Remember me 3
สายไหมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาช้าๆ ความทรงจำก่อนจะสลบแวบเข้ามาในหัวทันที ทำให้ร่างบางรีบลุกขึ้นนั่งอัตโนมัติด้วยความหวาดกลัว แต่แล้วก็ต้องล้มลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง เพราะรู้สึกเจ็บตรงบริเวณหน้าท้อง ตากลมโตพยายามมองสำรวจไปทั่วทั้งห้องอย่างหวาดระแวง
แกร็ก!
" ตื่นแล้วหรอ "
" ฟา ฮึก! "
น้ำตาเม็ดโตรื้นขึ้นตรงขอบตา ก่อนจะพรั่งพรูไหลอาบทั้งสองแก้มนวลไม่ขายสาย เมื่อได้เห็นฟาโรห์คนที่เธอเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลา ร่างสูงเดินเข้าไปหาสายไหมที่เตียงนอน พรางยกแขนแกร่งดึงรั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด มือแกร่งลูบหัวลูบหลังปลอบประโลมเธอไม่หยุดโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ เสียงสะอื้นดังขึ้นเบาๆ อดทำใจของเขาสั่นเครือไปด้วยไม่ได้ ถ้าหากเขาไปช่วยเธอไม่ทันล่ะก็...ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับสายไหมบ้าง
หลังจากที่เขาเข้าไปช่วยร่างบาง ออกมาจากรถของคนร้ายและพากลับมาที่คอนโดของเขา ทางเ้าหน้าที่ตำรวจก็เข้าไปล้อมบ่อนผิดกฎหมายแห่งนั้นไว้ ก่อนจะบุกเข้าไปจับกุมคนในนั้นได้ทั้งหมด รวมไปถึงแม่เลี้ยงของสายไหมด้วย ล่าสุดทางเ้าหน้าที่ตำรวจได้ติดต่อมาหาเขา บอกว่าเสี่ยเ้าของบ่อนให้การว่าแม่เลี้ยงของสายไหม ได้ขายเธอให้มันเพื่อเอาเงินมาเล่นการพนัน... เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นไว้ใจไม่ได้ ต่อไปนี้เขาจะไม่ปล่อยให้สายไหมต้องเจออะไรแบบนี้อีก!!
ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าร่างบางจะเลิกร้องไห้ ฟาโรห์ก็ให้สายไหมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกครั้งหนึ่ง ระหว่างนั้นเขาจึงอาสาไปอุ่นนมร้อนให้ดื่มก่อนนอน จะได้สบายตัวมากกว่านี้ เพียงไม่นานสายไหมก็เดินออกมา โดยใส่เสื้อเชิร์ทตัวใหญ่สีฟ้าอ่อนของฟาโรห์แทนชุดนอนของตัวเอง ที่ตอนนี้เลอะเทอะและขาดไปเสียแล้ว ขาเล็กก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวกลางห้อง ถึงเธอกับเขาจะเป็แฟนกันแต่ก็ยังไม่เคยมีโอกาสได้อยู่ตามลำพัง ในห้องของเขาแบบนี้มาก่อนเลย จึงรู้สึกเกร็งๆ ทำตัวไม่ถูกเท่าไหร่นัก
" ดื่มนมหน่อยนะ "
" อืม "
มือบางรับแก้วนมร้อนมาดื่มช้าๆ ร่างสูงนั่งลงข้างๆสายไหม พรางยกแขนแกร่งขึ้นโอบไหล่บางไว้หลวมๆ มือหนาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้างามให้ออกไป แก้มนวลจึงขึ้นสีระเรื่ออย่างเขินอาย
" ต่อไปนี้ ไหมไม่ต้องไปอยู่บ้านนั้นอีกแล้วนะ "
" ทำไมล่ะ นั่นมันบ้านของไหมนะ "
" มันอันตราย..ไหมก็รู้ แม่เลี้ยงของไหมคงจะไม่เลิกรังแกไหมแน่ๆ สักวันหล่อนต้องทำแบบนี้อีก... มาอยู่กับฟาที่คอนโดนี่แหละ ดีที่สุดแล้ว "
" แต่.. "
จุ๊บ!
ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากหนาจุ๊บลงมาเบาๆ เป็การหยุดไม่ให้เธอพูดอะไรต่อ ฟาโรห์ยิ้มขำกับท่าทางใของคนตรงหน้า ก็อย่างว่าแหละั้แ่คบกันมาเธอกับเขาไม่เคยจูบกันเลยสักครั้ง ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจูบแต่เป็สายไหมเองที่ไม่ยอม ทุกครั้งที่ฟาโรห์จะแกล้งจูบเธอร่างบางก็จะเบี่ยงตัวหลบ เขินอายจนเขาต้องยอมแพ้ มือบางยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากนุ่มของตัวเองช้าๆ สายตายังคงมองไปที่ร่างสูงแบบใ
" ไม่มีแต่ ถ้าดื้อไม่เชื่อฟัง ฟาจะทำมากกว่าจูบเมื่อกี้นะ หรือจะลอง? "
" มะ ไม่ลอง...แล้ว "
" หึๆ ดีมาก ป่ะ ไปนอนได้แล้ว "
ฟาโรห์ไม่รอให้สายไหมตอบกลับใดๆทั้งสิ้น รีบลากร่างบางเข้ามาในห้องนอนของเขาทันที มือหนาผลักไหล่บางให้เอนลงไปที่เตียงเบาๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมร่างบางไว้ พรางยกมือขึ้นลูบหัวทุยๆของเธอเหมือนเป็การกล่อมให้หลับ
" ไปอาบน้ำเลยไป "
" รอไหมหลับก่อน ฟาค่อยอาบ ไม่ต้องห่วงนะ "
" อืม~ "
สายไหมรับคำเบาๆตอนนี้เธอก็เริ่มง่วงแล้วจริงๆนั่นแหละ ทำงานมาทั้งวันแถมยังมาเจอเื่แบบนี้อีก ทำให้พลังงานในร่างกายลดน้อยลงจนถึงจุดต่ำสุด ไม่นานเสียงลมหายใจของร่างบางก็ราบเรียบสม่ำเสมอ บงบอกว่าเ้าตัวนั้นหลับสนิทไปแล้ว
ฟาโรห์นั่งมองใบหน้างามนิ่งอยู่อย่างนั้น เขาไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรทำให้รักเธอได้มากขนาดนี้ สาวสวยมากมายพยายามเข้าหา เขาก็ไม่ได้เลือกหรือสนใจอะไร เพราะไม่มีใครที่อยากจะสานสัมพันธ์อะไรด้วยเป็พิเศษ แต่พอเจอสายไหมแค่แวบแรก ความรู้สึกมันบอกว่าใช่...คนนี้แหละ เขาไม่ได้มโนไปเอง มันเป็ความรู้สึกจริงๆ ณ ตอนนั้น ยิ่งได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น ยิ่งทำให้ได้รู้ว่าเธอทั้งใสซื่อและน่ารักมากแค่ไหน โชคชะตาทำไมต้องกลั่นแกล้งผู้หญิงคนหนึ่งได้ถึงขนาดนี้กันนะ...เขาอาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่เขาจะทำให้เธอมีความสุขไม่แพ้ใครๆ
หลังจากนั้นสายไหมก็ย้ายมาอยู่กับฟาโรห์ด้วยความที่ไม่มีทางเลือก เธอไม่ยากจะรบกวนเขาหรอก แต่ร่างสูงดึงดันที่จะพามาอยู่กับเขาให้ได้ รบเร้าเื่นี้ทั้งวันกระทั่งเธอจนปัญญาที่จะเถียงกับเขาแล้ว เลยยอมเออ ออ ตามน้ำไปในที่สุด
