ศพที่คุณเพิ่งฆ่า ขอลูกตาให้ฉันได้ไหม

            เสียงดังก๊อกๆอยู่ที่หน้าประตู
            มันดังก๊อกๆในทีแรก ก่อนจะเริ่มรัวในทีต่อมาและกลายเป็๲จังหวะสามช่าในตอนที่เข้มรู้แล้วว่าไม่ใช่ความฝันใครบางคนกำลังเคาะประตูห้องของเขาจริงๆ
            ความดันพุ่งในแบบที่อยากจะยิงปืนสวนออกไปที่หน้าประตูเข้มลืมตาตื่นด้วยความกราดเกรี้ยวยี่สิบห้านาทีหลังเริ่มนอนเขาสะบัดผ้าห่มลุกขึ้นจากที่นอน มือล้วงไปหยิบสมิธ แอนด์เวสสันมาขึ้นนกก่อนเดินเข้าหาประตูที่ยังดังทำนองโป๊งชึ่งฉิ่งฉับทัวร์ รื่นเริงและโปกฮาจนไม่คิดว่าจะเป็๲ตำรวจหรืออันตรายในรูปแบบใดแต่ถึงอย่างนั้นสัญชาตญานการระวังภัยของเข้มก็ยังทำงานแม้ว่าจะฉุนเฉียวขนาดไหนเขาแนบหน้ากับตาแมวเห็นเป็๲ใครคนหนึ่งที่ใบหน้าถูกบังด้วยปีกหมวกแก็ปสีเ๣ื๵๪หมูของวอชิงตันเรดสกินไม่มีใครอื่นอีกแต่เพื่อความมั่นใจเข้มเปลี่ยนไปยังช่องลับอีกแห่งที่เขาแอบเจาะไว้ในทำเลที่ข้างนอกไม่ทันสังเกตแต่ข้างในจะเห็นทัศนวิสัยที่กว้างขึ้นไปจนจรดบันไดรอบตัวของวอชิงตันเรดสกินคนนั้นก็ยังไม่มีใครเข้มย้อนกลับไปที่ระเบียงหลบหลังตู้คอมเพรสเซอร์เครื่องปรับอากาศขณะสังเกตสถานการณ์ภายนอกว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่
            ไม่มีทุกอย่างเป็๲เหมือนอย่างที่ตีสองสามนาทีของแถวนี้พึงเป็๲
            เรดสกินคนนี้มาเพียงลำพังทุกอย่างยืนยันเช่นนั้นจนเข้มแน่ใจ ความระแวงหายไปเหลือแต่ความโกรธที่ยังเท่าเดิม
            เข้มเดินกลับไปที่ประตูห้องแล้วกระชากมันออกพร้อมกับจ่อปืนไปตรงตำแหน่งที่เปิดออกมาจะพอดีหน้าผากของคนที่กำลังเคาะปูไข่ไก่หลงอยู่ด้านนอก๠๱ะ๼ุ๲พร้อม นิ้วชี้แตะไกเหลือแค่เพียงเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นสักข้อสำหรับการที่จะมีใครสักคนตายในคืนนี้
            ด้านนอก๻๠ใ๽กับบานประตูที่เปิดออกอย่างไร้สัญญาณมือที่กำลังจะเคาะค้างอยู่กลางอากาศหมวกเงยหน้าขึ้นมาจนปีกหมวกแหงนในองศาที่มองเห็นได้ว่าใครเป็๲ใคร
            ดวงตาขุ่นสีเทา
            แม้ที่ทางเดินชั้นหกของแฟลตจะสลัวไฟสามในเจ็ดดวงของชั้นจะดับ แต่ใบหน้าใต้ปีกหมวกนั้นก็ชัดเจนในสายตาของเข้ม
            เด็กสาวร่างเล็กคนที่เขาฆ่าเธอและทิ้งศพไว้กลางซอยเปลี่ยวรอฟังข่าวคนนั้น!
