ตอนนี้พวกเราต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่กันก็คือ พวกเด็กๆแม่ และป้าจะพากันไปเก็บเก๋าลัดทีู่เาลูกที่อยู่ทางระหว่างกลับบ้าน ส่วนตากับยายจะคอยอยู่ที่อาคารบ้านหลังใหม่ในเมืองของพวกเขาคอยจัดแจงเื่จัดที่หลับที่นอน โต๊ะอาหาร และจัดตกแต่งหน้าร้านที่จะขายกันในวันพรุ่งนี้
ทุกๆคนดูตื่นเต้นดีใจกับการเริ่มต้นการขายของอีกครั้ง หลังจากที่หยุดนับเงินกันใน่ 2-3 วันที่ผ่านมานี้
“มีต้นเก๋าลัดเยอะแยะเลย”พี่สาวเยว่ชิง
“วันนั้นที่เรามาเก็บไม่คิดว่าจะมีทางด้านนี้ด้วยนะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“น่าจะเรียกว่าูเาดงเก๋าลัดนะ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“พวกเราน่าจะบอกคนอื่นๆให้เขามาเก็บไปกินบ้างนะ มันเยอะมากแบบนี้เก็บไม่ทันเสียดายแย่เลย”3ซิง
“จริงด้วยล่ะน้อง3ซิง บอกคนอื่นๆให้มาเก็บไปทำของอร่อยๆกินเนอะ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“แล้วพวกลูกไม่เสียดายเหรอ ถ้าเราบอกคนอื่นให้รู้ว่าแถวนี้มีต้นเก๋าลัดเยอะ รอบหน้าอาจจะไม่เหลือให้เราเก็บแล้วนะ”แม่
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะแม่ แบ่งกันกินของอร่อยดีกว่าและอีกอย่างมันเกิดขึ้นตามธรรมชาติทุกคนย่อมกินได้เหมือนกันหมดค่ะ ซิงซิงไม่หวงหรอก เดี๋ยวพวกเราเอาต้นอ่อนพวกนี้ไปปลูกในที่ที่ดินใหม่ของเราก็ได้ค่ะ ทีนี้มีให้กินตลอดที่เราอยากกินเลย”3ซิง
“ใช่ครับแม่ แค่นี้พวกเราก็กินกันไปเยอะแล้วแบ่งให้เพื่อนๆคนอื่นได้กินบ้าง พวกเขาจะได้ประหยัดเงินค่าขนมเอาไปซื้ออย่างอื่นได้ฮะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“จ้ะ”แม่
พวกเด็กๆ ต่างเต็มใจที่จะแบ่งปันสวนเก๋าลัดที่มีในูเาแห่งนี้โดยไม่หวงเลยสักนิด
ทุกๆคนต่างช่วยงานกันทำอย่างเต็มที่ แต่ว่าดูเหมือนจะไม่ทันเพราะไหนจะเก็บลูกเก๋าลัด ออกหาซื้อตู้ โต๊ะสำหรับหน้าร้านอีก วัตถุดิบอื่นๆที่จะทำขายก็ยังไม่ได้เตรียมเลยดูวุ่นวายกันไปหมด
3ซิงที่ตอนนี้พาอยู่ที่ตลาดกับแม่แล้วเพื่อมาหาดูซื้อวัตถุดิบทำขายในวันพรุ่งนี้ สิ่งที่เห็นเต็มตลาดและราคาไม่สูงมากก็พวกมันเทศ และผักที่หาได้ตามป่าตามูเา