สายไหมตื่นั้แ่เช้าเพื่อมาทำอาหารให้ฟาโรห์ ที่ตอนนี้กำลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปเรียนมหาลัย ส่วนเธอก็จะไปทำงานเหมือนกัน ที่จริงแล้วเธออยากจะกลับไปเรียนให้จบนะแต่มันติดปัญหาตรงเงินนี่สิ สายไหมพยายามหาเงิน ทำงานหนักมาตลอด เพื่อเก็บเงินไปเรียนต่อ ถ้าจะให้ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ร่างบางทำไม่ได้เพราะเคยลองมาแล้ว ผลที่ได้คือร่างกายไม่ไหว เข้าไปเรียนก็ง่วงนอน เนื้อหาที่อาจารย์สอนมาไม่เข้าหัวสักอย่าง การเรียนแย่ ร่างกายแย่ จึงตัดสินใจดรอปไปก่อน แล้วหันไปทำงานเก็บเงินอย่างจริงจัง แต่หลังจากที่เกิดเหตุการณ์ใน่ที่ผ่านมา แม่เลี้ยงก็เอาเงินของเธอที่เก็บมาตลอดหลายปีทั้งหมด หนีหายไปหลังออกจากคุก
" ทำอะไรกินน่ะ หอมจัง~ "
" ข้าวต้มกุ้ง ...ไปนั่งสิเดี๋ยวตักให้ "
เขาพยักหน้าอย่างว่าง่าย สายไหมจึงรีบตักข้าวต้มกุ้งไปให้ฟาโรห์ที่นั่งรออยู่ ทั้งสองคนนั่งคุยไปกินไปจนได้เวลาที่ต้องไปทำหน้าที่ของตัวเอง ร่างสูงอาสาไปส่งเธอที่ทำงานแต่สายไหมปฏิเสธ เพราะตอนนี้มันก็สายมากแล้วเดี๋ยวเขาจะไปเรียนไม่ทัน อีกนัยหนึ่งร่างบางไม่อยากจะรบกวนฟาโรห์เท่าไหร่ แค่ได้พักอาศัยที่นี่ก็มากพอแล้ว ร่างสูงจึงไม่เซ้าซี้เธอต่อเพราะรู้ว่าคนตรงหน้าขี้เกรงใจแค่ไหน ทั้งสองคนจึงแยกกันที่หน้าคอนโด สายไหมเดินไปนั่งรอที่ป้ายรถเมย์ ไม่นานรถก็มาถึง เธอจึงรีบขึ้นไปโดยไม่รู้เลยว่ามีใครกำลังแอบมองอยู่ไม่ไกล
สายไหมและฟาโรห์ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาเป็เวลากว่าครึ่งปีแล้ว สายไหมพยายามทำงานเก็บเงินก้อนใหม่ โดยไม่พึ่งพาเงินจากฟาโรห์เลยแม้แต่นิดเดียว ด้วยความพยายามและความขยันของเธอ เป้าหมายที่วางไว้ก็สำเร็จ สายไหมได้กลับไปสมัครเรียนอีกครั้ง แต่เธอก็ยังทำงานเหมือนเช่นเคย เพียงแค่ไม่หนักเหมือนเดิม และแบ่งเวลาทำงาน เรียน ได้ดีกว่าเดิมมาก เพียงแค่นี้เธอก็รู้สึกว่าไม่ด้อยค่าไปกว่าคนอื่นแล้ว
แต่ั้แ่มาอยู่กับฟาโรห์ก็มีเื่แปลกๆเกิดขึ้นกับเธอตลอด อย่างเช่นเวลาสายไหมไปไหนมาไหนกับฟาโรห์หรือไปคนเดียว ก็เหมือนมีใครกำลังตามอยู่ตลอดเวลา ่แรกๆก็รู้สึกระแวง เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้เธอค่อนข้างฝังใจไม่น้อยเลยเล่าให้ฟาโรห์ฟัง ร่างสูงจึงช่วยมองและระวังให้แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจึงเข้าใจว่าคงคิดมากไป ต่างจากสายไหมที่ไม่ไว้วางใจง่ายๆ บางครั้งเธอแอบเห็นว่ามีคนสะกดรอยตามจริงๆ วันนี้ก็ด้วยเช่นกัน เธอเห็นว่ามีคนกำลังเดินตามมา ร่างบางทำเป็เดินช้าๆ พอได้จังหวะก็หันกลับไปด้านหลังทันที
ขวับ!