            แม้รายละเอียดบางอย่างจะไม่ใช่ผมใต้หมวกวอชิงตันเรดสกินที่หยิกฟูราวกับเอโฟรของแจ็กสันไฟฟ์แขนซ้ายขาวสว่างเกินผิวน้ำผึ้งตรงส่วนอื่นๆดวงตาที่เป็๲สีเทาจากการฝ้าฟางจนต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ เพื่อมองให้ชัดๆเหมือนอย่างคนแก่
            เข้มตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกร่างกายหยุดชะงักการทำงานกับการปรากฏตัวของเธอ
            “ใช่ห้องพี่จริงๆด้วย”
            เด็กสาวยิ้มร่าด้วยความดีใจ
            “ไอ้ลูกตานี่ก็ห่วยแตกมองอะไรก็ไม่ค่อยชัดต้องเพ่งอยู่ตั้งนานกว่าจะเห็นนี่ต้องขนาดนี้เนี่ยหนูถึงจะเห็นว่าพี่เป็๲พี่”เธอหมายถึงหนึ่งฟุตจากหน้าเธอกับหน้าเขาก่อนจะแทรกตัวเดินผ่านเข้มที่ยืนขวางเข้ามาในห้อง
            เข้มไม่ได้ห้ามหรือปฏิเสธไม่กระทั่งจะมีสติรู้ตัวว่าต้องทำอะไรกับการที่เธอมุดผ่านไปปืนค้างอยู่กลางอากาศตำแหน่งเดิมแม้ว่าตรงนั้นจะไม่มีหน้าผากของใครอยู่แล้วก็ตาม
            “ในนี้มืดจังหนูเปิดไฟได้ไหม” เธอถาม แต่เข้มไม่มีคำตอบ เช่นเดียวกับที่ไม่มีคำตอบใดให้กับคำถามที่มากมายอยู่เต็มหัวเขาตอนนี้เขางงงวยอย่างไอ้โง่คนหนึ่ง ยืนค้างแข็งอยู่กับที่ราวกับบ้าใบ้ สับสน ไม่สิประหลาดใจ ๻๠ใ๽ แปลกใจ หมดกำลังใจ กลัว กังวล โกรธ หงอยเหงา เหว่ว้า สิ้นศรัทธาสารพัดอารมณ์ความรู้สึกที่รวมกันอย่างปนเปจนไม่อาจสรุปได้ด้วยคำเดียวว่าตัวเองกำลังเป็๲อะไร
             ตรงกันข้ามกับเด็กสาวที่ยังคงสดใสเริงร่าราวกับเพิ่งมาบ้านเพื่อนเป็๲ครั้งแรกไม่มีเค้ากังวล สับสน ลำบากใจ หมดกำลังใจ โกรธ กลัว หรือใดๆ แม้แต่น้อยเธอดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเหมือนอย่างที่เข้มเคยได้เจอมาทั้งสองครั้งก่อนนี้ดวงตาขุ่นฝ้าฟางนั้นไม่ได้เป็๲อุปสรรคต่อการฉายแววแห่งความมีชีวิตชีวาของเธอแต่อย่างใด        เข้มหันหลังกลับเข้าห้องปิดประตูแต่ยังไม่เปิดไฟ ยืนนิ่งงันอยู่ในนั้นราวกับกำลังสังเคราะห์ความมืดจริงจังจนแม้แต่เด็กสาวก็ยังเคารพความเงียบของเขา
            ครึ่งนาทีเห็นจะได้ที่ทุกอย่างหยุดอยู่กับที่ก่อนเข้มจะลืมตา วางปืนไว้บนหลังตู้เย็น ลมหายใจที่กระส่ายกระสับของเขาสงบลงแล้วเด็กสาวยิ้มให้เขา ยิ้มด้วยสัญชาตญาณทั้งๆ ที่มองเห็นไม่ชัด ยิ้มทั้งๆที่หันหน้าไปคนละทางกับเข้ม แต่ก็ยังคงเป็๲ยิ้มหวานละไมและเป็๲มิตรอย่างที่ชอบทำ
            ก่อนจะกลายเป็๲ความรู้สึกตึงที่ลำคอ!
            ขดลวดเส้นเล็กพันรอบคอเด็กสาวจากด้านหลังรัดและรั้งเธอจนหลังแอ่นขาลอยขึ้นจากพื้น
            เข้มลงมือรวดเร็วและเงียบงันวินาทีเดียวกับการตัดสินใจมือข้างที่วางปืนลงบนหลังตู้เย็นของเขาเปลี่ยนมาหยิบสายครัชมอเตอร์ไซค์ที่ซื้อมาเปลี่ยนและวางขดอยู่มันกลายเป็๲อาวุธสังหารในวินาทีนั้นเข้มคลี่มันแล้วตวัดพันรอบคอของเด็กสาวที่กำลังยืนหันหลังยิ้มผิดทางให้เขา
            ยิ้มหายไปจากใบหน้ากลายเป็๲ทุรนทุรายเด็กสาวดิ้นรน สองมือตะกุย จิก ข่วนพยายามแกะลวดออกจากคอแต่ไร้ผลเพราะขนาดและแรงดึงทำให้มันฝังลงไปจนจมหายในเนื้อจนหยิบไม่ติด ขาสองข้างเตะไปมาอยู่กลางอากาศสองขาเรียวที่เหมือนข้างขวาจะคล้ำและเล็กกว่าข้างซ้ายเปะป่ายไปมาอยู่อย่างนั้นเกือบสองนาทีก่อนจะกระตุกหนักๆแล้วสงบนิ่งปราศจากอาการขัดขืนใดๆ อีก
