เล่ห์รักร้าย ละลายใจ

ตู้ม !!!! รูปร่างอันบอบบาง แต่เสียงตกน้ำนี้ไม่ได้เบาตามตัว
 
เสี่ยวอี้ สีหน้าซีดเผือด ได้แต่ยืนแข็งทื่อ ในใจตกตะลึงกับเหตุการณ์กะทันหันที่เกิดขึ้นตรงหน้า ในเสี้ยววินาทีนั้น แค่เธอต้องการเรียกคุณซินซินเท่านั้นเองนะ ทำไมเรื่องราวมันกลายเป็นใหญ่โตขนาดนี้
 
หยางซินซิน ขณะนี้ไขว่คว้าได้แต่อากาศตรงหน้า อาจจะผิดท่าผิดทางไปหน่อย กลายเป็นเหวี่ยงตัวเองล้มลงทางด้านหน้า ช่วงเวลาที่สติจะคืนกลับมาก็พบหน้าผิวหน้า และร่างกายกระทบกับพื้นน้ำทางด้านหน้าอย่างแรง
 
ปฏิกิริยาตอบสนองอย่างแรกของร่างกายคือหลับตาปี๋ เก็บกลั้นลมหายใจอย่างเร่งรีบเท่าที่จะทำได้ในช่วงเวลาอันน้อยนิด แต่ก็ยังช้าเกินไป แรงกระแทกทำให้น้ำบางส่วนเข้าไปยังปากและจมูกทำให้ให้แสบและเจ็บไม่น้อย ร่างบางพยายามทะลึ่งพรวดให้พ้นผิวน้ำ ตะเกียกตะกายสุดชีวิต
 
 
 
ตอนนี้จมูกพ้นน้ำมาได้แล้ว ช่วยต่อชีวิตของเธอได้แล้ว แม้ตอนนี้จะไอ และสำลักน้ำไปบ้าง แต่ก็ยังไม่ตาย มองไปบนฝั่ง สงสัยตัวเองว่า ตอนที่เธอทะลึ่งตัวขึ้นมาจะมุ่งไปผิดทิศ ตอนนี้เหมือนเธอจะอยู่ห่างจากฝั่งไปจากเดิม หรือกระแสน้ำจะไหลออกด้านนอกนะ
 
แม้ว่าการเรียนพยาบาลนั้นมีวิชาว่ายน้ำด้วย ตอนสอบอาจารย์ให้สอบลอยตัวในน้ำ จริง ๆ เธอลอยตัวนิ่ง ๆ ไม่ได้ ต้องอาศัยท่าลูกหมาตกน้ำแหวกว่ายกวัดแกว่งมือเท้าใต้น้ำอยู่ตลอดทำให้สอบผ่านการลอยตัวมาได้ ส่วนท่าว่ายน้ำฟรีสไตล์ ตอนสอบก็ได้แต่จ้วงอย่างรวดเร็วจังหวะอะไรนั้นไม่ได้ใส่ใจ เพราะว่าต้องว่ายให้เร็วที่สุดก่อนที่ตัวเองจะจมน้ำ ท่ากบน่าจะเป็นท่าที่เธอคิดว่าพอจะทำได้ดีกว่าท่าอื่น ๆ เพราะมีช่วงที่โผล่ขึ้นมาหายใจได้ไม่ได้ทำให้เธอลำบากมากนัก แต่ถ้าสรุปว่าเธอว่ายน้ำเป็นหรือไม่คงตอบแค่ได้ว่า “ไม่เป็น” เพราะเธอจะขาดเสื้อชูชีพไม่ได้เลย 
 
 
เมื่อมองไปบนฝั่งอีกครั้ง สีหน้าซีดเผือดของเสี่ยวอี้ลอยเด่นเห็นชัดอยู่
 
“ฉันไม่เป็นไร เสี่ยวอี้ ฉันไม่เป็นไร” หยางซินซินตะโกนบอก   ระหว่างนั้นมือเท้าก็วาดพุ้ยน้ำไปข้างหน้า เพื่อจะพาตัวเองเข้าฝั่ง
 
เสี่ยวอี้ตอนนี้ได้สติแล้ว รอคอยหยางซินซินกลับเข้าฝั่งอย่างใจจดจ่อ เธอจะได้พาคุณซินซินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและทานอาหารเสียที
 
แต่บางครั้ง สิ่งต่าง ๆ หลาย ๆ อย่างก็ไม่เป็นอย่างที่เราคิด อะไรที่เราคิดว่าแน่นอนแล้ว ก็กลายเป็นไม่แน่นอนได้ในพริบตา
 