" ตามฉันมาทำไม! "
" นึกว่าจะโง่กว่านี้ซะอีก "
คนที่สะกดรอยตามสายไหมมาโดยตลอด ปรากฏว่าเป็ผู้หญิงที่มีรูปร่างเล็กกว่าเธอ หน้าตาและท่าทางถ้ามองจากภายนอกก็ดูเป็คนที่น่ารักเรียบร้อยคนหนึ่ง ลุคคุณหนูซะมากกว่า แต่สายตาที่มองมายังสายไหมนั้น มันเหมือนจะกินเืกินเนื้อกันให้ได้ ไม่เป็มิตรสุดๆ
" คุณ้าอะไร "
" หึ! ก็ไม่้าอะไรหรอก แค่อยากจะมาดูผู้หญิงหน้าด้าน ไร้ยางอายก็เท่านั้น! "
" คุณพูดเื่อะไร "
" อย่ามาทำเป็โง่ไปหน่อยเลย! แกมันไร้ยางอายสิ้นดี เอาผู้ชายของคนอื่นมา กก! แล้วยังจะทำหน้าใสซื่อ ตอแหล! "
ตอนนี้สายไหมมึนงงไปหมด นี่มันเื่อะไรกันแน่ จู่ๆก็มาะโด่าทอเธอปาวๆ อีกทั้งยังบอกว่าเธอเอาผู้ชายของคนอื่นมาอีก สายไหมมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ปนกับเริ่มมีความขุนเคืองขึ้นมาที่ถูกด่าโดยไม่ทราบสาเหตุ
" ใคร ผู้ชายของคุณ "
" ฟาโรห์ไง! คุ้นมะ ชื่อนี้ "
" ... "
" ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรอ หึ! รีบคืนเขามาให้ฉันได้แล้ว นังหน้าด้าน! "
พูดจบร่างเล็กก็เดินสะบัดผมออกไปทันที สายไหมได้แต่นิ่งงันไร้ซึ่งคำพูดใดๆหลุดออกจากปากนุ่ม มือบางสั่นระริกพยายามคิดทบทวนคำพูดของผู้หญิงคนเมื่อกี้อย่างใจเย็น แต่มันก็แอบไขว้เขวไปด้วยไม่ได้จริงๆ
" ไม่..เราจะต้องไม่หูเบาเชื่อคนอื่นง่ายๆ ต้องไปถามจากฟาก่อน ใช่ ต้องไปถามฟา "
สายไหมสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวให้หมดแล้วเตรียมตัวไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟแถวมหาวิทยาลัย เธอลาออกจากร้านสะดวกซื้อ(ฟาโรห์สั่งให้ออก)แล้วไปทำงานที่ร้านกาแฟของคนรู้จักฟาโรห์แทน แต่เธอก็ยังไปทำงานที่ร้านอาหารตามสั่งเหมือนเดิม
- ่เย็น -
ร่างบางเดินถือถุงของกินเข้ามาในห้องที่เงียบสนิท บ่งบอกว่าเ้าของห้องยังคงไม่กลับมา สายไหมจึงคิดเองว่าฟาโรห์คงจะยุ่งๆเื่เรียนจบอยู่แน่ๆ เพราะทุกทีมันก็มีอยู่แค่เื่นี้เื่เดียว
