที่จะปลูกถั่วงอกในมิติพิเศษ

ถั่วหนึ่งจินสามารถงอกเป็นถั่วงอกได้ประมาณสิบเอ็ดจิน ถ้ามีถั่วสิบจินก็จะได้ถึงหนึ่งร้อยสิบจิน ตอนกลางวันออกไปหาผักป่ามาเพิ่มอีกเล็กน้อย อดทนไปอีกสี่วันจนกว่าต้นกล้าผักกาดขาวในมิติพิเศษจะสามารถกินได้ 

เมื่อไม่มีปัญหาหลังจากจัดการเรื่องผักเสร็จแล้ว โจวหลีอันก็นับเงินในมือของเธออีกครั้ง

รวมกับค่าผักเมื่อวานสามหยวน วันนี้อีกสี่หยวน ตอนนี้เธอมีเงินในมือทั้งหมดสิบแปดหยวนเก้าเหมาแปดเฟิน ปัดเศษแล้วก็ได้ประมาณยี่สิบหยวนแล้ว

เช้าวันต่อมา… โจวหลีอันตื่นเร็วกว่าปกติ

ขณะที่โจวซู่อันมาถึง เธอได้ฝึกยืนม้าแปดนาทีเสร็จแล้ว อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย และกำลังทำอาหารเช้าอยู่

สำหรับอาหารเช้าวันนี้ โจวหลีอันตั้งใจจะทำไข่เจียวใส่ต้นหอมป่า

เธอทอดไข่ไก่ป่าทั้งหมดสี่ฟอง 

"อันอัน เธอรีบออกมาดูเร็ว!" เสียงตื่นเต้นของโจวซู่อัน ดังมาจากนอกลานบ้าน

โจวหลีอันตักไข่เจียวในกระทะขึ้นมา แล้วจึงออกไปดูตามเสียงพี่รอง เมื่อเดินออกไปโจวหลีอันก็รู้ทันทีว่าทำไมโจวซู่อันถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้น

เธอเห็นผึ้งบินเข้าออกรังอย่างขยันขันแข็ง ก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน จึงยิ้มกว้าง ๆ พลางพูดว่า "ปีหน้าพวกเราก็จะได้กินน้ำผึ้งที่เก็บเองแล้วนะ"

"ใช่แล้ว" โจวซู่อันเห็นด้วยและกล่าวว่า "ตอนนั้นพี่จะมาช่วยเธอเก็บน้ำผึ้งเอง"

โจวหลีอันเห็นโจวซู่อันเก็บน้ำผึ้งครั้งเดียวก็เรียนรู้วิธีแล้ว

แต่เมื่อได้ยินโจวซู่อันพูดแบบนั้น เธอก็ยังคงตอบตกลงไป

"เมื่อมีเวลาว่าง ฉันจะทำถังเลี้ยงผึ้งเพิ่มอีกสักสองสามอัน ขี้ผึ้งยังเหลืออยู่อีกเยอะเลย" โจวซู่อันพูดพลางลูบคางของตัวเอง

 "ดีเลยค่ะ"

ผึ้งเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่จำเป็นต้องให้คนคอยป้อนอาหาร

สัตว์ตัวเล็ก ๆ ชนิดนี้ที่ไม่ต้องลงแรงดูแลมากแต่สามารถเก็บเกี่ยวน้ำผึ้งได้ โจวซู่อันดีใจมากเมื่อได้ยินน้องสาวของตัวเองตอบตกลง เขาก็รู้สึกตื่นเต้นอยากลองดู แต่แล้วก็ได้ยินประโยคต่อไปของน้องสาว

"เมื่อวานได้อ่านหนังสือหรือเปล่าคะ?"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ความตื่นเต้นที่เคยปรากฏบนใบหน้าของโจวซู่อันก็หายวับไปในทันที "พี่พยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่อ่านได้แค่ห้านาทีก็หลับไป"

โจวหลีอัน "......"

เห็นน้องสาวไม่พูดอะไร โจวซู่อันรีบพูดทันทีว่า "วันนี้พี่จะพยายามอ่านให้ได้สิบนาที" บางทีเขาอาจจะรู้สึกว่าสิบนาทีนั้นน้อยเกินไป จึงพูดเบา ๆ ว่า "ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปนะ"

โจวหลีอันยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร

ความจริงแล้วเธอเองก็ยังไม่ได้เริ่มอ่านหนังสือเลย การที่จู่ ๆ ถามโจวซู่อันขึ้นมาก็เพราะนึกถึงที่เขาพูดกับเธอเมื่อวานว่า 'อ่านหนังสือจนดึกดื่น' เธอแค่อยากแหย่เขาเล่นเท่านั้นเอง โจวหลีอันแบ่งไข่เจียวต้นหอมป่าให้โจวซู่อันสองฟอง

"พี่ไม่เอาหรอก พี่กินมาแล้ว" โจวซู่อันปฏิเสธ

"กินเถอะ ฉันตั้งใจทำให้พี่สุดฝีมือเลยนะ" โจวหลีอันพูดจบก็ไปทานไข่เจียวของตัวเอง เมื่อโจวซู่อันได้ยินดังนั้นก็กัดไข่เจียวหอมกรุ่นคำหนึ่ง แล้วพูดกับโจวหลีอันอย่างซาบซึ้ง "อันอัน เธอดีกับพี่จริง ๆ "

