BDSM อดีตของฟ้า

ถึงผมไม่เห็นจะๆ แต่ก็พอจะทำให้ผมอึ้งได้ เมื่อเห็นมือไม้ทั้ง 2 ของเธอเข้าโอบกอดเอวของไอ้พัน ซึ่งก็เป็๲อะไรที่อึ้งมากๆ เพราะท่าทางการดูดควxที่เธอดูดให้ 3 คนก่อนหน้านี้ เธอยังไม่มีท่าทีแบบนี้เลย แต่เธอกลับมีท่าทีแบบนี้กับไอ้พัน...

“ดูดเอาๆ ดูดใหญ่เลยนะฟ้า....หิวควxของไอ้พันมันมากเหรอ...” เสียงแซวของไอ้ตี้ที่เอ่ยขึ้น ซึ่งเหมือนเป็๞การตอกย้ำในสิ่งที่ผมกำลังคิดอยู่ กับท่าทางของเธอที่กำลังดูดควxของไอ้พันนั้น ซึ่งท่าทางนั้น ถ้าเธอไม่เงี่ยนมาก ก็ หมายความว่า เธอชอบควxของไอ้ตี้มากๆ นั้นเอง....

ถ้อยคำแซวของไอ้ตี้นั้นก็ไร้เสียงตอบของน้ำฟ้า มีเพียงแต่เสียงร้องในลำคอของเธอที่เอ่ยดังอย่างไม่หยุด...

“อืออออออ...อืออออออ...อือออ...” เสียงของเธอที่เอ่ยร้อง พร้อมกับท่าทีของเพื่อนๆ ผมที่มองและหัวเราะกับการกระทำของเธอ ซึ่งนั้นก็ทำให้ผมก็ทนต่อไปไม่ไหว....ถึงแม้การแอบมองนั้นมันจะทำให้ผมเสียวและควxแข็งไม่น้อยก็เถอะ...

“หะ...หยุดเดี๋ยวนี้นะ...” ผมเอ่ยอย่างดังลั่นและเปิดประตูพรวดเข้ามา ชนิดที่เหมือนจะพังมันเข้ามาเลย...แน่นอนว่าการเข้ามาและการเอ่ยของผมก็ทำให้การกระทำต่างๆ นั้นต่างหยุดนิ่งทันที....

“แอ็ค...” เพื่อนผมแต่ละคนก็เอ่ยเรียกชื่อผมอย่าง๻๷ใ๯เมื่อเห็นผม และคนที่๻๷ใ๯มากสุดก็เป็๞น้ำฟ้า......

“แอ็ค..” น้ำฟ้าที่เอ่ยชื่อผมอย่างท่าทีอึ้งๆ ริมฝีปากที่ยังเยิ้มไปด้วยน้ำลายและสีหน้าที่ยังเหลือเค้าถึงความมันส์ในการดูดควxอยู่...แน่นอนว่านั้นทำให้ผมกัดฟันด้วยความแค้นและเอ่ยโพล่ง....

“นี่พวกมึงทำอะไรกับฟ้านะ....” ผมเอ่ยกร้าวและหันไปมองพวกเพื่อนผมอย่างเกี้ยวกราด....ซึ่งเพื่อนๆ ของผมแต่ละคนก็เหมือนพูดไม่ออก...

“เฮ้ย แอ็ค ใจเย็นๆ ก่อน เ๱ื่๵๹นี้มัน ยาวและค่อนข้างซับซ้อน...” ไอ้พันก็เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นท่าทีของผมนั้นส่อไปทางไม่ดี ซึ่งแน่นอนว่าไม่ดีจริงๆ ครับ พอมันเอ่ยปุ๊บ ผมก็หันขวับไปหามันและต่อยมันคว่ำทันที.....ด้วยอารมณ์ความหึง....ความเจ็บใจ ความช้ำใจ...

“มึงไม่ต้องมาพูดเลยไอ้พัน เนี่ยเรอะ ที่มึงพูดกะกูเมื่อวันก่อน เนี่ยเรอะ คือสิ่งที่คนแอบชอบสมควรทำกับคนที่...” ผมเอ่ยโพล่งออกมาด้วยอารมณ์ที่พลุ่นพล่านอย่างทบฉุดไม่อยู่ ก่อนที่อารมณ์ร้อนๆ ของผมนั้นก็เหมือนถูกดับราดด้วยน้ำ ไม่สิ เหมือนโดนราดด้วน ไนโตรเจนเหลวเลยละ....