            เด็กสาวตาย(อีก) แล้ว
            จากแสงไฟสลัวที่ส่องเข้ามาผ่านประตูระเบียงมองเห็นเป็๲เงาร่างของเธอและเข้มอยู่ในความมืดเขายังไม่ยอมคลายสายคลัชในมือค้างอยู่อย่างนั้นอีกพักใหญ่ที่นานพอจะให้คนแข็งแรงที่สุดตายได้สามรอบพักใหญ่นั้นไม่มีปฏิกิริยาใดออกมาจากร่างของเธออีกเลย นิ่งราวกับเป็๲ตุ๊กตาเข้มผ่อนลวดที่คอลงบ้างแต่ก็ยังไม่แน่ใจที่จะปล่อยเธอลง สองครั้งแล้วที่เขามั่นใจว่าได้ฆ่าผู้หญิงคนนี้ก่อนที่เธอจะกลับมาและความไม่แน่ใจนั้นก็ยาวนานต่อไปจนเกือบสิบนาทีก่อนที่ร่างของเด็กสาวจะหล่นลงบนพื้นและเข้มที่นั่งเหยียดแขนขาอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงนี่เป็๲ครั้งแรกที่เขารัดคอใครนานขนาดนี้ นานจนน่าจะบันทึกเป็๲สถิติโลกของการรัดคอได้ซึ่งมันใช้พลังมากกว่าที่เขาคิดไว้อย่างไม่น่าเชื่อเหนื่อยกว่าต่อยตีกับใครเสียอีก
            เข้มพังพาบอยู่กับพื้นข้างศพของเด็กสาวที่ลืมตาค้างลิ้นจุกปากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นมาเขาต้องกำจัดศพเธอ ไม่อาจปล่อยเอาไว้ได้เหมือนเก่าอีกแล้วเพราะครั้งนี้สถานที่เกิดเหตุก็คือห้องของเขาโชคดีที่แฟลตแห่งนี้ไม่มีกล้องวงจรปิดเท่าที่รู้มีอาชญากรมากกว่าสิบคนอาศัยอยู่ในตึกนี้และทุกคนไม่สะดวกใจกับกล้องวงจรปิดจนพวกมันเสียอย่างไร้สาเหตุครั้งแล้วครั้งเล่ากระทั่งสุดท้ายก็ไม่มีใครสนใจจะซ่อมมันอีก
            โชคดีอีกข้อก็คือบันไดหนีไฟของที่นี่นอกจากถูกออกแบบไว้หนีไฟตามกฎหมายความปลอดภัยตอนขออนุญาตสร้างอาคารแล้วในยามที่ไม่เกิดเพลิงไหม้มันยังถูกใช้ในการแอบออกจากตึกได้อีกด้วยตำแหน่งของมันลับตาและไปสุดทางเอาที่พงรกร้างข้างคลองด้านหลังสะดวกสำหรับการหลบหนีหรือส่งของผิดกฎหมาย
            ซึ่งเข้มก็อาศัยทางนี้เองในการลำเลียงศพของเด็กสาวลงไปข้างล่าง
            ตีสามที่เงียบสนิทมีเพียงเสียงมอเตอร์ไซค์แข่งกันอยู่ไกลๆเข้มนั่งยองอยู่ในความมืดของพงธูปฤๅษีกับศพเด็กสาวกำลังเอาเศษก้อนคอนกรีตที่มีผู้รับเหมาทุบตึกมักง่ายแอบเอามาทิ้งผูกเข้ากับร่างของเธอแต่ละก้อนใหญ่ขนาดลิ้นชักตู้และหนักอึ้งจนบุ่มบ่ามยกก็จะเสี่ยงกับอาการหมอนรองกระดูกสันหลังเคลื่อนได้เข้มใช้ทั้งหมดสี่ก้อน บวกน้ำหนักตัวของเด็กสาวแล้วน่าจะมากพอให้ไม่ลอยน้ำขึ้นมา
            รอบนั้นไม่มีใครและเข้มก็รู้ว่ามันจะไม่มีใครปลอดโปร่งสำหรับการทิ้งศพสักศพลงคลอง เข้มมองหน้าเด็กสาวที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเธอเป็๲ใครแต่เขาก็ไม่ได้อยากจะรู้อีกแล้ว เขาอยากจะแน่ใจว่าเธอตายสนิทมากกว่าและหวังว่าก้อนปูนเหล่านี้จะช่วยให้เธอนอนสงบอยู่ใต้คลองได้ตลอดกาล 
             ไม่ใช่ลอยกระทง ไม่มีจันทร์เพ็ญ ไม่ต้องจุดเทียนจุดธูป ใส่เหรียญห้าหรืออธิษฐานขอขมาพระแม่คงคาเข้มแค่ผลักศพเด็กสาวปริศนาที่ถ่วงไว้ด้วยปูนสี่ก้อน
            ต๋อม....
            ในความดังที่ไม่เอิกเริกจนทำให้ใครแตกตื่นดังแค่พอให้เป็๲ธรรมชาติของการมีวัตถุจมน้ำ แล้วร่างของเธอก็ค่อยๆทิ้งหายไปในความมืดของก้นคลอง
            เข้มมองร่างนั้นลับไปถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะเอามือขึ้นมาลูบหน้าอย่างเหนื่อยอ่อน โล่งใจและหงุดหงิดระคนกัน
            เลยเวลาไปมากแล้วไม่รู้จะนอนพอสำหรับงานวันพรุ่งนี้ไหม