ตอน หวิวหวั่น
“อูยย์ บ้าชะมัด”
“เป็ไงบ้างหมูหวานเจ็บเหรอเปล่า”
“เจ็บสิถามได้ ลุงลองมาล้มหน้าจุ้มพื้นดูบ้างสิ”
อนาวินยืนมองหมูหวานที่ค่อยๆ พลิกตัวจากนอนคว่ำหน้าเป็นอนหงายกางแขนกางขา เธอมองค้อนเขาปะหลับปะเหลือกจนชายหนุ่มเกือบหลุดขำกับท่าทางของเธอ หมูหวานเป็เด็กสาวที่ต่างออกไปจากเด็กผู้หญิงคนอื่นในวัยเดียวกันที่อนาวินเคยรู้จัก เธอดูเข้ากับคนง่าย มั่นใจในตัวเองสูง
“มาพี่จะช่วยพยุง”
ชายหนุ่มย่อตัวลงประคองร่างของเด็กสาวให้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แต่ด้วยขาข้างหนึ่งที่าเ็อยู่ส่งผลให้ร่างของเธอเซถลาเข้ามาซบอยู่ในอ้อมอกของชายหนุ่ม หน้าอกอวบอิ่มประสาวัยสาวแนบชิดกับแผงอกของชายหนุ่มอย่างเหมาะเจาะ ดวงตากลมโตของหมูหวานเบิกกว้างกับความใกล้ชิดที่ร่างกายของทั้งคู่ัักันและกัน
“ขะ… ขอบคุณค่ะลุง หมูหวานเดินเองได้ปล่อยได้แล้ว”
เด็กสาวส่งเสียงตะกุกตะกักกลอกตาไปมา ใช้มือดันหน้าอกของอนาวินให้ออกห่างช้าๆ ชายหนุ่มยอมปล่อยให้เธอยืนเอง ทว่าก็คอยระวังกลัวว่าเธอจะเซหกล้มไปอีกหน
“แน่ใจนะว่าเดินไปเองได้ หากไม่ไหวอย่าฝืนนะเดี๋ยวพี่จะเดินไปส่ง”
ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ พลางส่งไม้เท้าให้กับหมูหวาน
“หมูหวานเดินไปเองไม่ต้องห่วง ลุงขึ้นไปพักผ่อนเถอะ”
เด็กสาวรับไม้เท้ามาค้ำยันร่างกายเอาไว้ หลุบตามองต่ำหลบสายตาของอนาวินที่กำลังยิ้มล้อเลียนเธออยู่ ก่อนจะรีบเดินกระโพลกกระเพลกจากไปด้วยใบหน้าที่ร้อนผะผ่าวอันเกิดจากความใกล้ชิดเมื่อครู่
อนาวินนั่งลงบนชิงช้ามองตามร่างของเด็กสาวจนเธอเดินหายเข้าไปในบ้าน ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มออกมาค้างเติ่งอยู่หลายวินาที หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับเด็กหนุ่มรุ่นกระทงที่เพิ่งได้ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามเป็ครั้งแรก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมยาวสลวยของเธอเสมือนยังลอยอบอวลอยู่ปลายจมูกไม่จางหาย ความนุ่มหยุ่นจากเนินเนื้อสาวคล้ายกับยังประทับอยู่กับแผงอกของเขาไม่เคลื่อนคลายจากความรู้สึก
“เป็อะไรเนี่ยไอ้วินเลอะเทอะใหญ่แล้ว” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง
สายลมอ่อนโยนหอบเอามวลอากาศเย็นโชยพัดมาปะทะใบหน้าลบความคิดฟุ้งซ่านในหัวชายหนุ่มออกไป อนาวินมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง ดวงหน้าซึ่งเจิ่งนองไปด้วยคราบน้ำตาของเ้าจอมยังลอยอยู่บนนั้น เสียงสะอื้นไห้ของเธอยังดังก้องอยู่ในหัวใจของเขา หลายคราที่คิดถึงเหตุการณ์ที่เธอจากไปในวันนั้นหัวใจของเขารู้สึกหวิวโหวงและเจ็บแปลบ
คนอย่างพี่วินรักใครไม่เป็หรอกนอกจากรักตัวเองและไอ้งานบ้าของพี่!
“ถ้าคนเราย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ พี่จะทำให้เ้าจอมรู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่รักใครไม่เป็”
ชายหนุ่มเฝ้าบอกตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าเขาก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้…
666
