ตอนที่ 3 : บันทึกในสมุดสเก็ตช์
แสงแดดยามเช้าของคามาคุระอาบไล้ไปทั่วหมู่บ้านเล็กๆ เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วมาแต่ไกล โคเฮย์เดินไปยังร้านหนังสือของตัวเอง รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นซาโอรินั่งรออยู่ที่หน้าร้าน
“มาแต่เช้าเลยนะ” เขาทักพร้อมยิ้มบางๆ
ซาโอริเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย “อืม...
เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับ ก็เลยออกมาเดินเล่น”
“แล้วแวะมาที่นี่?”
“ก็... นายบอกให้มาหาหนังสืออ่านนี่” เธอพูดเรียบๆ แต่สายตาแสดงถึงความจริงจัง
โคเฮย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูร้านให้เธอเข้าไปข้างใน
ภายในร้านยังคงเงียบสงบ อบอุ่นเหมือนเดิม กลิ่นกระดาษหนังสือเก่าผสมกับแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างทำให้บรรยากาศชวนให้อยากนั่งอ่านหนังสือไปทั้งวัน
ซาโอริเลือกหนังสือจากชั้นแล้วเดินไปนั่งที่มุมหนึ่ง ส่วนโคเฮย์นั่งลงตรงข้ามเธอ พวกเขาอ่านหนังสือกันเงียบๆ อยู่พักใหญ่
ระหว่างนั้น โคเฮย์เหลือบมองซาโอริแล้วตัดสินใจถามขึ้น
“ซาโอริ เธออยู่กับคุณแม่สองคนเหรอ?”
ซาโอริเงยหน้าขึ้นจากหนังสือเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
“อืม... ั้แ่ฉันย้ายมาที่นี่ ก็อยู่กันแค่สองคน”
“แล้ว... พ่อของเธอ—”
“พวกเขาแยกกัน” เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้ากลับไปที่หนังสือ
โคเฮย์รู้สึกถึงบรรยากาศที่เงียบลงไปชั่วครู่ เขาไม่อยากกดดันเธอ จึงเปลี่ยนเื่แทน
“ตอนนี้เป็่ปิดเทอมสินะ”
ซาโอริพยักหน้า “ใช่ อีกไม่นานก็ต้องกลับไปเรียนแล้ว”
“ฉันเองก็ต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาลัย”
“นายคิดไว้หรือยังว่าจะเข้าเรียนที่ไหน?”
โคเฮย์นิ่งไปครู่หนึ่ง “ยังไม่แน่ใจเลย
โตเกียวก็เป็ตัวเลือกที่ดี... แต่ฉันก็ยังไม่มั่นใจว่าตัวเองอยากเรียนต่อจริงๆ หรือเปล่า”
ซาโอริมองเขานิ่งๆ “ต่างจากฉันสินะ”
“ทำไมล่ะ?”
“ฉันตั้งใจว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยที่โตเกียวให้ได้” เธอตอบเสียงหนักแน่น “แต่ก็... เป็ห่วงคุณแม่ ถ้าฉันต้องไปเรียนต่อที่นั่น แม่ก็ต้องอยู่คนเดียว”
โคเฮย์รับรู้ถึงความมุ่งมั่นในคำพูดของเธอ ซึ่งแตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง
“เธอดูมีเป้าหมายชัดเจนนะ”
ซาโอริพยักหน้า “อืม ฉันมีเหตุผลของฉัน”
โคเฮย์ยิ้มบางๆ ก่อนจะเปลี่ยนเื่ “เธออ่านหนังสือจบหรือยัง?”
“ก็เกือบแล้ว ทำไมหรือ?”