“แม่คะมันเทศสีม่วงพวกนี้มีขายเยอะแยะเลยเราเหมาซื้อไปทำมันเผา กับโจ๊กมันเทศธัญพืชดีไหม”3ซิง ออกความคิดเห็นที่จะทำของขายในวันพรุ่งนี้เมื่อเห็นวัตถุดิบที่ตลาดตอนนี้ว่ามีอะไรบ้าง
“ฮือ…..จริงด้วยลูกมันเทศสีเหลือง สีม่วงมีเยอะมากเลยถือว่าอุดหนุนซื้อของจากชาวบ้านไปด้วยเลย”แม่
“ส่วนพวกธัญพืช เมื่อตะกี้พี่เห็นชาวบ้านมาวางขายตรงนู้นเยอะเหมือนกันนะน้องไฉ่หง”ป้าซูเจียว
“ตกลงว่าเราจะขายโจ๊กมันเทศใส่ธัญพืชเหรอคะ”พี่สาวเยว่ชิง
“ใช่จ้ะอย่างที่น้อง3ซิงของลูกบอกเลย เพราะชาวบ้านเอามันเทศมาขายเยอะมาก”แม่
“งั้นเราไปจัดการบอกให้พวกเขาส่งของไปที่ร้านเราเลยนะ จะได้ไม่เสียเวลาดูอย่างอื่นต่อ”ป้าซูเจียว
“ค่ะพี่สะใภ้”แม่
แม่และป้าซูเจียว ต่างเดินบอกชาวบ้านที่ดูแล้วน่าจะเป็จากหมู่บ้านใกล้ๆกันนำมาวางขาย ราคามันถูกเกินไปจริงๆแบบนี้จะคุ้มค่าเหนื่อยหรือเปล่าเนี่ย
แต่แน่นอนแม่ของเธอเองก็เคยเป็ลูกสาวชาวไร่ ชาวสวนเช่นกันต่างรู้ถึงความเหน็ดเหนื่อยในการทำสวน อะไรที่พอช่วยพวกเขาได้เราก็ช่วย แม่ให้ราคาที่สูงขึ้นกว่าที่พวกเขาขายที่พอจะให้พวกเขาได้มีเงินเหลือเก็บบ้างแต่ราคาก็ไม่สูงจนเกินไปนัก
พวกเขาต่างดีอกดีใจกันยกใหญ่ที่ขายได้ราคาค่อนข้างดีกว่าที่พวกเขาคาดหมายเอาไว้ ส่วนมากเจอแต่คนจะกดราคาเพียงอย่างเดียวเลยไม่กล้าที่จะตั้งราคาไว้สูงจนเกินไป กลัวจะขายไม่ได้ยิ่งจะเป็ปัญหาใหญ่สำหรับพวกเขาขึ้นไปอีก
“ซิงซิงว่าเราดูจากตลาดทั่วไปเป็หลักก็ดีเหมือนกันนะคะแม่ จะได้ช่วยพวกชาวบ้านได้อีกทางหนึ่งด้วยของที่พวกเขามาขายก็สภาพดีๆทั้งนั้น แต่โดนพวกร้านค้าใหญ่บางที่กดราคาเกินไป พวกชาวบ้านมาขายอะไรเราก็ทำรายการอาหารนั้นขายดีไหมคะ”3ซิง
“ก็ดีเหมือนกันนะ ถือว่าช่วยเหลือพวกเขาทางอ้อมให้มีรายได้กัน จะได้ไม่หมดกำลังใจที่จะทำไร่ ทำสวนกัน”แม่
“น้อง3ซิง ทางนู้นสารพัดถั่วเลยล่ะเราจะทำอะไรขายล่ะ”พี่สาวเยว่ชิง
“มีโจ๊กมันเทศม่วงใส่ธัญพืชแล้วหนึ่งอย่าง อืออีกอย่างเป็ข้าวผัดธัญพืชไหมคะแต่ว่าเราใส่เนื้อหมูลงไปด้วยนิดหน่อยให้พวกเขาได้กินเนื้อกันบ้าง และก็มีหม้อต้มซุปกระดูกหมูแบบให้กินฟรีคู่กับข้าวด้วย”3ซิง นึกถึงตอนอยู่โลกเดิมที่บางร้านอาหารให้น้ำซุปใส่ถ้วยกินฟรี แบบนี้จะยิ่งดีต่อพวกชาวบ้านไม่ต้องเปลืองเงินซื้ออาหารมากมาย
