EP.6 — คนที่เริ่มลืมชื่อตัวเอง
บ่ายนั้น ศศิชาไปหาเพื่อนเก่าที่ทำงานด้านจิตวิทยาคลินิก
ชื่อ “ดร.วิภา” คนเดียวที่เคยเชื่อเื่ดวงตาเห็นิญญาของเธอ
เธอเล่าเื่ทั้งหมดให้ฟัง โดยไม่ปิดบัง
ดร.วิภาฟังเงียบ ๆ นาน
แล้วถามคำถามที่ทำให้ศศิชาหนาว
“ล่าสุด... เธอยังจำชื่อเต็มของตัวเองได้ชัดเจนไหม”
ศศิชาขมวดคิ้ว
“ศศิชา สิริวัฒนะ... ทำไมถามแบบนี้”
“เพราะคนที่ถูก ‘แทนที่’ มักเริ่มจากความทรงจำของคนรอบข้างก่อน
แล้วค่อย ๆ ลามมาถึงตัวเอง”
ดร.วิภาเปิดหนังสือเล่มเก่าให้ดู
เป็บันทึกเคสหายากจากต่างประเทศ
ผู้ป่วยคนหนึ่งอ้างว่ามี “เงาที่ไม่มีเ้าของ” ตามติด
เริ่มจากไม่มีใครจำหน้าเขาได้
จากนั้นชื่อในเอกสารเริ่มหาย
สุดท้าย... เขาลืมว่าตัวเองคือใคร
และในวันสุดท้ายของบันทึก
ผู้ป่วยเขียนว่า
“วันนี้ผมมองกระจก แล้วเห็นแต่เงาสูง ๆ ยืนอยู่
ผมหายไปแล้ว”
ศศิชากลับมาถึงห้องพักตอนค่ำ
เธอเปิดบัตรประชาชนของตัวเองดู
ชื่อ “ศศิชา สิริวัฒนะ” ยังชัดเจน
แต่เมื่อเธอลองพิมพ์ชื่อตัวเองในช่องค้นหาโซเชียล
ผลลัพธ์ที่เคยมีโพสต์เก่า ๆ ของเธอ... หายไปหมด
เหมือนบัญชีนั้นไม่เคยมีตัวตน
เธอโทรหาแม่
“แม่ครับ หนูศศิชา”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“ศศิชา? ลูกชื่ออะไรนะ แม่จำไม่ได้...”
ศศิชาวางสายด้วยมือสั่น
เธอรีบเปิดกล้องหน้ามือถือ
ถ่ายตัวเองอีกครั้ง
ในภาพ
เธอยังยืนอยู่
แต่ชื่อที่เธอพิมพ์ใต้ภาพเพื่อแคปชั่น
ค่อย ๆ จางหายไปทีละตัว
จนเหลือแต่ช่องว่างเปล่า
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
![ข้าก็แค่กลั่นลมปราณ 3,000 ปี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649043154_75764459.webp)
83K