โจวหลีอันดีกับโจวซู่อัน ก็เพราะโจวซู่อันดีกับเธอเช่นกัน

แต่เรื่องพวกนี้รู้กันอยู่ในใจก็พอแล้ว พูดออกมาก็ดูจะเลี่ยนไปหน่อย "เธอรู้ไว้ก็พอแล้ว”

โจวหลีอันพูดอย่างเย่อหยิ่ง "กินเร็ว ๆ เสร็จแล้วไปทำงาน อย่าลืมพาลูกสุนัขของฉันกลับมาด้วย"

"จำได้แล้ว" โจวซู่อันตอบว่า "พี่รองไม่เคยลืมเรื่องของเธอหรอก"

โจวซู่อันกินไข่เจียวสองฟองเสร็จอย่างรวดเร็ว ขณะที่กำลังจะเดินออกไป ก็ถูกโจวหลีอันขวางไว้ด้วยตะกร้าไม้ไผ่

ในตะกร้าไม้ไผ่มีไข่ไก่สิบฟอง

"นี่คืออะไร?" โจวซู่อันถามอย่างสงสัย "เอาไข่ไปแลกลูกสุนัข"

ในยุคนี้ เมื่อสุนัขตัวใหญ่ออกลูก เจ้าของมักจะยกลูกสุนัขให้คนอื่นเลี้ยง เพราะครอบครัวหนึ่งไม่สามารถเลี้ยงสุนัขได้มากมายขนาดนั้น ในยุคนี้การรับเลี้ยงลูกสุนัขของคนอื่นไม่ต้องเสียเงินเลย

แต่โจวหลีอันไม่ชินกับการรับของคนอื่นมาโดยไม่มีอะไรตอบแทน ยิ่งกับคนแปลกหน้าแล้ว เธอยิ่งเกรงใจ ดังนั้นเธอจึงนำไข่เป็นของตอบแทนในการแลกเปลี่ยนลูกสุนัขครั้งนี้

ในช่วงเวลานี้ การรับเอาลูกสุนัขที่เจ้าของมีเกินมาเลี้ยง บางครั้งเจ้าของบ้านยังจะขอบคุณด้วยซ้ำ เมื่อเห็นว่าน้องสาวของตนได้เตรียมไข่ไว้พร้อมแล้ว โจวซู่อันก็เข้าใจความตั้งใจของน้องสาวจึงนำไข่ติดตัวไปด้วย

หลังจากโจวซู่อันจากไป โจวหลีอันก็รีบจัดเก็บข้าวของอย่างรวดเร็วแล้วออกจากบ้าน

แต่ขณะที่กำลังล็อกประตูบ้านจากด้านใน เธอได้วางเส้นผมสองเส้นไว้ที่แม่กุญแจด้วย

ด้วยวิธีนี้ เมื่อเธอกลับมา หากเส้นผมหายไป เธอก็จะรู้ได้ทันทีว่ามีคนมาที่บ้าน เพราะอาหารในมิติพิเศษก็ไม่เพียงพอแล้ว วันนี้เธอยังคงต้องออกไปข้างนอกเพื่อหาอาหารกลับมาบ้าง

วันนี้เธอเก็บยอดต้นชุนได้สิบจิน ผักกาดน้ำสามสิบห้าจิน ต้นหอมป่าเก้าจิน และหน่อไม้อีกหนึ่งร้อยจิน เมื่อรวมสิ่งเหล่านี้เข้าด้วยกันแล้ว โจวหลีอันคำนวณแล้วว่าจะรอจนกว่าต้นกล้าผักกาดขาวจะพร้อมเก็บเกี่ยวได้ หลังจากนั้นก็ไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกเพื่อหาผักอีก

หลังจากที่ยุ่งวุ่นวายอยู่ข้างนอกทั้งวัน โจวหลีอันก็เริ่มทำอาหารเย็น เธอชอบกินข้าวอบมันฝรั่งที่สุด

ตอนทำอาหาร เธอยังแยกน้ำข้าวออกมาบางส่วน

นี่เป็นการเตรียมไว้สำหรับลูกสุนัข

เมื่อแยกจากแม่สุนัข ลูกสุนัขก็ไม่มีนมกิน ได้แต่ดื่มน้ำข้าวเท่านั้น แต่ท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว โจวซู่อันก็ยังไม่กลับมา

โจวหลีอันทำอาหารไว้ มีไข่กับหน่อไม้ พริกหยวกทอดกรอบ และน้ำจิ้มต้นหอมป่าสำหรับไว้กินกับข้าว

ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ข้าวที่โจวหลีอันทำเสร็จก็ผ่านไปนานแล้ว โจวซู่อันก็ไม่มีท่าทีจะกลับมา ขณะที่โจวหลีอันครุ่นคิดว่าจะเอาอาหารไปอุ่นในมิติพิเศษหรือไม่? โจวซู่อันก็เดินกลับมาพอดี

โจวหลีอันกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบลูกสุนัขที่เธอต้องการ!