และโครงกระดูดสัตว์ที่นี่ก็ขายแบบเหมือนให้ฟรีอีกต่างหาก ส่วนมากก็จะนำไปทิ้งเสียมากกว่าเน้นขายแต่เนื้อของมัน
“ตอนนี้ก็เท่ากับว่าเรามีเก๋าลัดคั่ว โจ๊กมันเทศม่วงธัญพืช ข้าวผัดหมูธัญพืช และน้ำต้มซุปกระดูกหมู น่าจะพอแล้วล่ะสำหรับการเริ่มขายของในวันพรุ่งนี้”แม่
“ดีที่สุดเลยค่ะ”พี่สาวเยว่ชิง
สี่สาวพากันเดินหาซื้อวัตถุดิบจนครบ และไปซื้อข้าวสารเพิ่มเติมและได้ข้าวซ้อมมือมาด้วยในราคาที่ถูกจนน่าใ
“พวกเรานอนค้างในเมืองกันไหมคะแม่ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยไปกลับบ้านกัน พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องเร่งรีบตื่นเช้าด้วยนะคะแม่”3ซิง
“ทุกๆคนว่าไง”แม่
“ตกลงค่ะ” “ตกลงครับ” ทุกๆคนต่างก็เห็นด้วยวันแรกที่จะเริ่มขายของที่ร้านใหม่ของพวกเขาดูแล้วจะวุ่นวายกันบ้างนิดหน่อย
“แม่ว่าซื้อพวกข้าวสารเพิ่มเติมไว้หน่อยก็ดีนะ เผื่อว่าต้องแจกอาหารสำหรับกลุ่มพิเศษที่จะกินฟรีไม่พอน่ะ”ยาย
“ก็ดีเหมือนกันนะครับแม่ ผมว่ามีเผื่อไว้หน่อยจะได้ไม่ยุ่งกันมากเกินไปนัก เพราะพวกธัญพืชที่ได้มาวันนี้เยอะแยะเต็มห้องเก็บเสบียงด้านหลังเลย”ลุงใหญ่
ใช่แล้วทั้งมันเทศและธัญพืชมีเป็ร่วมร้อยกระสอบได้เลยเพราะพวกเราเหมาทั้งหมดที่ชาวบ้านมาขายนั่นเองแหละ
3ซิงที่กำลังจะเดินไปสำรวจหลังร้านที่มีพื้นที่ว่างสำหรับสวนย่อมๆอยู่ เพียงสักพักมันก็เริ่มต้นอีกแล้วลมพัดเตือนมาวูบหนึ่ง
“ไอ๊หยา…..มันมาอีกแล้ว……โอ๊ย……โอ๊ย…..”3ซิง ส่งเสียงสัญญาณบอก พวกพี่ๆก็ช่างหูดีนักเชียว ได้ยินเพียงโอ๊ยแรกก็พากันส่งเสียเรียกวิ่งไปหาน้อง3ซิงของพวกเขาอย่างรวดเร็ว ต่างช่วยกันผนึกกำลังภายในกันน้องล้มหงายท้องตึงกัน
“อย่าดันซิงซิงนะพี่สาว พี่ชาย……”3ซิง
“น้อง3ซิงไม่ต้องกลัวเชิดหน้าไว้ สู้…สู้….นะ”พี่สาวเยว่ชิง
“ใช่พวกพี่เป็กำลังใจให้น้องโดนตบหน้าเสมอ”พวกพี่ชาย
“...................!!!!”3ซิง
ตัวเธอเองตอนนี้ไม่เคยคิดที่จะห่วงเงินที่ลอยมาตบหน้าเลย ได้แต่ปัด ปัด ปัด ปัด ทิ้งอย่างเดียวยิ่งโดนตบรัวๆแบบนี้เงินก็เงินเหอะเชอะ ฉันไม่สน!!!
