บทนำ
ณ เมืองติดชายทะเล ถนนเนี่ยอิน พื้นที่ควบคุมของแก๊งัซิ่ง
เยว่จือตัวสั่นไปหมดเด็กสาวไม่รู้จะทำอย่างไร การถูกตบหน้าอย่างรุนแรงถึงสองครั้งติดต่อกัน ด้วยฝ่ามือหยาบกร้านของอาซูคนในแก๊งัซิ่งทำให้น้ำตาคลอหน่วย ยามนี้เธอพยายามอดกลั้นต่อความเ็ปเอาไว้ ถึงอย่างนั้นน้ำตาก็ไหลอาบใบหน้าเรียวเล็กที่ซีดราวกับซากศพในใจเธอภาวนาขอให้เื่เฮงซวยทั้งหมดนี้เป็เพียงภาพฝัน
และเด็กสาวห่วงอีกสามชีวิต เมื่อคืนคุณผู้หญิงเพ้อหนักก่อนตัวจะสั่นเทาและสลบไปนาน และตอนนี้เธอกำลังรอการกลับไปของเยว่จือรวมถึงสองฝาแฝดวัยสี่ขวบกว่าที่เมื่อเช้าได้กินเพียงขนมปังบาแก็ตทั้งแข็งและแห้งซึ่งโรยเพียงน้ำตาลและเด็กสาวได้วางแผนไว้ว่า หากเกิดเื่ร้ายแรงใดขึ้น เธอจะพาพวกเด็กๆหนีไปให้ไกล!
และเสียงเนื้อกระทบเนื้อยังดังก้องในหูเธอกลัว ตื่นตระหนก ขวัญเสีย ทว่าสิ่งที่ทำได้คือจำต้องกลั้นเสียงสะอื้นและน้ำตาเอาไว้ถึงจะยากลำบากเหลือเกิน แต่ที่ต้องทำเช่นนั้น เพราะไม่้าให้คนพวกนี้เห็นความอ่อนแอของตน
อย่างไรก็ตามนับว่าแก๊งัซิ่งยังมีเมตตาอยู่บ้างไม่มีใครหิ้วเธอไปขัดดอกอย่างที่เคยได้ยินมาก่อนหน้า เด็กสาวเอื้อมมือสั่นๆ ไปหยิบขวดยาแก้ไอและยาเม็ดในซองที่หล่นอยู่บนพื้น ก่อนหน้านั้น เธอแบกหน้าไปอ้อนวอนและลงไปคุกเข่าขอความเมตตาจากเถ้าแก่โจว เพราะวันก่อนเขาบอกว่าจะมาช่วยดูอาการคุณผู้หญิงแต่อีกฝ่ายกลับติดธุระ จึงยื่นแค่ซองยามาให้เช่นเดิม และเด็กสาวยังไม่ทันได้กลับถึงบ้านด้วยซ้ำเธอก็ถูกผู้ชายกลุ่มใหญ่ขวางทางเอาไว้
“เสี่ยวจือ อั๊วจะบอกลื้อให้เข้าใจง่ายๆเอาเป็ว่า อีกครึ่งเดือน ต้องหาเงินมาใช้ดอกให้ได้ หนึ่งหมื่นเหรียญถ้วน ไม่เช่นนั้นทั้งลื้อและนังคุณนายต้องไปโบกรถขายหมากข้างถนน!”
คนที่กล่าวด้วยเสียงดังและข่มขู่คือผู้คุมย่านถนนเนี่ยอิน เขาชื่อ ไห่ถัง และ ‘หญิงขายหมาก’คืองานบริการอย่างหนึ่งที่ใช้สาวสวยแต่งตัวด้วยชุดน้อยห่มน้อยคอยขายหมากให้ผู้ชายหลากหลายวัยที่ขับรถผ่านไปตามถนนั้แ่รุ่งสางจนถึงเที่ยงคืนนอกจากการขายหมาก อาจมีเื่หลับนอนเข้ามาเกี่ยวข้องธุรกิจนี้เติบโตอย่างรวดเร็วในถนนเนี่ยอินมันสร้างเม็ดเงินไม่น้อยให้แก่แก๊งัซิ่งเป็กอบเป็กำไม่ต่างจากการปล่อยเงินกู้เก็บดอกมหาโหด หรือการเปิดบ่อนการพนัน
เยว่จือส่ายหน้า และอยากร้องประท้วงแต่ไห่ถังชูขวานในมือข่มขู่เธอซึ่งภาพที่เด็กสาวเคยเห็นในหนังสือพิมพ์น่ากลัวจับใจ กฎหมายทำอะไรคนพวกนี้ไม่ได้มีบ่อยครั้งที่ศพของคนถูกขวานสับเป็ชิ้นๆ แล้วทิ้งตามทั้งขยะ เื่นี้โเี้และเยว่จือเชื่อว่าเป็ฝีมือของแก๊งัซิ่ง
“บอกนังคุณนายของลื้อ หาเงินไม่ได้ก็ไสหัวออกจากร้านไปซะและเตรียมยกทรงสวย ๆ กับกระโปรงสั้นๆ เอาไว้ด้วย งานขายหมากหาเงิน มันยังดีกว่านั่งทำอาหารงกๆแต่ไม่มีลูกค้าเข้าร้าน อย่าทรมานตัวเองเลย สมัยนี้ผู้หญิงล้วนรักสบายทั้งนั้น”
ไห่ถังเอ่ยจบ จึงใช้สายตาสำรวจเยว่จือ
“จะว่าไปลื้อก็หน้าตาพอใช้ ยังไง มาอยู่กับอั๊วดีไหม”
เด็กสาวไม่ตอบ เธอก้มหน้าต่ำเตรียมก้าวหนี เป็ตอนนั้นที่เธอเห็นว่ามีสายตาคมๆ คู่หนึ่งจ้องมาจากมุมถนนใครคนนั้นเคยมานอนซมอยู่ด้านข้างร้าน และคุณผู้หญิงให้ข้าว ป้อนยาอยู่หลายวันพอเขาหายดี ก็มีปากเสียงกับคุณผู้หญิง ก่อนหายตัวไปเสียดื้อๆฝ่ายคุณผู้หญิงก็สติแตก ก่อนพังข้าวของในบ้าน สุดท้ายจึงล้มป่วยลงเพราะพิษไข้อาการนั้นน่าเป็ห่วงเรียกว่าเป็ตายเท่ากัน!
“หนูจะไปบอกคุณผู้หญิงตามที่เฮียถังสั่ง”
“ดี และอย่าลืม อีกสามวันอั๊วจะเข้าไปกินข้าว มีงานวันเกิดอาอิงน้องสาวอั๊ว หาอะไรที่มันกินได้เอาไว้ด้วยขืนทำรสชาติหมาไม่แดก รู้ใช่ไหมว่า ทั้งลื้อและนังคุณนายแสนสวยนั่นจะต้องโดนอะไร!”
เยว่จือพยักหน้ารับติดๆ กันเธอยกมือเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม พร้อมกลั้นเสียงสะอื้นด้วยความกลัวเอาไว้อีกหน
จากนั้นจึงออกวิ่งไปตามถนนเนี่ยอินเพื่อกลับบ้านที่ยามนี้มีสามชีวิตรอเธออยู่ด้วยความหวัง!