“ฉันอยากพาเธอไปที่หนึ่ง”
—
หลังจากปิดร้าน โคเฮย์พาซาโอริเดินไปตามถนนเล็กๆ ที่ทอดยาวขนานไปกับชายฝั่ง บรรยากาศยามสายของคามาคุระเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ลมทะเลพัดเอื่อยๆ พาเอากลิ่นไอเค็มของน้ำทะเลมาปะปนกับอากาศ แม้จะเป็่ฤดูร้อน แต่สายลมที่พัดผ่านก็ช่วยให้รู้สึกเย็นสบาย
สองข้างทางเป็ร้านค้าท้องถิ่นขนาดเล็ก มีทั้งร้านขายของที่ระลึก คาเฟ่เล็กๆ ที่มีกลิ่นกาแฟหอมลอยมา และร้านขนมญี่ปุ่นที่มีโมจิและดังโงะวางเรียงกันในตู้กระจก คนเดินผ่านไปมาบ้าง แต่ส่วนใหญ่เป็นักท่องเที่ยวที่แวะเวียนมาเที่ยวชายหาด
ซาโอริเดินข้างๆ โคเฮย์ มองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ
“แถวนี้ดูมีเสน่ห์ดีนะ”
“ใช่ไหมล่ะ?” โคเฮย์ยิ้ม “คามาคุระเป็เมืองเล็กๆ แต่มีอะไรให้ดูเยอะนะ ถ้าเดินไปอีกนิด จะมีศาลเ้าเล็กๆ อยู่ใกล้หน้าผา มองลงไปจะเห็นวิวทะเลสวยมาก”
ซาโอริพยักหน้ารับ แต่ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงกวาดตามองรอบๆ ราวกับพยายามเก็บรายละเอียดของเมืองนี้ให้มากที่สุด
ขณะที่เดินผ่านร้านน้ำแข็งไสเล็กๆ เ้าของร้านซึ่งเป็หญิงชรากำลังจัดเรียงน้ำแข็งก้อนใหญ่ลงในเครื่องบด เธอเหลือบมองโคเฮย์แล้วยิ้ม “โคเฮย์จัง วันนี้ไม่แวะมาทานน้ำแข็งไสเหรอ?”
“ไว้วันหลังนะครับ” โคเฮย์ยิ้มตอบ ก่อนจะหันไปทางซาโอริ “ร้านนี้น้ำแข็งไสอร่อยมากนะ โดยเฉพาะรสชาเขียวใส่ถั่วแดง”
“งั้นเหรอ” ซาโอริมองไปที่เมนูหน้าร้าน
“ฉันชอบรสมะม่วงมากกว่า”
“งั้นวันหลังมาลองกัน”
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเมื่อลูกค้าคนใหม่เดินเข้าไป
ทั้งสองเดินต่อไปตามทางที่เริ่มแคบลงเมื่อเข้าใกล้ชายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังใกล้ขึ้นทุกที
“ว่าแต่...” โคเฮย์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบระหว่างเดิน
“ทำไมเธอถึงชอบวาดรูป?”
ซาโอรินิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะตอบ “ไม่รู้สิ... ฉันคิดว่าการวาดรูปเป็วิธีที่ดีที่สุดในการบันทึก่เวลาต่างๆ”
“เหมือนการถ่ายรูปสินะ?”
“ก็คล้ายๆ กัน แต่ฉันว่ามันต่างออกไป เวลาฉันวาดอะไรสักอย่าง ฉันไม่ได้แค่บันทึกภาพ แต่ฉันถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองลงไปในนั้นด้วย”
โคเฮย์พยักหน้าช้าๆ “ฟังดูลึกซึ้งดีนะ”
ซาโอริหัวเราะเบาๆ “บางทีมันอาจจะเป็แค่ข้ออ้างของฉันก็ได้... แต่เวลาวาดรูป ฉันรู้สึกสงบ แล้วก็ค่อยๆ เข้าใจตัวเองมากขึ้น”
“แล้วเธอวาดรูปอะไรบ่อยที่สุด?”
“วิวทิวทัศน์” ซาโอริตอบ “แต่่หลัง... ฉันเริ่มวาดผู้คนมากขึ้น”
“อย่างเช่น?”
ซาโอริเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเบนสายตาออกไปมองทะเล “ก็... คนที่ฉันสนใจ”
โคเฮย์หรี่ตามองเธออย่างสงสัย แต่ก่อนที่เขาจะได้ถามอะไรไปมากกว่านี้ พวกเขาก็เดินมาถึงจุดหมายเสียก่อน
เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งดังชัดขึ้น กลิ่นน้ำทะเลผสมกับกลิ่นไม้เก่าจากตัวร้านให้ความรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลาย
“ถึงแล้ว” โคเฮย์ประกาศพร้อมรอยยิ้ม
….