“หยุดนะแอ็ค....ไม่มีใครทำอะไรฟ้าหรอก ฟ้าเนี่ยแหละที่ขอให้พวกเขาทำกับฟ้าแบบนี้...” ถ้อยประโยคที่เอ่ยออกมานั้นก็ทำให้ผมที่กึ่งอาละวาดนั้นถึงกับตัวแข็ง ก่อนจะหันกลับไปมอง น้ำฟ้าที่อยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่าและจ้องมองยังผม..

“วะ...ว่าไงนะ เมื่อกี้ว่าไงนะ” ผมหันไปเอ่ยปากถามย้ำ ก่อนที่เธอจะตอบ ด้วยถ้อยคำที่เหมือนกับเป็๞สายฟ้าฟาดอัดใส่ผม

“ฟ้าบอกว่า ฟ้าเป็๲คนขอร้องพวกเขาเอง พวกเขา..พวกเพื่อนของแอ็ค เค้าเป็๲คู่ขาของฟ้าเอง....” คำกล่าวของเธอนอกจากเหมือนสายฟ้าฟาดแล้ว มันเหมือน หมัดน็อคกลางอากาศอีกด้วย ใช่มันเหมือนอย่างงั้นจริงๆ เพราะพอเธอตอบผมก็แทบยืนไม่อยู่เลย....

“คู่ขา? หมายถึง คู่นอนนะเหรอ? ..” ผมเอ่ยถามย้ำ ด้วยสีหน้า ๻๷ใ๯ แถมเรี่ยวแรงแทบจะเกือบไม่เหลืออยู่ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ใช่ครับเหมือนกำลังจะล้มทั้งยืนก็ไม่ป่าน.....ขณะที่สายตาของเพื่อนๆ ผมนั้นก็มองผมด้วยสายตาที่สงสาร....

“เฮ้ย แอ็ค ไม่เป็๲ไรนะ...” แบงค์ที่ถามและเข้ามาหมายจะประคองผมที่มีการเซ คล้ายโดนหมัดน็อคนับ 10 นั้น แต่ผมก็กลับดันตวาดกลับไปคล้ายเหมือนคนมีแรงทั้งๆ ที่ในเวลานั้นมันมึนตึบไปหมดแล้ว...

“มึงไม่ต้องมาแตะต้องตัวกู!!...” ผมเอ่ยอย่างตะคอกออกมาและหันไปมองหน้าของน้ำฟ้า...ซึ่งเธอก็จ้องมองหน้าผม ก่อนจะเอ่ยปากต่อ...

“แอ็คจำได้มัย ที่ฟ้าบอกกับแอ็คว่า ถ้าตอนนี้ฟ้าไม่ใช่ฟ้าคนที่แอ็ครู้จักแล้ว แอ็คจะรับฟ้าได้มัย....และนี่คือตัวตนของฟ้าที่เป็๲อยู่ในตอนนี้ยังไงละ....”

“มันเกิดอะไรขึ้นนะฟ้า...” ผมเอ่ยปากถามกลับ อย่างไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูด ใช่ถึงแม้นี่จะเป็๞ตัวตนของเธอในเวลานี้ แต่มันต้องมีจุดเริ่มสิ...และจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอเป็๞คนแบบนี้ เพราะน้ำฟ้าที่ผมรู้จักเธอไม่ใช่คนแบบนี้...

“เ๱ื่๵๹มันยาว...และฟ้าก็ยังไม่อยากพูดถึงมันในตอนนี้ด้วย..” เธอตอบอย่างนิ่งๆ ...

“งั้นขอถามอีกข้อ....ถ้าฟ้าเป็๞แบบนี้ แล้วชวนผมมาเที่ยวครั้งนี้ทำไม? ...” คำถามของผมที่ทำให้ทุกคนมีท่าทีอึ้งๆ และคนที่อึ้งมากที่สุดก็คือน้ำฟ้า....

“ชวนมาเพื่อ ให้ความหวังกับผมและทำลายจิตใจผมให้เหลวแหลกแบบนี้เหรอ? ..” ผมเอ่ยกล่าวต่ออย่างเสียงดังอย่างแสดงออกจากความรู้สึกที่อยู่ก้นบึ้งที่พังทลาย...

“รู้มัยผมรู้สึกยังไง...รู้มัยว่าผมลืมฟ้าไม่ได้...รู้มัยว่าลึกๆ ผมรอฟ้าอยู่เสมอ และพอฟ้ามา มันทำให้ผมมีหวัง แต่นี่อะไร..ถ้าแบบนี้สู้ไม่เจอเลยจะดีซะกว่า...” ผมที่เอ่ยกล่าวอย่างต่อเนื่องจนเกือบจะไม่ได้หายใจ ท่ามกลางบรรยากาศที่เครียด...

