สัญญาจำนน_End

        นายหัวครรชิต ใช้มือลูบคลำหาร่างคนตัวเล็กที่ตนนอนกอดทั้งคืน แต่ก็เจอแต่ความว่างเปล่า หายจากอาการงังเงีย ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที ลุกขึ้นเดินไปดูเสื้อผ้าของหญิงสาว เสื้อผ้าและกระเป๋าเดินทางได้หายไป จะเหลือไว้ก็แต่เสื้อผ้าที่เขาได้ซื้อให้

        เหมือนโดนฟ้าผ่าลงมากลางศีรษะ หัวใจหลุดลอยหายไปจากร่างกาย ก่อเกิดเจ็บช้ำ ร้อนรุ่ม ทุรนทุราย จนแทบคิดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะไปทางไหน มันมืดแปดด้านไปหมด นายหัวครรชิต รีบหาเสื้อผ้าสวมร่างกายแกร่งลวกๆ

        “สร!.. สร ไอ้สรโว้ย!” นายหัวครรชิต ตะโกนเรียกหา สรชัย ลั่นบ้าน

        “ครับๆ อยู่นี้ครับนายหัว มีอะไรให้รับใช้ครับ?” สรชัย วิ่งมาหาคนต้นเสียงพร้อมกับเอ่ยถามขึ้นมาทันที

        “เห็นเมียฉันไหม?” นายหัวครรชิต เอ่ยถามลูกน้องทันทีที่มาถึง  

        “อ้าว! ก็นายหัวให้น้องดากลับไปบ้านเขาไม่ใช่หรือครับ?” สรชัย มองหน้าผู้เป็นนายพร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ

        “ใครบอก ฉันยังไม่ได้สั่งอะไรใครเลย” นายหัวครรชิต ตะคอกเสียงเข้มดุ

        “ก็.. น้องดาบอกว่านายหัวให้ไปได้นี่น่า ผมก็เลยพาไปส่งที่บ้านเขาน่ะสิ” สรชัย ว่าเสียงอ่อยๆ

        “แล้วทำไมไม่มาบอกฉันวะ บ้าจริงเลย โธ่เว้ย!” นายหัวครรชิต ว่าให้ลูกน้องอย่างโมโหสุดขีด

        “ไปเอารถมา ฉันจะไปตามเมียฉัน” นายหัวครรชิต สั่งการอย่างรวดเร็ว

        “ครับๆ ไปเอาเดี๋ยวนี้ล่ะครับ” สรชัย วิ่งไปทำตามคำสั่งโดยไว พอรถโฟล์วิลมาจอดเทียบข้าง นายหัวครรชิต ก็รีบขึ้นนั่งทันที

        “ไปเลย” ก่อนจะบอกให้ สรชัย ขับออกไป

        รถโฟล์วิลจอดลงที่หน้าบ้านของ เอกวิน นายหัวครรชิต รีบเปิดประตู ก้าวลงมาจากรถ

        “ดา ดาอยู่ในบ้านหรือเปล่า ดา” นายหัวครรชิต ส่งเสียงเรียก วิรดา แต่ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา จะมีก็แต่ความเงียบงันเพียงเท่านั้น

        “ผมว่าน้องดา คงไม่ได้อยู่ที่นี้แล้วล่ะครับนายหัว กุญแจยังคล้องปิดล็อคอยู่เลย” สรชัย เอ่ยออกความเห็น เพราะหันไปเห็นแม่กุญแจที่ปิดล็อคอยู่หน้าประตูบ้าน

        ‘เขาจะไปไหนล่ะ ดาเขาไม่มีญาติที่ไหน แล้วจะไปอยู่กับใคร? อยู่ยังไง? หรือจะไปอยู่กับไอ้เอกภพ ฮึ! ไปเลย ไม่แคร์หรอก อยากไปก็ไป’ นายหัวครรชิต คิดได้ดังนั้นก็ฟึดฟัดขึ้นมาทันที

        “สร กลับบ้าน” นายหัวครรชิต สั่ง สรชัย เสียงเข้มดุอย่างพาลโมโห

        ‘อะไรของเขาวะนี้ สร งงเด้! งงเด้!’ สรชัย คิดพลางยกมือขึ้นเกาหัวหยิกๆ กับท่าทีที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของ นายหัวครรชิต ทั้งสองจึงเดินไปเปิดประตูรถโฟล์วิล ขึ้นไปนั่งและ สรชัย ก็ขับออกไปทันที