" เอ๊ะ แล้วทำไมไฟถึงเปิดล่ะ จำได้ว่าปิดไปแล้วนะ "
ตากลมโตมองไปทั่วห้อง ก็ไปสะดุดตาเข้ากับห้องนอนที่ตอนนี้ประตูเปิดแง้มไว้เล็กน้อย สายไหมจึงเดินเข้าไปใกล้ๆมือบางยกขึ้นผลักประตูเข้าไปช้าๆ ก็เห็นว่าที่เตียงนอนมีคนนอนคลุมโป่งอยู่ ร่างบางจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆเตียง ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนหนาออกนิดนึง
" อืม~ "
" อะไรเนี่ย แอร์ก็ไม่เปิดแถมยังนอนห่มผ้าอีก ไม่ร้อนหรอ "
" หนาว "
เสียงทุ่มเอ่ยออกมาเบาๆใบหน้าคมซุกเข้ากับฝ่ามือบางอย่างโหยหา สายไหมใเล็กน้อยเพราะแก้มของเขานั้นร้อนอย่างกับไฟ มืออีกข้างยกไปแตะหน้าผากเขาก็รู้เลยว่าฟาโรห์ไม่สบาย
" ไม่สบายนี่ กินข้าวกินยารึยัง "
" ยัง~ "
" รอแปปนึงนะ "
สายไหมเดินมุ่งหน้าไปที่ห้องครัว จากนั้นก็ลงมือทำอาหารสำหรับคนป่วยง่ายๆ มันก็หนีไม่พ้นข้าวต้ม ไม่นานเธอก็ยกถาดข้าวกับยาเข้าไปในห้องวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง มือบางเขย่าแขนแกร่งเพื่อปลุกคนตัวสูงให้ตื่นมากินข้าวกับยาแก้ไข้
" อื้ม~ "
" ไม่ต้องมางอแงเลย ลุกมากินข้าวกินยาเร็ว จะได้เช็ดตัวให้ "
ตาคมหรี่มองใบหน้างามที่ตอนนี้เหมือนจะกัดเขาซะให้ได้ คนป่วยอยู่แท้ๆยังจะมาดุเขาอีก ร่างสูงไม่มีทางเลือกอื่นจึงยอมลุกขึ้นนั่ง โดยมีสายไหมคอยประคองไม่ห่าง หลังจากนั้นก็ยกถาดข้าวต้มส่งให้เขา แต่ร่างสูงกลับยังนิ่งเฉยไม่ยอมกินสักที ตาคมมองมายังเธอเป็การบอกใบ้กรายๆ ว่าให้เธอป้อนเขา ร่างบางถอนหายใจเหนื่อยๆ ปนหมั่นไส้ที่ขนาดป่วยยังจะทำหน้ากวนๆใส่เธออีก แต่ก็ยอมป้อนข้าวป้อนยาให้แต่โดยดี เมื่อกินข้าวกินยาเสร็จแล้วฟาโรห์ก็นอนรอร่างบางที่หายเข้าไปในห้องน้ำสักพัก ก่อนจะออกมาพร้อมกับน้ำในกะละมังและผ้าขนหนูผืนเล็ก
" เช็ดตัวนะ จะได้สบายขึ้นอีกหน่อย "
" เช็ดให้หน่อยสิ "
" แต่... "
" อย่าดื้อสิไหม~ นะ นะครับ "