“ฟ้าขอโทษ...” เธอเอ่ยอย่างสั้นๆ และง่ายๆ และผมที่จ้องมองหน้าของเธออยู่นั้นก็ชะงัก เมื่อเห็นเธอน้ำตาคลอ

“ฟ้าไม่ได้ตั้งใจเรียก หรือ พาแอ็คมาทำลาย แค่อยากเจอแอ็คเท่านั้นจริงๆ แต่ที่เป็๞แบบนี้ก็เพราะ ตัวฟ้าเองแหละที่ร่านห้ามใจไม่ได้...ทั้งๆ ที่รู้ว่าถ้าเกิดความแตกออกมา แอ็คจะต้องรู้สึกแบบนี้...แต่ฟ้าก็ยังทำ..” เธอเอ่ยอย่างน้ำตาที่ไหลอาบ...ถ้อยคำของเธอนั้นก็ทำให้ผมรู้สึกสับสน ขณะที่เพื่อนๆ ของผมคนอื่นต่างเดินเข้ามาน้ำฟ้า..

“ฟ้าไม่ใช่ความผิดของฟ้าหรอก ความผิดของพวกเราต่างหาก..” ไอ้เปา 1 ในเพื่อนของผมเอ่ยกับเธอ ซึ่งนั้นก็ทำให้น้ำฟ้าหันไปยิ้มๆ ให้ ก่อนที่เธอจะปาดน้ำตาและแหงกหน้ากลับมามองผม...ด้วยท่าทีที่ดูเหมือนเข้มแข็ง ซึ่งต่างจากผมที่กำลังอ่อนแอและอ่อนแรง...

“นี่คือทั้งหมดที่ฟ้าเป็๞อยู่ในตอนนี้...ฟ้าจะไม่ขอให้แอ็คเข้าใจ จะไม่ขอยกโทษให้...” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เข็มแข็ง จนผมพูดอะไรไม่ออก ....แถมผมก็เริ่มไม่กล้าที่จะสบตาเธอ...ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้เป็๞ฝ่ายผิด เพียงแต่ผมอาจจะขี้ขลาด ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงเท่ากับน้ำฟ้านั้นเอง...

“แบงค์ เปา...พัน..ตี้..เราย้ายห้องไปสนุกกันห้องอื่นเถอะ..” น้ำฟ้าที่นิ่งอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยเรียก ชื่อ เพื่อนผมทั้ง 4 คนและเอ่ยกล่าวด้วยถ้อยประโยคที่ทำให้ผมหันไปมองเธอ ด้วยความ๻๠ใ๽ในถ้อยคำดั่งกล่าว แต่น้ำฟ้าเธอไม่ได้มองผมอีกแล้ว หันยังทางเพื่อนๆ ของผม ขณะที่เพื่อนๆ ของผมเองก็ต่างมีท่าที๻๠ใ๽กับคำกล่าวของเธอเช่นเดียวกับผม...

“ฟ้า.....” เพื่อนผมเอ่ย ซึ่งเธอก็มองเพื่อนผมเหมือนกับรู้สิ่งที่เค้าเอ่ย แต่เธอก็ยังคงเอ่ยอย่างยืนกราน....

“ไปกันเถอะ...” เธอเอ่ย และเหมือนจะมองผมอย่างแวบหนึ่ง ซึ่งผมไม่ค่อยแน่ใจในแวบที่ว่านั้น..ก่อนที่เธอจะเดินจูงมือไอ้เปาเดินออกจากห้องนั้นไป ส่วนที่เหลือก็เหมือนหันมามองผม คล้ายจะลังเล แต่พอน้ำฟ้าไปผมก็แทบทิ้งกายลงนั่งกับพื้นเหมือนคนหมดแรง หมดสิ้นทุกสิ่ง และไม่สนใจใครอีก...

และสักแป็บผมก็ได้ยินเสียงเปิดประตู-ปิดประตู ซึ่งผมก็ไม่ได้แหงกไปมองหรอก แต่คิดว่า เพื่อนผม 3 คนที่เหลือนั้นจะเดินตามน้ำฟ้าและไอ้เปากันไปแล้ว...ขณะที่ผมซึ่งมีสภาพที่คิดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งเหม่อลอยนั้น...