        “เดี๋ยว แวะห้างนี้หน่อยฉันจะซื้อเหล้า” นายหัวครรชิด เอ่ยบอกออกไปอย่างกระแทกกระทั่น

        “ปกตินายไม่ชอบดื่มเหล้าไม่ใช่เหรอครับ จะซื้อไปทำไมครับ?” สรชัย ถามขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้

        “ก็ตอนนี้ฉันอยากดื่ม แกจะมาถามอะไรฉันนักหนาวะ สั่งยังไงก็ทำอย่างนั้นได้มั้ย” นายหัวครรชิต ต่อว่าลูกน้องออกไป จึงทำให้ สรชัย เงียบลงทันที

        เมื่อทั้งสองจอดรถแล้ว ก็เดินตรงเข้าไปในห้างสรรพสินค้า นายหัวครรชิต กำลังจะเดินเข้าไปในร้านที่ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ สายตาก็เหลือบไปเจอเข้ากับ ชายหญิงคู่หนึ่งเดินจับมือกัน จึงเดินเข้าไปหาทั้งสองนั้นทันที

        “ชิต!” แววดาว ร้องขึ้นเพราะไม่คิดว่าจะเจอ นายหัวครรชิต เข้าให้ที่นี่

        “สวัสดีครับคุณครรชิต ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่” เอกภพ เอ่ยทักทายชายหนุ่มผู้มายืนอยู่ตรงหน้า ด้วยสีหน้าท่าทางบึ้งตึง

        “สวัสดี” นายหัวครรชิต เอ่ยทักทายตอบอย่างคนไม่สบอารมณ์

        “แล้วนี้คุณดาไม่มาด้วยหรือครับ?” เอกภพ เอ่ยถามพร้อมกับมองหา วิรดา

        “อ้าว! เขาไม่ได้...” นายหัวครรชิต พูดค้าง มองดูทั้งสองที่ยังจับมือกันอย่างสนิทสนม และนึกเอะใจว่าทำไม เอกภพ ถึงได้ถามหา วิรดา ทั้งที่เจ้าหล่อนก็หนีไปอยู่กับ เอกภพ แท้ๆ หรือว่าจะไม่ได้ไป ถ้าเป็นเช่นนั้น แล้ว วิรดา ไปอยู่ที่ไหนล่ะ

        “ผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ” ว่าแล้ว นายหัวครรชิต ก็ผละเดินออกไปทันที

        “อะไรของเขา มาไวไปไวซะจริง” แววดาว เอ่ยขึ้น ทั้งแววดาว และเอกภาพ ก็หันมามองหน้ากันอย่างงงและไม่เข้าใจ

        ซึ่งหลังจากที่ นายหัวครรชิต ปล่อยให้ แววดาว อยู่ในปาร์ตี้บาร์บีคิวคนเดียว เธอโมโหและน้อยใจ นายหัวครรชิต เป็นอย่างมาก จึงได้ดื่มแอลกอฮอล์เข้าไปจนเมามาย และสุดท้ายก็จบลงด้วยการมีอะไรต่อมิอะไรกับ เอกภพ และในตอนเช้า แววดาว ก็รีบออกจากบ้านพักตากอากาศของ เอกภพ ทันทีที่ตื่น เพราะทั้งตกใจ และไม่อยากจะให้ชายหนุ่มคิดว่าตัวเองช่างได้มาง่ายๆ เสียนี้กระไร แต่มันก็ง่ายจริงๆ นั้นแหละ เธอจึงไม่กล้าสู้หน้าเขา

        แต่พอกลับมานอนอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของ นายหัวครรชิต หลังจากที่ นายหัวครรชิต และ วิรดา กลับไปแล้ว เอกภพ ก็ได้บุกมาหา แววดาว ถึงที่และก็ได้คุยกันจนเข้าใจและตกลงเป็นแฟนกันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

        “นายหัวจะไปไหนครับ” สรชัย ที่เดินตามหลังชายหนุ่มไปอย่างรีบเร่ง เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ และงงกับสถานการณ์แบบไปเร็วมาเร็วราวกับจรดอย่างนี้

        “ไปหานักสืบ ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเมียฉัน ไปอยู่ที่ไหน” ว่าแล้ว นายหัวครรชิต ก็จ้ำเดินออกไปโดยไม่หันมองคนข้างหลังเลยแม้แต่นิดเดียว

๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