สายไหมนิ่งไปสักพักก็ตัดสินใจทำตามคำขอของฟาโรห์ เขายิ้มอย่างสมใจ ทำท่าทางไม่ยักกะเหมือนคนป่วยแบบเมื่อกี้เลย มือบางค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเขาออกทีละเม็ดๆ ด้วยมือที่สั่นเทา ตากลมโตเบนไปมองทางอื่นไม่กล้าที่จะมองไปทางฟาโรห์ ต่างจากเขาที่เอาแต่จ้องใบหน้างามไม่วางตา แถมยังยิ้มกรุ้มกริ่มทำให้ใจดวงน้อยๆของเธอสั่นไหวไม่น้อย
" ถ้าจะจ้องกันขนาดนี้นะฟา...มาสิงร่างเลยมะ "
" อ้าว สิงได้หรอ ก็ไม่บอกกันั้แ่แรก "
แขนแกร่งโอบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด ใบหน้างามจึงปะทะเข้ากับอกแกร่งที่เปลือยเปล่าของเขาเข้าอย่างจัง สายไหมนิ่งอึ้งครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของเขา
" ปล่อยนะฟา จะเช็ดมั้ยตัวอ่ะ "
" ก็บอกให้สิงเองนี่ "
" เลิกเล่นได้แล้ว เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย ปล่อยเลย "
" แปปนึง ขออยู่แบบนี้สักพักนะ "
สายไหมที่กำลังดิ้นอยู่ในอ้อมแขนแกร่งหยุดนิ่ง ปล่อยให้ฟาโรห์กอดตนเองไว้อยู่อย่างนั้น ความร้อนส่งผ่านจากร่างสูงมายังเธอจนอดห่วงไม่ได้... พักใหญ่กว่าเขาจะผละออก มือหนากอบกุมใบหน้างามไว้เบาๆ เหมือนกลัวว่าเธอจะบุบสลายไปหากเขาััรุนแรง ทั้งสองคนจ้องตากันเหมือนจะสื่อความหมายที่มันอยู่ในใจ เป็เวลาเนิ่นนานก่อนที่ริมฝีปากหนาจะจุมพิตลงไปที่ปากนุ่มของสายไหม จุมพิตที่ลึกซึ้งลึกล้ำเหมือนกับความรักของเขาที่มีให้เธอ ร่างบางก็เช่นกันเธอโต้ตอบร่างสูงด้วยความรักเหมือนที่เขามอบให้เธอ ก่อนที่ทั้งสองร่างจะเอนกายลงบนที่นอนหนานุ่ม ดื่มด่ำกับรสจูบที่หวานล้ำและโหยหาซึ่งกันและกัน
" ฟารักไหมนะ "
" อืม~ "
" อืมอะไรล่ะ แล้วไหมรักฟารึเปล่า "
" อืม~ "
" อืมอะไร รักหรือไม่รัก พูดมา "
สายไหมใบหน้าแดงก่ำเมื่อฟาโรห์เอาแต่คาดคั้นให้เธอพูดคำว่ารักออกไป เธอก็อยากจะพูดมันนะแต่ทำไงได้ ก็คนมันเขินนี่นา เกิดมายังไม่เคยมีแฟนเลยสักครั้ง เขานั่นแหละเป็แฟนคนแรก ก็ต้องทำตัวไม่ถูกเป็ธรรมดา
" ก็มันเขินนี่...บะ บอกด้วยวิธีนี้แล้วกัน "
จุ๊บ!