พวกผู้ใหญ่ที่วิ่งตามเด็กๆมาด้วยก็มองดูภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจกันอีกครั้งที่หลังบ้าน เงินมันลอยตรงมาที่เป้าหมายคนๆเดียวเลยก็คือ 3ซิงเ้าตัวเล็กของบ้าน
“ฟู่….กว่าจะหมด แต่ว่ามันไม่มีก๊อกสองแบบตอนนั้นใช่ไหมนะ”3ซิง
ในขณะที่พวกพี่ๆและพวกผู้ใหญ่กำลังช่วยกันเก็บเงินที่หล่นอยู่กับพื้นหลังร้านนั้น 3ซิงก็ระแวดระวังตัวเองหมุนมองรอบๆตัวอย่างให้แน่ใจว่าจะไม่มีรอบพิเศษแบบเก็บตกเซอร์ไพรส์เธออีกครั้ง
“เฮ้อ…..นี่คงจะเป็เพราะช่วยซื้อของจากพวกชาวบ้านสินะถึงได้ลอยมาเป็ระลอกๆ แบบนี้น่ะ”3ซิง นั่งอยู่ที่โต๊ะหลังร้านมองทุกๆคนช่วยกันเก็บเงินด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข ซึ่งมันตรงข้ามกับเธอเลยตอนนี้
“ดูสิซิงซิง เมื่อยมือเมื่อยแขนไปหมดแล้วง่ะ”3ซิง บ่นอ้อนแม่ที่ตอนนี้นั่งอยู่ใกล้ๆเพื่อจัดเรียงเงินที่ลอยมาตบหน้า3ซิงล่าสุด
“คืนนี้3ซิงนอนเร็วหน่อยละกันนะลูกนะคงเมื่อยแย่เลย”แม่ ลูบไปที่หัวเ้าตัวเล็กเบาๆ และคอยจับแขนดูทั้งสองข้างที่แดงนิดๆ
“พวกพี่ก็เมื่อยเหมือนกันล่ะน้อง3ซิง”พี่รองเยว่เลี่ยง
“เมื่อยเหมือนกัน???”3ซิง นั่งครุ่นคิดเมื่อยเหมือนกันตรงไหนเนี่ย
“เมื่อยที่จะต้องนับเงินพวกนี้อย่างไรล่ะน้อง3ซิง แต่เมื่อยแบบมีความสุขนะ”พี่สาวเยว่ชิง
“อ้อ..”3ซิง
“แล้วก็เมื่อยทั้งตัวเพราะพวกพี่ลุ้น ทั้งตัวไปกับน้อง3ซิงตอนน้องโดนตบหน้าไง ลุ้นว่าน้องจะโดนตบมากไหม โดนมากพวกพี่ยิ่งมีความสุขมว๊าากกกกก…..มากเลยล่ะ”พี่สาวเยว่ชิงง
“.....................!!!!!”3ซิง ไว้อาลัยให้ตัวเอง 1 วินาที!!
พวกผู้ใหญ่ได้แต่มองหน้ากันแบบขำๆ แต่ละครั้งที่น้องสาวคนเล็กโดนเงินตบหน้าพวกพี่ๆจะดีใจกันมาก ผิดกับหน้าน้องสาวของพวกเขาในตอนนี้เลย
“เราเริ่มนับเงินกันได้แล้วนะเด็กๆ”แม่
พวกท่านได้ช่วยกันจัดเรียงเงินไว้ให้เป็ระเบียบ กองใคร กองมันเรียบร้อยแล้วและปล่อยให้เป็หน้าที่ของเด็กๆนับเงินทั้งหมดนี้
“ได้เท่าไหร่กันน๊ารอบนี้น่ะ”ตา
“ผมก็ตื่นเต้นครับ รอเด็กๆนับเสร็จก็จะรู้จำนวนแล้ว”ลุงใหญ่
“1…..2……3……4….แถวครับ”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“1แถวมีเงิน 10 ปึก”พี่รองเยว่เลี่ยง
“ปึกละหนึ่ง…หมื่น…นี่แสน…..”พี่หนิงหวง
“แถวละหนึ่งล้านหยวน สี่แถวก็สี่ล้านค่ะ”3ซิง ส่งเสียงบอกจำนวนเงินทั้งสิ้นให้กับทุกคนอย่างรวดเร็ว
“และก็ที่เป็เศษๆพวกนี้อยู่ 35,000 หยวนค่ะทุกคน”พี่สาวเยว่ชิง
“ทั้งหมด สี่ล้านกว่า”ทุกๆคน