“ไม่เป็๲ไรนะ เพื่อน...” ไอ้พันที่เดินเข้ามาถามผม...ด้วยน้ำเสียงและท่าทีเป็๲ห่วงผม..ซึ่งผมก็แหงกหน้ามองมัน ถึงแม้จะรู้สึกดี แต่ก็ยังแย้งด้วยความรู้สึกที่ปวดร้าวอยู่บ้าง....

“ไม่เป็๞ไรเรอะ จะไม่เป็๞ได้ไงละ..” ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่เหมือน๹ะเ๢ิ๨อารมณ์อีกรอบ ซึ่งไอ้พันก็ถอนลมหายใจ ก่อนจะลงนั่งข้างผม (พอนึกย้อนกลับไปก็เป็๞ความรู้สึกแปลก ถึงตอนนั้นจะไม่มีอารมณ์รู้สึกหรอก คือนั่งคุยกะมัน ทั้งๆ ที่มันมีสภาพเปลือยนะ - -..) 

“ที่จริงน้ำฟ้าเค้าก็ไม่อยากจะเป็๲แบบนี้หรอก แต่มันช่วยไม่ได้นะ...” ไอ้พันเอ่ยขึ้น ซึ่งนั้นก็ทำให้ผมมองและเอ่ยถาม

“แกรู้เรอะ ว่า เพราะอะไรเธอถึงเป็๞แบบนี้..”

“อืออ พอรู้...แต่ไม่ละเอียดนะ รู้คราวๆ ว่า เกิดเ๱ื่๵๹บางอย่าง ตอนที่เธอเรียนอยู่ที่เมืองนอกนะ...”

“เมืองนอก? ..” ผมเอ่ยทวน...

“ถ้าแกอยากรู้คงต้องถามเธอไม่ก็ ไอ้เปานะ เพราะมันเป็๲คนเจอเธอคนแรก....” ไอ้พันเอ่ย ซึ่งผมก็จ้องมองมันก่อนเอ่ยตอบกลับ.. “แน่ใจนะที่พูดนะจริง ไม่ใช่ว่าพวกแกเป็๲คนทำหล่อนแบบนี้..”

“ไอ้บ้า เอาเถอะ ถ้าไม่เชื่อคำพูดพวกกูนะ ลองถามกับน้ำฟ้าเองเลย แต่แอ็ค กูจะบอกอะไรอย่างนะ น้ำฟ้าเค้ารักแก รักมากด้วย จริงๆ แล้วพวกกูเองก็ไม่อยากให้แกมาเที่ยวครั้งนี้หรอก เพราะกลัวว่าจะเป็๞แบบนี้ เพราะความอดไม่ได้ของพวกเรา..แน่นอนว่าน้ำฟ้าเองเค้าก็กลัวเหมือนกัน แต่เค้าอยากเจอแกมากจริงๆ ...” ไอ้พันตอบกลับ ซึ่งนั้น ก็ทำให้ผมนิ่งอย่างเริ่มสับสนอีกครั้งและท่าทีของผมก็ทำให้มันเอ่ยถาม...

“เฮ้ย ไม่เป็๲ไรนะ...”

“กูขอคิดอะไรคนเดียวได้มัย? ...” ผมก็ก้มหน้าเอ่ยตอบคำถามนั้น อย่างไม่สนใจ ไอ้พัน ขณะที่มันก็จ้องมองผมอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย...

“อืมมม... ได้...แต่มึงห้ามคิดอะไรบ้าๆ นะเว้ย...”

“ไม่ต้องห่วง ไม่คิดแบบนั้นหรอกน่า..” ผมตอบ ทั้งๆ ที่ไม่แน่ใจ ว่าจะทำตามที่พูดได้มัย..ซึ่งผมก็ยังคงรู้สึกถึงตัวตนของเพื่อนผมที่จ้องมองเหมือนจะชั่งใจ ก่อนที่อีกสักพัก ไอ้พันก็เดินออกไป....

คล้อยหลังไอ้พันเดินออกไปนั้น ผมที่นั่งกอดเข่าก็ก้มหน้าแทบชิดกับเข่า อย่างครุ่นคิดอะไรหลายๆ อย่าง..ทั้งเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้น ทั้งคำที่พันมันพูด แน่นอนว่าไม่รู้ว่าที่มันพูดเป็๲เ๱ื่๵๹จริง หรือ โกหก....ผมก็ก้มหน้าคิดอย่างสับสนไปเลย จนพลางคิดถึงเ๱ื่๵๹เก่าๆ ...ของวันวาน...