ริมฝีปากนุ่มจูบลงไปที่ปากของฟาโรห์เร็วๆ ก่อนจะเฉมองไปทางอื่นไม่กล้าสบตากับเขา ฟาโรห์ได้แต่จ้องใบหน้างามอย่างใปนดีใจ เพราะสายไหมไม่เคยจูบเขามาก่อน มีแต่ร่างสูงที่เรียกร้องมันมาตลอด แต่ก็ไม่เคยจะได้...มากที่สุดคือการจับมือ กอด หอมแก้ม ยิ่งเห็นว่าแก้มนวลขึ้นสีระเรื่อเขาก็อยากจะแกล้งเธอต่อ เพราะเวลานี้สายไหมดูน่ารักจนเขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว
" ไม่เอา ไม่นับ พูดมาว่ารักรึเปล่า "
" เอ๊ะ ทำถึงขนาดนี้แล้วยังจะให้พูดอีกหรอ "
" พูดสิ เร็วๆเลย "
" เห้อ~... ระ รัก "
" รักใคร "
" ฟา "
" ใครรัก "
" ไหม "
สายไหมเขินจนแทบมองหน้าฟาโรห์ไม่ได้ ต้องก้มลงเอาหน้าซุกอกแกร่งไว้ มือบางกำเข้าหากันแน่น
" ขอแบบเต็มๆประโยคหน่อยสิ "
" เื่มากจริงๆเลย "
" บ่นหรอ "
" ไหมรักฟานะ "
ร่างสูงผุดยิ้มกว้างเมื่อได้ฟังคำบอกรักของสายไหม ในที่สุดเธอก็ยอมบอกรักเขาจนได้ แขนแกร่งโอบเอวคอดไว้แน่น พรางดึงเข้ามาแนบชิดตัว
" แค่นี้ก็จบแล้ว...ฟารักไหมนะ รักมากๆ จุ๊บ! "
มือแกร่งเอื้อมไปโน้มใบหน้างามเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะประกบปากจูบร่างบางอย่างดูดดื่ม เขามีความสุขที่มีเธออยู่แบบนี้ สัญญาว่าจะรักตลอดไป เธอคือคนเดียวที่เขาจะรัก...ร่างทั้งสองร่างกอดเกี่ยวกันอยู่บนเตียงกว้าง ปลดปล่อยตัวตนของตัวเองให้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆตามแรงปรารถนา ค่ำคืนนี้ดวงดาวและดวงจันทร์เป็พยานรักของทั้งเขาและเธอ เพลงรักแสนเร่าร้อนดำเนินต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แม้ว่าร่างบางจะเหนื่อยหอบและเพลียแค่ไหน แต่กับร่างสูงนั้นไม่ใช่ปัญหา เขายังมีแรงเหลือเฟือตลอดทั้งคืนเพื่อเธอ
- ปัจจุบัน -
" แม่ครับ~ สายฟ้าหิวข้าวแล้ว "
" ครับลูก แม่ทำกับข้าวเสร็จพอดีเลย "
สายฟ้าวิ่งมาถึงโต๊ะอาหารก็เห็นว่าผู้เป็แม่กำลังยกอาหารเย็นมาพอดี กลิ่นหอมของกับข้าวลอยคลุ้งในอากาศ เป็ตัวช่วยเรียกน้ำย่อยไม่น้อย จนเ้าตัวเล็กถึงกับน้ำลายไหลเพราะความหิว
แกร็ก!
ประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของฟาโรห์ที่เดินออกมา เด็กน้อยหันไปมองเขาด้วยความสงสัย พรางคิดในใจว่าทำไมคุณลุงคนนี้ถึงไม่กลับไปสักที
" สายฟ้า มานั่งตรงนี้ลูก "
" ครับแม่... แล้วทำไมคุณลุงไม่กลับบ้านหรอครับ "
" เอ่อ พ่อ... "
" คุณกลับไปได้แล้วค่ะ "
ฟาโรห์มองร่างบางที่ทำหน้านิ่งเรียบใส่เขา ไม่แสดงสีหน้ายินดียินร้ายใส่เขา ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยอมเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวม จากนั้นก็หันกลับไปหาสองแม่ลูกที่กำลังคุยกันกระหนุงกระหนิง จนเขานึกอิจฉาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
