เข้าสู่โลกนิยายมาเป็นแม่เลี้ยงยืนหนึ่งของลูกวายร้าย

        หลินซีมองภาพตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยถาม “ท่านลุงจาง ป้าจาง พวกท่านมาด้วยธุระอะไรกันแน่เจ้าคะ?”

        “คืออย่างนี้…”

        สองสามีภรรยาสบตากัน ก่อนที่ผู้นำหมู่บ้านจะเป็นฝ่ายเอ่ยปาก เขาเชิดหน้า ยืดตัวตรง ก้าวมาข้างหน้าเล็กน้อย กล่าวเสียงขรึม “คือว่า พวกชาวบ้านล่วงรู้เรื่องที่พวกเราร่วมหุ้นกันขายผักป่าแล้ว วันนี้พวกเขาจึงอยากจะมาขอร่วมทำด้วย”

        หลินซีชะงักไป “ร่วมทำด้วย?”

        ผู้นำหมู่บ้านพยักหน้า แต่ไม่กล้าสบตาสตรีรุ่นลูกตรง ๆ

        เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อครู่ตอนพวกเขากลับถึงบ้าน ก็เห็นชาวบ้านมากมายมารวมตัวกันอยู่หน้าบ้าน พอเข้าไปถามไถ่ ชาวบ้านเหล่านั้นก็โพล่งเรื่องผักป่าออกมาทันที  พวกเขาสองคนงุนงงอย่างหนัก ไม่รู้ว่าข่าวนี้แพร่ออกไปได้อย่างไร

        ชาวบ้านต่างพากันซักไซ้ว่า พวกเขาหาเงินได้มากมายจากการเก็บผักป่าขายจริงหรือ เขายังไม่ทันสรรหาคำมาตอบ เจ้าจางเจ๋อก็ดันเผลอหลุดปากออกไป ชาวบ้านจึงมีท่าทีตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่ ยืนกรานว่าจะต้องขอเข้าร่วมหาเงินด้วยให้จงได้

        แต่พวกเขาไหนเลยจะรู้วิธีจัดการเรื่องนี้ได้? ลำพังพวกตนก็ยังต้องทำตามที่หลินซีชี้แนะ แม้ว่าพรุ่งนี้เป็นต้นไปจะเหลือเพียงครอบครัวพวกเขาจัดการกันเอง แต่ก็ยังไม่เคยทำกันตามลำพังมาก่อน ในใจย่อมรู้สึกประหม่าไม่น้อย ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงการชักนำชาวบ้านคนอื่น ๆ ให้ทำตาม ด้วยเหตุนี้ สองสามีภรรยาบ้านผู้นำจึงปฏิเสธชาวบ้านไปในทันที

        ทว่าคาดไม่ถึง ชาวบ้านกลับเอ่ยอ้างถึงหลินซีขึ้นมา บอกว่านางต้องมีวิธีที่จะให้พวกเขาทำได้แน่ ๆ จึงดึงดันจะมาพบหลินซีให้ได้

        ผู้นำหมู่บ้านและป้าจางจนใจ เมื่อสุดจะห้ามปรามก็ถูกชาวบ้านลากตัวมาด้วยกันเช่นนี้

        ป้าจางกล่าวอย่างละอาย “หลินซีเอ๋ย ต้องขอโทษจริง ๆ ที่มารบกวนพวกเจ้าค่ำมืดเช่นนี้—”

        “มีอะไรต้องขอโทษกัน!” นางหลี่เอ่ยแทรกทันที “เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ จะมาแบ่งเช้าค่ำได้อย่างไร? ย่อมต้องรีบทำแต่เนิ่น ๆ ซีถึงจะดี! อีกอย่างก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน นำพากันหาเงินแล้วจะผิดตรงไหน?!”

        ขณะปากเอื้อนเอ่ย ตาก็อดไม่ได้ที่จะจ้องหลินซีเขม็ง สายตานั้นราวกับต้องการจะแล่เนื้อเถือหนัง หั่นร่างหญิงสาวออกเป็นชิ้น ๆ

        ‘นังนี่เคยตีลูกชายสุดที่รักของข้า!’

        หลายวันก่อน เพราะนางมัวแต่ยุ่งวุ่นวายจึงไม่มีเวลากลับมาเอาเรื่องสตรีชั่วช้าผู้นี้ แต่นั่นหาได้หมายความว่านางลืมเลือนความแค้นไปแล้วไม่!

        ยามนี้ เห็นแก่เงินที่จะได้รับ นางจะยังไม่คิดบัญชีแค้น รอให้ได้เงินมาก่อน แล้วค่อยกลับมาสะสางกับนังคนเหลือขอนี่ก็ยังไม่สาย!