“ฮิ…ฮิ…..ได้จับเงินล้านหยวนอีกแล้วสินะแบบนี้ค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย ในอนาคตซิงซิงจะเป็เตี้ยน้อยร้อยล้านหยวนให้ได้เลย!!!”3ซิง ยกมือกำหมัดขึ้นอย่างมั่นใจ
“เตี้ยน้อย ร้อยล้านหยวน!!”พวกพี่ๆ
“แน่นอนน้อง 3ซิงจะต้องทำได้แค่ขยันเชิดหน้าให้เงินลอยมาตบหน้าน้องบ่อยๆเท่านั้นเองความฝันของน้องย่อมอยู่ไม่ไกล และพี่จะเป็ฝ่ายดันให้เองนะ”พี่สาวเยว่ชิง
“.............!!!!”3ซิง เธอได้ยินไม่ผิดใช่ไหมนะแทนที่พี่สาวเยว่ชิงจะพูดว่าจะเป็ฝ่ายสนับสนุนให้เธอ แต่บอกว่าจะเป็ฝ่ายดันนี่สิมันแฝงมาด้วยอะไรบางอย่าง
“ใช่เราจะดันน้องเต็มที่เลย”พวกพี่ชาย
“............!!!!”3ซิง นั่นไงล่ะความหมายมันตรงตัวเลยเธอคิดถูกจริงๆสำหรับความคิดของพวกพี่ๆในตอนนี้หมายถึงอะไร
“ฮ่า…..ฮ่า……”พวกท่านหัวเราะให้กับเด็กๆ ที่ทำท่าดันหลังน้องสาวคนเล็กของพวกเขา
“รอบนี้ก็ได้หลักล้านอีกแล้วเหรอ”แม่ กำลังมองเงินบนโต๊ะนั่งเล่นหลังร้านอย่างเหม่อลอยอีกครั้ง
“เงินล้านหยวนสำหรับหลานสาวเล็ก3ซิงนี่ ไม่ยากเลยนะ บอกไปใครจะเชื่อพวกเรากัน”ลุงใหญ่
“ใช่”ทุกๆคนต่างเห็นด้วยมองเงินตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย
“แม่คะซิงซิง ว่าเราซื้อรถสามล้อเพิ่มอีกสัก 2 คันไหมคะ”3ซิง
“ซื้อสามล้อใหม่!!!”ทุกๆคนเอ่ยอย่างใ
“3ซิงอยากได้ใหม่อีกสองคันทำไมกัน ไหนลองบอกเหตุผลให้แม่กับทุกๆคนฟังได้ไหมลูก”แม่
ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีเงินหลักล้านหยวนกัน แต่พวกเราก็ไม่เคยใช้เงินแบบไม่รู้คุณค่าของมัน ไม่ฟุ่มเฟือยกับสิ่งไร้สาระ
“ซิงซิงอยากให้เรามีเพิ่มไว้ใช้กันเองด้วยหนึ่งคันค่ะ คันเดียวสำหรับสมาชิกในบ้านเราตอนนี้ไม่พอ เวลามีธุระเอาเ้าแด๊งแดงไปซื้อของ พวกเราก็ออกไปทำอย่างอื่นไม่ได้ต้องรอกัน ถ้ามีอีกคันจะสะดวกมากด้วยค่ะ
และอีกหนึ่งคันซิงซิงว่าพวกเราเอาทิ้งไว้ให้คนที่ศาลเ้าร้างไว้ใช้ พวกเขาจะได้เดินทางมาหาเราที่บ้านและในเมืองได้สะดวกขึ้นและเผื่อว่ามีคนเจ็บไข้ได้ป่วยตอนกลางค่ำกลางคืนจะได้ไม่ต้องเป็ห่วงพวกเขายังไงคะ”3ซิง อธิบายยืดยาวกับการวางแผนการใช้รถสามล้อใหม่ทั้งสองคันที่้าจะซื้อ
“อือ…..แม่เห็นด้วยนะ ทุกคนว่าไงคะ”แม่ มักจะถามความคิดเห็นกับคนในครอบครัวเสมอ
“เห็นด้วย” ทุกๆคน
“ถ้าอย่างงั้นเราเอาเงินพวกนี้แยกออกมาค่ารถสามล้อก่อนพี่สะใภ้ไปกับน้องด้วยนะ เราจะได้ขับสามล้อคนละคันกลับมาเลย”แม่