" งั้นฟากลับก่อนนะไหม ไว้จะมาหาพรุ่งนี้ "
" ไม่ต้องมาแล้วค่ะ ที่นี่ไม่ใช่สวนสาธารณะ ที่ใครๆจะเข้าจะออกก็ได้ตามใจชอบ "
" เห้อ~...พ่อ...ลุงกลับก่อนนะสายฟ้า เจอกันพรุ่งนี้นะ "
" ครับคุณลุง สวัสดีครับ "
ร่างสูงส่งยิ้มไปให้เด็กน้อยอย่างรักใคร่เอ็นดู นี่สินะที่เขาเรียกว่ากำลังใจในการใช้ชีวิตต่อไป ถึงแม้สายฟ้าจะรับคำอย่างมึนงงก็ตามทีเถอะ ตาคมมองไปยังสายไหมอีกครั้งหนึ่ง แต่เธอก็ไม่สบตาเขา หันไปสนใจจานข้าวแทน เหมือนฟาโรห์เป็ธาตุอากาศก็ว่าได้ ร่างสูงจึงเดินคอตกออกมาข้างนอกบ้าน ก่อนจะโทรเรียกแท็กซี่ให้มารับ เพราะเขาจอดรถทิ้งไว้ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตเมื่อตอนบ่าย
(เวลาต่อมา)
- ห้องนอนของฟาโรห์ -
ร่างสูงล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างอย่างเหนื่อยล้า วันนี้เขาเหนื่อยเหลือเกิน แต่ก็ดีใจที่ได้พบกับสายไหมอีกครั้ง หลังจากที่เฝ้าตามหามาตลอดหลายปี แถมเธอยังมีของขวัญสุดแสนพิเศษที่สุดในชีวิตของเขาก็คือเ้าตัวน้อย ซึ่งเกิดจากเขาและเธอ เกิดจากความรักจริงๆ.... มันเป็ความผิดของเขาเองที่ทำให้สายไหมต้องลำบากอุ้มท้องและเลี้ยงลูกตามลำพัง ่ที่ผ่านมาทั้ง 2 คนคงจะลำบากมากแน่ๆ กว่าจะมีทุกวันนี้ได้ และต่อไปนี้ ฟาโรห์ให้คำมั่นกับตัวเองว่าจะดูแลทั้งคู่ให้ดี เพื่อชดเชยสิ่งที่เขาไม่ได้ทำให้... ถึงแม้ว่าเธอจะเกลียดเขาไปแล้วก็ตาม แต่ไม่มีใครบอกนี่นะ ว่าจะเลิกเกลียดไม่ได้
- รุ่งเช้า -
" สายฟ้าลูก~ มากินข้าวเร็ว "
สายไหมเรียกลูกชายที่ออกไปให้อาหารปลา ตรงบริเวณอ่างเล็กๆหน้าบ้านพักใหญ่แล้ว แต่ก็ยังไม่กลับเข้ามาสักที
แกร็ก!
" แม่ครับ~ "
" มากินข้าว...คุณ! "
" สวัสดีตอนเช้านะไหม "
สายไหมยืนจ้องฟาโรห์เขม่งด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่ เขามาั้แ่เมื่อไหร่ทำไมเธอถึงไม่รู้ ร่างสูงเดินอุ้มสายฟ้าเข้ามาในบ้าน และเหมือนว่าเ้าตัวเล็กจะชอบเอามากๆด้วย ที่เขามาแถมยังเข้ากันได้ดีไม่มีท่าทีไม่ชอบหน้าแม้แต่น้อย ปกติสายฟ้าจะไม่ค่อยชอบคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่ แต่มันดันตรงกันข้ามกับฟาโรห์โดยสิ้นเชิง!
" แม่ครับ~ คุณลุงคนนี้เค้ามาเล่นกับผมั้แ่เช้า สนุกมากๆเลยล่ะ "
" ไม่ใช่ลุงสิ บอกให้เรียกพ่อ "
" นี่คุณ!! "
" ว๊าว~ พ่อครับ คิกๆ "
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ☺
3K
![ซีรีส์ซิง 5 | ดอกแก้วอยากเป็นของพี่พัดชา [มีอีบุ๊ก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755269875_9132113.webp)
![เพลิงพราย[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086952_60837157.webp)
![[PWP] บันทึกรัก กลลวงสวาท](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741348923_86908988.webp)