        ขณะที่นางหลี่กำลังถลึงตามองหลินซีอย่างมาดร้าย พลันสายตาก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบดุจคมมีดของเสิ่นเฉิน สตรีอาฆาตแค้นชะงัก ร่างทั้งร่างเย็นวาบ ขนทั้งกายลุกซู่ นางจึงรีบหลบสายตาไม่กล้ามองหน้าหลินซีอีก 

        อย่างไรก็ตาม ถ้อยคำของนางหลี่ก็ได้รับการสนับสนุนจากชาวบ้านคนอื่น ๆ พวกเขาต่างส่งเสียงเรียกร้องให้สามีภรรยาบ้านเสิ่นยอมตกลง ด้วยอยากจะจับเงินก้อนโตโดยเร็วที่สุด

        หลินซีรู้สึกงุนงงระคนขบขัน “พวกท่านอยากหาเงิน แล้วมาเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเราด้วยเล่า?”

        “เหตุใดจะไม่เกี่ยว? ผักป่าก็เป็นพวกเจ้าที่พบเจอ ช่องทางขายก็เป็นพวกเจ้าที่หามา หากพวกเจ้าไม่นำพา แล้วพวกข้าจะเข้าไปเก็บมาขายได้อย่างไร?” ยายเฉินตะเบ็งเสียง กล่าวอย่างถือดี

        คำตอบเช่นนี้ทำเอาหลินซีอยากหัวเราะออกมาดัง ๆ

        “เอ้า ก็ในเมื่อพวกท่านรู้ดีอยู่แล้วว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นพวกเราที่ค้นพบไม่ใช่พวกท่าน แล้วเหตุใดพวกท่านยังมายืนอยู่ที่นี่อีกเล่า? หรือพวกเราจำเป็นต้องทำตามที่พวกท่านสั่ง? ทุกท่านลองตรองดู… เป็นคนร่วมหมู่บ้านที่ดี ก็ควรมีไมตรีต่อกัน มาบังคับขู่เข็ญเอาสิ่งที่พวกเราไม่ได้เต็มใจให้ เช่นนี้ไม่ถูกต้องกระมัง?”

        ชาวบ้านหลายคนฟังแล้วหน้าแดงซ่าน เริ่มอับอาย ‘จริงด้วยซี การรวมตัวกันมากดดันถึงหน้าบ้านผู้อื่นเพียงเพราะหวังประโยชน์ใส่ตนเช่นนี้ ถือว่าไม่เหมาะสมจริง ๆ

        แต่… ในยามแร้นแค้นเช่นนี้ ผู้ใดบ้างจะไม่อยากได้เงิน? ขอเพียงรู้วิธีที่จะหาเงินได้ ใครเล่าจะไม่ลองทำดู? …แล้วกับแค่ให้บอกวิธีเก็บผักให้คนอื่นรู้ คนบ้านนี้จะเป็นอะไรไปสักกี่มากน้อยเชียว?’

        นางหลี่จึงสวนกลับ “ในเมื่อเจ้าก็บอกว่าเป็นเพื่อนบ้านกัน เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน การช่วยเหลือเกื้อกูลกันย่อมสมควรไม่ใช่รึ? มีที่ไหนร่ำรวยอยู่เพียงผู้เดียว! อีกอย่าง หลายปีมานี้ พวกข้าก็เคยช่วยเหลือพวกเจ้ามาไม่น้อยนะ!”

        ยายเฉินได้ทีรีบกล่าวเสริม “เสิ่นเฉินเอ๋ย พวกข้าก็ปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลวเลยไม่ใช่รึ? คราวก่อนที่ซื่อเป่าเกิดเรื่อง พวกข้าก็ยังอุตส่าห์ช่วยเจ้าตามหาเลยนะ!”

        สีหน้าของเสิ่นเฉินเย็นเยียบลงจนน่าใจหาย

        ‘แย่แล้ว!’ หลินซีลอบอุทานในใจ 

        นางกำลังจะเอ่ยปาก แต่เสียงของคนข้างกายกลับดังขึ้นก่อน

        “จะมาทวงบุญคุณกับข้างั้นรึ?...” เสิ่นเฉินกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก “...เรื่องเมื่อคราวนั้น พวกท่านต้องการจะช่วยจริง ๆ หรือเพียงมามุงดูเรื่องสนุกกันแน่? หลายปีมานี้พวกท่านปฏิบัติต่อข้าอย่างไรย่อมรู้ดีแก่ใจ หรือหลงลืมไปหมดสิ้นแล้วว่าตอนนั้น เหตุใดข้าถึงต้องออกจากหมู่บ้าน?”

        สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศโดยรอบก็พลันเงียบกริบ

        ชาวบ้านที่มาวันนี้หลายคนเป็นคนเฒ่าคนแก่ อาศัยอยู่หมู่บ้านเฉินหยางมานานหลายสิบปี ได้เห็นเสิ่นเฉินเติบโตมากับตา พอเรื่องราวในอดีตถูกเอ่ยถึง พวกเขาก็มีสีหน้าละอายใจ ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว ยายเฉินเองก็ถึงกับหุบปากแน่น ไม่กล้าเอ่ยแม้ครึ่งคำ

        หลินซีหันไปมองคนข้างกายด้วยความฉงน ‘ที่แท้ การที่เขาต้องออกจากหมู่บ้านเฉินหยางไปครานั้น ก็มีเรื่องราวเบื้องหลังซ่อนอยู่นี่เอง?’

        เสิ่นเฉินกล่าวต่อ เสียงยังคงเรียบนิ่ง และเย็นเยียบ “...พวกท่านอยากหาเงิน ก็จงไปหาหนทางกันเอง ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเรา แต่หากยังคิดจะก่อกวนกันอีก ข้าเสิ่นเฉินเป็นคนเช่นไร พวกท่านย่อมรู้ดีแก่ใจที่สุด!”

        ท้ายประโยค เสียงของเขาหนักแน่นเด็ดขาด และเต็มไปด้วยการข่มขู่คุกคามอย่างเห็นได้ชัด

        ชาวบ้านฟังแล้วเริ่มหน้าซีด ต่างคนต่างหันมองหน้ากันไปมา สีหน้าเลิ่กลั่ก

        ในหมู่บ้านเฉินหยางนี้ เสิ่นเฉินนับว่ามีฝีมือเก่งกาจที่สุด สามารถล้มหมาป่าหลายตัวได้ด้วยตัวคนเดียว! หากเขาไม่ยินยอมแล้วไซร้ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจบังคับขู่เข็ญได้

        เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี หลินซีก็ชักเกรงว่าเรื่องราวจะบานปลายจนยากจะแก้ไข นางจึงครุ่นคิดเร็วจี๋ ก่อนจะรีบกล่าวขึ้น

        “ทุกท่าน ข้าขอบอกพวกท่านตามตรง เมื่อเย็นพวกเราได้ตกลงกับครอบครัวท่านผู้นำหมู่บ้านไปเรียบร้อยแล้วว่า ต่อแต่นี้ไป บ้านเราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการขายผักป่าอีก ตอนนี้พวกท่านมาหาพวกเราก็ไร้ประโยชน์แล้วเจ้าค่ะ”

        ผู้นำหมู่บ้านและป้าจางฟังแล้วได้แต่ยิ้มขื่น 

        เรื่องนี้พวกเขาบอกไปแล้ว แต่ชาวบ้านไม่เชื่อ!

        และเป็นไปตามคาด นางหลี่สวนกลับทันที “แต่พวกเจ้าก็ยังมีช่องทางขายอยู่มิใช่รึ! ช่องทางที่ได้เงินมากมายนั่น… ขุดผักป่าพวกข้าทำเองได้ แต่ขุดมาแล้วก็ต้องหาที่ขาย! เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ยอมขนไปขายให้พวกข้าเล่า?”

        หลินซีมุมปากกระตุก “จะให้พวกเราช่วยจัดการธุระให้? …เอาผักไปขายให้พวกท่านหรือเจ้าคะ? เช่นนั้นทำได้… แต่พวกท่านจะยอมแบ่งผลกำไรให้พวกเราด้วยหรือไม่เล่า?”

        นางหลี่โพล่งขึ้นโดยไม่คิด “บ๊ะ! ก็คนหมู่บ้านเดียวกัน เหตุใดต้องให้ส่วนแบ่งด้วยเล่า!”

        ชาวบ้านด้านหลังต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

        หลินซียังไม่ทันเอ่ยสิ่งใด ลุงจางผู้นำหมู่บ้านก็สุดจะทนฟังต่อ ตะโกนเสียงดัง

        “หยุดพูดจาเหลวไหล! ต่อให้เป็นพี่น้องคลานตามกันมา ทำงานให้ก็ยังต้องลงบัญชีกันชัดเจน! อีกอย่าง พวกเขาสองสามีภรรยาต้องเลี้ยงลูกถึงสี่คน หากไม่ทำมาหากินอะไรเลย เอาแต่เสียเวลาขายของให้พวกเจ้าเปล่า ๆ แล้วพวกเขาจะเอาอะไรเลี้ยงลูก! มีหัวคิดแต่จะเอาประโยชน์ใส่ตัว แล้วมีหัวจิตหัวใจคิดถึงหัวอกผู้อื่นกันบ้างหรือไม่?”