หยางซินซินวาดมือ วาดเท้าผลุบ ๆ โผล่ ๆ ด้วยท่ากบ ค่อย ๆ เข้าฝั่งมาอย่างช้า ๆ แม้ว่ายท่ากบจะเป็นท่าที่เธอคิดว่าถนัดที่สุด แต่ก็ยังไม่เชี่ยวชาญอยู่ดี ระหว่างที่กำลังคิดว่าอีกไม่ไกลก็จะถึงฝั่งแล้ว ช่วงระหว่างที่ยืดเท้าออกไปนั้นหยางซินซินสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติ เท้าข้างหนึ่งเหมือนถูกเกี่ยวดึงไว้ไม่สามารถดึงกลับมาได้ การตอบสนองแรกคือพลิกตัวหันกลับมาดู กลายเป็นว่าการพลิกตัวกลับมานั้นทำให้ขาอีกข้างถูกเกี่ยวเข้าไปด้วย
 
เมื่อขาทั้งสองข้างถูกพันธการ การทรงตัวในน้ำเหลือเพียงอาศัยมือช่วย เธอลองขยับขาสองข้างแต่ไม่เป็นผลกลับยิ่งทำให้ถูกดึงรั้งลงไปความรู้สึกว่าเธอกำลังถูกลากลงไปในน้ำ ความตกใจทำให้แขนทั้งสองข้างตีน้ำอย่างแรง ปากร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ
 
“ช่วยด้วย!!!!!!!! เสี่ยวอี้ ช่วยด้วย!!!!!!!! หาคนมาช่วยด้วย”  ความหวังสุดท้ายตอนนี้คือหวังให้เสี่ยวอี้รีบไปหาคนมาช่วยให้เร็วที่สุด
 
เสี่ยวอี้ตระหนกใจยิ่งกว่าเก่า เมื่อกี้ทุกอย่างกำลังจะเรียบร้อย เธอจะพาคุณซินซินขึ้นมาพาเธอกลับไปคฤหาสน์ดูแลอย่างดี แต่นี่คืออะไร !!!!!  
 
เสี่ยวอี้ใช้เวลาคิดมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เธอใส่เกียร์วิ่งอย่างเร็วจี๋ ปากตะโกนเสียงขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่น เผื่อใครได้ยินจะได้รีบมา
 
 
หยางซินซิน เห็นเสี่ยวอี้วิ่งไปอย่างรวดเร็วหวังว่าจะกลับมาทันก่อนที่เธอจะ จะ......
 
ระหว่างที่เธอคิดร่างกายก็ค่อย ๆ ถูกดึงลึกลงไปในน้ำ ด้วยระดับน้ำที่ค่อย ๆ โอบล้อมร่างกายเธอสูงจวนจะถึงคอในตอนนี้  ความพยายามที่จะสูดอากาศเข้าปอดทำได้ยากยิ่ง เนื่องจากการขยายตัวของทรวงอกเพื่อรองรับอากาศ ถูกแรงน้ำรอบตัวกดดันอยู่ ทำให้เพียงเก็บอากาศให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เท่านั้น ก่อนที่ทั้งร่างกายเธอจะจมอยู่ใต้น้ำ
 
ความลึกลับของใต้น้ำแห่งนี้ยังเป็นความลับ เธอพยายามลืมตามเห็นได้เพียงแสงแดดที่สาดส่องลงมา อากาศที่เก็บไว้อึดอัดเกินไปแล้วไม่สามารถกลั้นหายใจไว้นานกว่านี้ได้ เธอค่อย ๆ ปล่อยอากาศออกจากริมฝีปากช้า ๆ จนฟองอากาศสุดท้ายขึ้นไปที่ผิวน้ำแล้วผิวน้ำก็นิ่งสนิทเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
 
ตอนนี้หยางซินซินรู้สึกว่าเธอหายใจเอาน้ำเข้าจมูก กลืนน้ำลงท้องไปแล้ว เธอเห็นคนไข้ คนป่วยมากมาย จนถึงคนเสียชีวิตด้วยสาเหตุต่าง ๆ เคยจินตนาการอยู่ว่าตัวเองจะตายอย่างไร แต่เรื่องตายในน้ำ ความคิดนี้ยังไม่อยู่ในหัวของเธอมาก่อน สติการรับรู้ของเธอค่อยพร่าเลือน ความรู้สึกตัวลดลง แล้วก็ดับลงไป
 
 
ที่ศาลาริมน้ำ
 
“ช่วยด้วย!!!!!!!! เสี่ยวอี้ ช่วยด้วย!!!!!!!! หาคนมาช่วยด้วย” เสียงดังกระทบโสตสัมผัสของเขาขณะที่กำลังพักผ่อนอยู่ที่ศาลาริมน้ำ
 