“ได้จ้ะ”ป้าซูเจียว เองก็ขับสามล้อได้แล้วและทำใบขับขี่เรียบร้อยแล้วเช่นกัน
“ถ้าอย่างงั้นเด็กๆ อยู่กับตาและยายก่อนนะ”แม่
“ได้ค่ะ” “ได้ครับ” พวกเด็กๆ
เด็กๆ อยู่ช่วยตากับยาย เตรียมของที่จะทำขายในวันพรุ่งนี้กันต่อและจัดตกแต่งโต๊ะ ตู้ ฯลฯ ต่างๆให้พอดูใช้งานสำหรับพรุ่งนี้ได้ก่อน
แม่ ลุงใหญ่ และป้า พากันไปที่ร้านซื้อรถสามล้อเพิ่มมาอีกสองคันทันที เมื่อจ่ายเงินไปแล้วก็นำเงินที่เหลือไปฝากเหลือติดกระเป๋าเพียงแค่ 30,000 หยวน และพากันขับรถกลับมาถึงที่บ้านเพื่อจะนำรถมาจอดไว้ก่อนหนึ่งคันนั่นเอง
พวกเด็กๆ ได้ยินเสียงรถมาจอดหน้าร้านต่างพากันวิ่งมาดูรถสามล้อคันใหม่ที่มีมาเพิ่งกันอย่างตื่นเต้น
“ว้าว……เ้าส้มแปร๊ด กับเ้าเขียวเข้มสวยจังเลย”3ซิง พอเห็นสีรถสามล้อที่มาใหม่ก็ถูกอกถูกใจอีกครั้ง
“เอ๋……เ้าส้มแปร๊ด กับเ้าเขียวเข้มงั้นเหรอ”พวกพี่ชาย
“ใช่ซิงซิง จะเรียกมันแบบนั้นล่ะ”3ซิง
“ฮ่า…ฮ่า……ได้จ้ะเดี๋ยวป้ากับลุงใหญ่จะพาเ้าเขียวเข้มไปส่งให้คนที่ศาลเ้าร้างได้ใช้กันก่อนนะ”ป้าซูเจียว
“ค่ะ” “ครับ” พวกเด็กๆ
ลุงใหญ่กับป้าพากันขับรถสามล้อออกไปคนละคัน ส่งเ้าเขียวเข้มไปและขับเ้าแด๊งแดงกลับบ้าน
“ตอนนี้ที่บ้านเราก็มีเ้าแด๊งแดง เ้าส้มแปร๊ด”พี่สาวเยว่ชิง
“ดีจัง เหมือนกับฝันเลยเนอะบ้านเรามีรถสามล้อมากกว่าหนึ่งคันแล้วล่ะ”พี่ใหญ่เยว่เผิง
เด็กๆ พากันเดินหมุนเวียนขึ้นเ้าส้มแปร๊ดกันอย่างสนุกสนาน พอสักพักก็พากันเข้าไปในร้านเพื่อที่จะช่วยกันเตรียมทำของขายกันต่อเลย
“แต่ว่านะพวกเรายังไม่ได้ตั้งชื่อร้านกันเลยนะ จะเปิดขายวันพรุ่งนี้แล้วด้วย”พี่สาวเยว่ชิง
“อื…จริงด้วยน้องเยว่ชิงพูดถึงพวกเราลืมนึกเื่ชื่อร้านกันไปเลย”พี่ใหญ่เยว่เผิง
“ชื่อร้านก็สำคัญนะ ทุกๆคนจะได้จำร้านเราได้อย่างไรล่ะ”พี่รองเยว่เลี่ยง
“ใช่ๆ”พวกพี่ๆ
“แล้วเด็กๆมีชื่อไว้กันบ้างหรือยังล่ะลูกว่าอยากจะตั้งชื่อร้านนี้ว่าอย่างไรกันบ้าง”แม่ ถามเด็กๆ ตา ยาย ลุงใหญ่ และป้าก็คอยฟังเด็กๆคุยปรึกษากันเื่ชื่อร้าน
“จะเอาชื่ออะไรดีน๊า……..”พวกพี่ๆ
“ซิงซิงนึกได้แล้วว่าเราจะตั้งชื่อร้านของพวกเราว่าร้านอะไร”3ซิง นั่งสักพักก็ส่งเสียงพูดอกมาอย่างดังๆ
“ชื่อว่าร้านอะไรเหรอน้อง3ซิง”พวกพี่ๆ ต่างรีบถามกันอย่างพร้อมเพรียงอย่างตื่นเต้นว่าน้อง3ซิง คิดชื่อร้านว่าอะไรกัน
“ชื่อว่าร้าน…………………..”3ซิง
************
เตี้ยน้อยของไร้ท์จะตั้งชื่อร้านแห่งนี้ว่าอะไรกันนะ???รี้ดลองเดากันเล่นๆนะคะว่าน้อง3ซิงจะคิดชื่อร้านว่าอะไร