ร้านตั้งอยู่ริมทะเล ติดกับชายหาดที่ทอดยาวสุดสายตาเป็กระท่อมไม้ขนาดกลางที่มีหลังคามุงจากให้ความรู้สึกอบอุ่นและเป็กันเอง ด้านหน้าร้านมีชั้นวางกระดานเซิร์ฟบอร์ดเรียงกันอย่างเป็ระเบียบ กระดานแต่ละแผ่นมีสีสันสดใสั้แ่สีฟ้าน้ำทะเล สีแดงเพลิง สีเหลืองสด ไปจนถึงลวดลายกราฟิกที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
เหนือชั้นวางมีกระดานดำขนาดเล็กแขวนไว้ เขียนด้วยชอล์กสีว่า "เช่ากระดาน & เรียนเล่นเซิร์ฟ สนุกกับคลื่นไปด้วยกัน!" ตัวหนังสืออาจจะดูเอียงเล็กน้อยจากลมทะเลที่พัดมาเป็ระยะ แต่ก็เพิ่มเสน่ห์ให้กับร้าน
รอบๆ ร้านมีม้านั่งไม้เก่าที่มีรอยขีดเขียนจากนักท่องเที่ยวที่เคยมาเยือน หลายตัวมีหมอนรองนั่งสีซีดจากแสงแดด วางกระจัดกระจายใต้ร่มไม้ บรรยากาศที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำเค็มของทะเล ผสมกับกลิ่นไม้เก่าของร้าน
ด้านข้างร้านมีขวดน้ำเปล่า รองเท้าแตะ และผ้าขนหนูตากอยู่บนราวเหล็ก สนับสนุนภาพของเหล่านักเซิร์ฟที่แวะเวียนกันมาเล่นน้ำแล้วกลับมาพักเหนื่อยใต้ร่มไม้ใกล้ๆ ร้าน
เสียงคลื่นยังคงซัดเข้าฝั่งอย่างสม่ำเสมอ บางครั้งมีเสียงหัวเราะของนักเซิร์ฟดังแว่วมา คลอไปกับเสียงลมทะเลที่พัดผ่าน ทำให้บรรยากาศโดยรวมดูมีชีวิตชีวา เหมาะกับการนั่งมองทะเลไปเรื่อยๆ หรือเลือกกระดานสักแผ่นเพื่อไปลองโต้คลื่นดูสักครั้ง
ซาโอริมองรอบๆ อย่างสนใจ “ที่นี่... บรรยากาศดีจัง”
“อืม...ใช่” โคเฮย์หัวเราะ “ร้านนี้เป็ของเพื่อนฉันเอง”
ไม่นานนัก ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน ใส่เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น เดินออกมาจากร้านพร้อมรอยยิ้ม
“โคเฮย์! นายพาใครมาน่ะ?”
“นี่ซาโอริ” โคเฮย์แนะนำ “ซาโอริ นี่ฮารุโตะ เพื่อนสนิทฉันเอง”
ฮารุโตะยิ้มกว้าง “ยินดีที่ได้รู้จัก! โคเฮย์ไม่ค่อยพาใครมาที่นี่เท่าไหร่นะ”
ซาโอริพยักหน้าเล็กน้อย “ยินดีที่ได้รู้จัก”
ฮารุโตะหัวเราะ “ตามสบายเลย ถ้ามีอะไรก็บอกได้นะ!”
โคเฮย์หยิบเซิร์ฟบอร์ดออกมาแล้วหันไปหาซาโอริ “เธอนั่งดูไปก่อนก็ได้”
ซาโอรินั่งลงที่ม้านั่ง มองดูโคเฮย์ถอดรองเท้าแล้วเดินลงไปในน้ำ ค่อยๆ พายออกไปกลางทะเล ก่อนจะลุกขึ้นยืนบนกระดานและปล่อยให้คลื่นพัดพาไป
เธอหยิบสมุดวาดรูปออกมา เผลอใช้ดินสอร่างภาพของโคเฮย์โดยไม่รู้ตัว
เสียงคลื่น ท้องฟ้าสีครามสดใส
โคเฮย์โบกมือให้เธอจากกลางทะเล
ซาโอริยิ้ม “ดูแล้วก็รู้สึกดีแฮะ” เอ่ยพูดกับตัวเองเบาๆ
—
เมื่อโคเฮย์เล่นเซิร์ฟเสร็จ เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็ชุดเดิมก่อนจะเดินมานั่งข้างๆ ซาโอริที่ม้านั่งไม้ริมชายหาด
“จริงๆ วันนี้ฉันตั้งใจจะพาเธอไปอ่านหนังสือริมทะเล” เขาเอ่ยขึ้น พลางยกผ้าเช็ดผม
ซาโอริกระพริบตา “งั้นเหรอ?”
“อืม... แต่สุดท้ายฉันก็เล่นเซิร์ฟแทนซะได้”
ซาโอริหัวเราะเบาๆ “ไม่เห็นเป็ไรเลย”
โคเฮย์ยิ้ม “วันหลังเราค่อยไปก็ได้”
แสงแดดยามบ่ายของคามาคุระส่องประกาย ท่ามกลางคลื่นทะเลที่ไหลเชี่ยว และเด็กหนุ่มสาวสองคนที่ค่อยๆ เปิดใจให้กันมากขึ้น
จบตอนที่ 3 -ประทับตรา-
1K