เสียงที่คุ้นหู ทำให้เขาไม่สามารถจะละเลยได้ เมื่อเดินตามต้นเสียงมา เห็นเสี่ยวอี้กำลังวิ่งเร็วไปทางคฤหาสน์แสงแดดฤดูร้อนพร้อมกับเสียงตะโกนที่ไม่เบาเลย สายตาเห็นในน้ำมีเธออยู่กำลังค่อย ๆ จมลงสู่ใต้ผืนน้ำ
 
เร็วกว่าความคิดคือการกระทำ เขามองจุดที่ปลอดภัย และจุดที่เธอจมหายไป พุ่งตัวลงน้ำเพื่อควานหาคน ครั้งแรกไม่เจอ ครั้งที่สองไม่เจอ ในที่สุดความพยายามครั้งที่สามเขา ก็สามารถดึงตัวเธอขึ้นมาได้ ตอนนี้เธอไม่มีสติแล้ว จับลมหายใจเธอไม่ได้ ระยะทางถึงฝั่งยังมีอีกนิด ไม่อาจรอได้ เขาจึงใช้วิธีช่วยหายใจตั้งแต่อยู่ในน้ำ วิธีการแบบนี้ร่างกายคนช่วยเหลือต้องแข็งแรงและมีความรู้ในการช่วยฟื้นคืนชีพด้วย
 
เมื่อพาร่างของเธอมาถึงฝั่ง เขาจึงปฐมพยาบาลด้วยการช่วยหายใจ และกระตุ้นการเต้นของหัวใจต่อ ด้วยวิธีการเป่าปาก และกดหน้าอกต่อเนื่องตามวิธีที่ได้อบรมมา เมื่อคลำได้ชีพจร และลมหายใจที่บางเบา เขาเห็นเสี่ยวอี้และคนอื่น ๆ ที่วิ่งตามกันมา
 
“เอารถออก ไปศูนย์แพทย์กลางเดี๋ยวนี้ !!!!!” เสียงสั่งการเข้มงวดของเขา คนงานไม่อาจละเลยได้ รีบวิ่งไปเตรียมรถทันที
 
เขาช้อนตัวเธอเข้าสู่อ้อมแขน อุ้มประคองแล้วเดินนำคนที่เหลือไปอย่างเร็ว ใช้เวลาเพียงครู่เดียว รถมาจอดเทียบรอรับเขาและหยางซินซิน เมื่อผู้โดยสารครบแล้ว รถออกทันที และก็ถึงศูนย์แพทย์กลางในเวลาแค่เพียงหายใจไม่กี่ครั้ง เพราะว่าในกลุ่มคฤหาสน์ของตระกูลมู่หรงมีศูนย์แพทย์กลางแห่งนี้ ไว้รองรับทุกเหตุฉุกเฉินที่อาจจะเกิดขึ้นกับบุคคลสำคัญของคนในตระกูลมู่หรง
 
อุปกรณ์การแพทย์ เทคโนโลยีการรักษาต่าง ๆ ภายในศูนย์แพทย์กลางของตระกูลมู่หรงนั้น เทียบเท่ากับโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย หรือโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ระดับชาติเลยทีเดียว บุคลากรทางการแพทย์ที่ประจำอยู่ก็ย่อมไม่ธรรมดาเช่นกัน
 
 
 ห้องรักษาพยาบาล
 
หยางซินซินรู้สึกได้แค่เพียงบางเบาเหมือนในความฝัน ไม่ปะติดปะต่อกัน ความรู้สึกสัมผัสที่แผ่ซ่านบนริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นอุ่นที่เป่ารดลงบนใบหน้าของเธอ สัมผัสทรวงอกที่ขยับขึ้นลงตามแรงกดเป็นจังหวะตามหลักการกู้ชีพ นอกจากนั้นไม่ได้ยินสรรพเสียงอันใดเลย เธอพยายามอย่างมากที่จะยกเปลือกตาขึ้น มองเห็นแต่ความพร่ามัว เห็นเป็นเพียงเงาร่างของคนหนึ่ง ศีรษะเธอซบอยู่ระหว่างอกอันแข็งแรงของเขา
 
จากนั้นรู้สึกว่าความอบอุ่นข้างกายถูกแยกออกไป แผ่นหลังของตนเองสัมผัสกับความแข็งของเตียง สายตาพยายามที่จะมองคนคนนั้นอีกครั้งแต่ยังไม่สำเร็จ ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยพูดคุยอาการกับแพทย์ผู้รักษา ในความทรงจำพบว่าเป็นเสียงอันคุ้นเคย “เป็นเขา” แล้วสติก็มืดลงเหมือนถูกปิดไฟ