        ชาวบ้านถูกตำหนิจนรู้สึกเสียหน้า บางคนละอาย แต่หลายคนกลับแสดงสีหน้าไม่พอใจยิ่งขึ้น

        หลินซีเห็นดังนั้นจึงกล่าวขึ้นอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่นในทันที 

        “พวกเราล้วนอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน อย่าให้เรื่องเงินทองมาทำลายความสัมพันธ์ฉันเพื่อนบ้านเลย อีกอย่าง ผักป่าบนภูเขาก็หาใช่สมบัติของบ้านเราผู้เดียว พวกท่านอยากจะเก็บไปขายหาเงิน ก็เชิญไปเก็บได้ตามอัธยาศัย พวกเราไม่อาจก้าวก่ายได้…

        เพียงแต่...ข้าขอบอกตามตรง ยามนี้ผักป่าใกล้จะขายไม่ได้ราคาแล้ว พวกท่านคิดจะฉวยโอกาสหาเงินก็ต้องรู้จักประมาณตน หาไม่อาจจะถึงขั้นขาดทุนย่อยยับได้ ถึงเวลานั้น ก็อย่าได้โทษว่าพวกเราสามีภรรยาบ้านสกุลเสิ่นไม่ได้เตือนพวกท่านก็แล้วกัน”

        หลินซีหันไปมองท่านลุงผู้นำหมู่บ้านและป้าจางอีกครั้ง ก่อนเอ่ยคำลาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ป้าจาง ตอนนี้ดึกมากแล้ว พวกเราไม่ขออยู่สนทนาต่อ เชิญพวกท่านกลับไปพักผ่อนเถิด ข้าไม่ขอไปส่งนะเจ้าคะ”

        กล่าวจบ หลินซีก็กระตุกแขนเสื้อเสิ่นเฉินเบา ๆ เป็นสัญญาณ แล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไป

        เสิ่นเฉินกวาดสายตาเย็นชามองแขกไม่ได้รับเชิญทั้งหลายอีกครั้ง แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าเอ่ยสิ่งใดออกมา

        จากนั้น เขาก็หันกายเดินตามภรรยาเข้าบ้านไป แล้วปิดประตูรั้วทันที

        เมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ชาวบ้านที่มาส่วนใหญ่ก็ทั้งเสียหน้าและไม่พอใจ

        ยายเฉินถ่มน้ำลายลงพื้น “ถุย! คิดว่าพวกข้าต้องอ้อนวอนพวกเจ้ารึอย่างไร! ไม่มีพวกเจ้าพวกข้าก็หาเงินได้เหมือนกัน!”

        ครั้นพอหันไปมองท่านผู้นำหมู่บ้านและภรรยา นางก็พลันเปลี่ยนสีหน้า แย้มรอยยิ้มประจบทันที “ท่านผู้นำหมู่บ้านเจ้าขา ข้ารู้ว่าท่านห่วงใยพวกเราทุกคนที่สุด ท่านคงไม่ปล่อยให้พวกข้าทำอะไรไม่รู้เรื่องตามลำพังหรอกใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

        “ใช่แล้ว ๆ! ท่านผู้นำหมู่บ้าน ท่านกับภรรยาเป็นคนดีมีเมตตา จะทนเห็นพวกเราขุดผักป่าไปขายตามมีตามเกิดได้อย่างไรจริงไหมเจ้าคะ? ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิดนะ!” นางหลี่ก็รีบเอ่ยคำสอพลอด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

        เดิมทีผู้นำหมู่บ้านนึกอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาคาดคั้นของบรรดาชาวบ้านจำนวนมาก คำปฏิเสธก็พลันจุกอยู่ในลำคอ เอ่ยออกมายากเย็นเหลือเกิน

        เขากับภรรยามองหน้ากันอย่างลำบากใจ แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยคำใด ยายเฉินกับนางหลี่ก็รีบก้าวเข้ามาคล้องแขนพวกเขาอย่างสนิทสนม พลางเอ่ยปากชักชวนไม่หยุดหย่อน “ต่อไปพวกเรามาหาเงินก้อนใหญ่ด้วยกันเถิดนะ” ชาวบ้านก็พลันเฮโลสาระพา จนทั้งสองแทบไม่มีช่องว่างจะเอ่ยคำปฏิเสธได้เลย

        ไม่ทราบว่าผู้นำหมู่บ้านได้ตกปากรับคำยามใด แต่ในที่สุดชาวบ้านกลุ่มใหญ่ก็พากันเดินตามก้นพวกเขาไปด้วยใจลิงโลด

        ด้านหลังฝูงชน ณ จุดหนึ่งในเงามืด หลี่สุ่ยเซิงจ้องมองประตูรั้วของบ้านสกุลเสิ่นเขม็ง ในใจชายร่างใหญ่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดและขุ่นเคือง แต่เพียงไม่นานนักก็เดินตามชาวบ้านกลุ่มนั้นไปอย่างเงียบ ๆ

        .

        .

        .