ขณะที่ผมกำลังทำใจกับเื่ที่เกิดขึ้น จอโปร่งแสงก็แสดงข้อความใหม่ขึ้นมา
[ภารกิจประจำวัน: รับส่งผู้โดยสาร]
[0/10 คน]
[สำเร็จรับ 1,000 บาท ไม่สำเร็จหัก 1,000 บาท]
“ถ้าทำไม่สำเร็จแกจะหักเงินฉันเหรอ บ้าน่า ฉันเพิ่งมาที่โลกแห่งนี้ไม่กี่วันเอง”
[โลกนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากโลกของคุณนัก]
เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้งอย่างราบเรียบ
[อีกอย่าง… ในโทรศัพท์ที่ระบบมอบให้ ก็มีทั้งแผนที่นำทาง พร้อมด้วยอินเตอร์เน็ตครบถ้วน ไม่ต้องห่วงเื่การติดต่อสื่อสาร]
ผมเลิกคิ้ว “จริงดิ?”
[แน่นอน และเพื่อความสะดวก ระบบได้สมัครงานไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว]
“งาน?” ผมทวนเสียง เหมือนยังไม่แน่ใจ
[บริษัท วาร์ป] เสียงระบบเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายต่อ [การทำงานก็ไม่ต่างอะไรกับแอป แกร็บ ที่คุณรู้จัก คุณสามารถรับงาน ขับรถ รับส่งผู้โดยสาร เพื่อแลกเงินได้ทันที]
ทันทีที่ได้ยินชื่อบริษัทนั้น ผมถึงกับอึ้งปนตื่นเต้น “เห้ย… มีงานพร้อมให้ทำั้แ่เริ่มเลยเนี่ยนะ?”
ผมรีบคว้าโทรศัพท์ที่ระบบให้มา จากนั้นปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ และก็พบกับแอปพลิเคชันชื่อ "Warp" ที่ติดตั้งไว้อย่างเรียบร้อย พร้อมกับไอคอนแผนที่ที่เปิดค้างอยู่ มันเป็เื่ที่เกินคาด แต่ก็ไม่ใช่เื่น่าแปลกใจนักเมื่อเทียบกับเื่อื่น ๆ ที่เจอมาในวันนี้ ระบบเตรียมทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว
ผมหยุดคิดอยู่สักครู่ "ภารกิจประจำวัน มันทำตอนไหนก็ได้ใช่ไหม แต่ต้องไม่เกินเที่ยงคืน"
[ใช่ครับ] ระบบตอบกลับทันที
ผมมองนาฬิกา “ตอนนี้พึ่ง 11 โมงเช้าเอง… ไว้ทำตอนเย็นดีกว่า จะได้คูณเงิน 2 เท่า”
ผมยิ้มอย่างพอใจ ผมคิดในใจว่าระบบนี้ช่างใจดีกับผมเหลือเกิน ไม่เพียงแต่ให้เงินมาใช้หนี้ ให้มอเตอร์ไซค์ และโทรศัพท์ใหม่ แต่ยังให้โอกาสทำภารกิจที่ได้เงินมากขึ้นอีกด้วย
ผมชั่งใจอยู่พักใหญ่ ในนั้นมีทั้งความลังเลและความตื่นเต้นปะปนกัน
“รอตอนเย็นก็ดี… แต่ถ้าไปทำตอนนี้ก็คงได้ลองระบบ”
หลังจากคิดวนไปวนมา ผมก็สูดลมหายใจลึก ก่อนเอ่ยออกมา “งั้นลองไปทำดูก่อนดีกว่า”
จากนั้นผมใช้เวลาไม่นานในการเตรียมตัว ในห้องมีเพียงเสื้อผ้าเก่า ๆ จากเ้าของร่างคนเก่า
ทว่าระหว่างที่ผมกำลังเดินออกจากห้องเช้า เสื้อผ้าของผมก็เปลี่ยนเป็เครื่องแบบ ของบริษัทวาร์ป
“เฮ้ย... แกมีชุดให้ก็ไม่บอก” ผมร้องบอกระบบที่พึ่งมอบชุดให้ผม
[...]
“ฮึ... แกไม่อยากตอบฉันสินะ”
ผมเดินออกจากห้องตรงไปตามทางเดินยาว ก่อนจะลงบันไดไปยังลานจอดรถ ไม่นานสายตาก็สะดุดเข้ากับรถมอเตอร์ไซค์คันใหม่ที่ระบบมอบให้
มันคือ Honda Wave 110i สีแดงสด จอดเด่นเป็สง่าอยู่หน้าห้องเช่า ราวกับรอเ้าของตัวจริงมาขับออกไป
ห้องเช่าที่ผมพักอยู่ดูคล้ายโรงแรมเล็ก ๆ สองชั้น มีห้องพักอยู่ราวยี่สิบห้อง บรรยากาศเงียบสงบ ไม่พลุกพล่านนัก
ผมเดินไปที่รถคันแดงของผม และเปิดแอปพลิเคชันวาร์ป ที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ในไม่กี่นาทีต่อมาก็มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้น
“คุณมานะ / เพศชาย /อายุ56 / ฐานะต่ำ / รับผู้โดยสารจาก ถนนพระรามเก้า ไปส่งที่ ห้างเมก้าซิตี้”
[รับภารกิจหรือไม่]
ผมไม่รอช้า กดปุ่ม รับ อย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่ามันจะหายไปจากหน้าจอ
ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นเส้นทางนำทางเอาไว้ชัดเจน ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไปตามทางที่ระบบบอก ถึงอย่างนั้นการขับก็ยังทุลักทุเลอยู่พอสมควร เพราะนี่เป็ครั้งแรกที่ผมต้องทำงานแบบนี้จริงๆ
ไม่นานนัก ผมก็เห็นชายคนหนึ่งยืนรออยู่ข้างถนน ผมขับเข้าไปใกล้แล้วจอดเทียบข้างทาง
"ได้เรียกใช้ 'วาร์ป' ไหมครับ" ผมเอ่ยถามเพื่อให้เขารู้ว่าเป็ผม
"ใช่ครับผม" เขาตอบรับ
"ขึ้นรถเลยครับ ไปห้างเมก้าซิตี้ ตามหมุดในแผนที่นะครับ" ผมพูดพลางเร่งเครื่องออกรถทันที
10 นาทีต่อมา รถของผมก็เลี้ยวเข้ามายังจุดหมาย ผู้โดยสารชายคนนั้นลงจากรถ ก่อนควักเงินแบงก์ยับ ๆ และเศษเหรียญ ส่งมาให้ผม 67 บาท
ผมยื่นมือไปรับ แล้วรีบเก็บใส่กระเป๋าอย่างไม่คิดอะไรมาก ทว่า… เพียงพริบตาเดียว เงินนั้นกลับหายวับไปจากมือ!
ทันใดนั้น จอโปร่งแสงก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า
[ได้รับเงิน 50 บาท]
[ภารกิจประจำวัน: รับส่งผู้โดยสาร]
[1/10 คน]
ผมเบิกตากว้าง แล้วหลุดปากบ่นออกมา
“ขี้งกมากนะแก…” []
17K
